Het is zoals het is.

Gisterenavond zouden we eigenlijk bij Wardruna zitten. Een van mijn lievelingsbands. Mijn ouders zouden oppassen. Maar we zaten aan de keukentafel en mijn ouders passen op dat ze geen virus oplopen maar niet op de kinderen.

Is dat erg? Nah. Baal ik? Tja. Dat heeft zo weinig zin. Lijden komt voort uit het niet accepteren van de situatie zoals deze is zeggen ze. En dat is een waarheid als een koe.

Moeten we dit virus maar accepteren? Nee, natuurlijk niet. Het is geweldig dat wetenschappers over de hele wereld bezig zijn met hoe ze dit virus beheersbaar maken.

Ik ben dankbaar in een land te wonen waar de regering drie weken geleden drastische maatregelen durfde te nemen. Ik wil niet wachten tot we voor voldongen feiten staan dus toen er nog nauwelijks iets bekend was, nam ik extra eten op voorraad en hield ik mijn kinderen thuis. Ik doe moeite om te vermijden dat de man naar de winkel moet. Ik houd afstand van mensen. Ik zorg ervoor dat mijn lichaam gezond blijft door te bewegen, te wandelen en het niet te vervuilen met suiker, tarwe, e-nummers en goedkope olie. En dat is eigenlijk alles dat ik kan doen.

Bang zijn heeft geen zin. Ja, degenen die sterven zijn vaak ouderen met overgewicht en onderliggende problemen. En af en toe een in elk geval ogenschijnlijk gezond, jong persoon. En ook die worden er goed ziek van, zo nu en dan. Dat kan ook mij gebeuren.

Het is zoals het is.

Ik ben extra dankbaar voor alles nu. Dat klinkt wollig, maar alles is een voorrecht. Dankbaar voor het kunnen kopen van gezond eten. Dankbaar voor mijn gezondheid. Dankbaar voor mijn nuchtere man. Dankbaar voor het feit dat de sector waarin hij werkt in elk geval dit jaar goede zaken doet nu mensen bootvakanties in eigen land gaan vieren in plaats van naar Thailand af te reizen. Dankbaar dat we na de vorige crisis zeiden: voor ons geen koophuis meer.

Ik vind het wel schokkend om te lezen hoe veel mensen het vreselijk vinden om met hun gezin thuis te zijn. Die de handdoek maar in de ring gooien om er nog wat van te maken.
Ik hoop dat daar ook de bezinning komt. Waar ben je mee bezig (geweest) als je die paar mensen die je zelf hebt gekozen in je leven, niet kan verdragen?

Aan alles komt een einde. Ook hieraan. En niemand weet hoe de wereld er dan uitziet. Wat voor rokende puinhopen er straks over zijn van onze volledig op schulden gebaseerde welvaart. Of we weer op de oude voet verder gaan. Of we over een paar maanden weer kunnen reizen en onze familie en vrienden omarmen.

Dat is voor niemand leuk. Maar er zijn zo veel mensen die het vele malen slechter hebben. Die niet hun kinderen thuis onderwijs kunnen geven. Die niet doorbetaald krijgen als hun baas geen werk heeft. Die helemaal niemand zien, nu al weken niet. Die het niet begrijpen en dus angstig en verward zijn. En onze zogenaamde zekerheid, dat was nooit echte zekerheid. Dat is naar mijn idee een illusie.

Een mens is de optelsom van zijn eigen keuzes. Misschien niet helemaal. Genen, opvoeding en stomme pech (of geluk) tellen ook mee.
Maar we kunnen wel het leven zoals het nu is, met opgeheven hoofd leven. Sterk en realistisch zijn, in plaats van op te geven omdat het even tegenzit en we even geen controle hebben over wat ons overkomt. We hebben alleen NU. Geen glazen bol om in de toekomst te kijken, noch het vermogen het verleden te veranderen.

Ik had ook liever dat die ene persoon geen half rauwe vleermuis had gegeten. Maar ja, wat doe je eraan?

Onze (over)grootouders kenden honger, zeker in de oorlog. Wisten soms echt niet waar de volgende maaltijd vandaan kwam. Moesten naar werkkampen in de oorlog. Waren maanden van elkaar gescheiden zonder communicatie. Voor hen was een longontsteking daadwerkelijk einde oefening. Die klaagden ook niet. Omdat het geen zin heeft.

En dat vertel ik mezelf maar. Dankbaarheid en aandacht voor het nu maken het leven goed. Ook nu. De zon kunnen voelen, de vogels horen, mijn gezin bij me hebben en al die andere kleine dingen waarderen, die we eigenlijk veel te lang voor vanzelfsprekend hebben aangenomen.

En nu komt het tuig en masse naar beneden dus ik moet aan den arbeid. #okdoei