De laatste tijd.

De afgelopen dagen heb ik me eens afgevraagd wat ik nu precies wil.

Ik verwijderde oude blogposts. Dat helpt meestal wel om zin en inspiratie voor blogjes te hervinden. Maar tot heden niet. Ik heb zo veel te zeggen. Ongeveer 10% van de dingen die ik bedenk of schrijf, publiceer ik. Maar om een of andere reden komt het niet op het scherm zoals ik wil.

Het goede nieuws is dat ik nog steeds niet weet wat ik wil. Business as usual eigenlijk…

Soms neem ik me voor om me niet meer druk te maken om de dingen waar de wereld zich druk om maakt om dan te bedenken dat dat niet handig is want ik moet de kinderen vertellen dat criminelen die pistolen op de buik van een zwangere dame zetten, niet echt de mensen zijn die onze sympathie verdienen. Ik moet tegenwicht bieden en enigszins geïnformeerd zijn om te zorgen dat die onzin niet al te veel landt in hun bolletjes.

Anderzijds: Noorwegen is niet heel kinderachtig. Gelukkig.

Ik weet dat ik ervan houd om hier in huis te doen wat ik doe. Om het goed te doen. Om alles een beetje beter te maken. Ik probeer wat meer dingen in huis te hebben nadat de man het hier typeerde als ‘industriële vriescel’. Gelukkig ben ik zelf heel gezellig 😀
Plant, schilderij, geurkaars, zulke rommel 😉

Ik probeer mijn eigen pad te bewandelen. Ondanks dat de wereld vindt dat ik zou moeten werken en dat mijn werk hier weinig waarde heeft. Ik weet zelf wel beter, gelukkig. Dus ik knoop mijn schort voor en maak alles fris en mooi, was de lakentjes, kus de auwtjes, brouw het bier, verzorg thee met koekje bij het uit school komen der kinderen en strijk de kleren. Ik steek de kaarsen aan en bak de broodjes. Het maakt mij gelukkig. En de mensen om me heen ook. Het enige wat telt.

In het licht van de recente gebeurtenissen, denk ik dat ik wel iets te zeggen heb. Het zal wel weer een handvol volgers kosten maar als ik daarom maalde, dan deed ik het wel anders.

Dus nee ik ben niet gestopt. Helaas voor de mensen die daar opmerkingen over maakten (vertelde iemand op instagram, ik lees geen andere blogs)
Ik heb een paar oude posts geselecteerd die ik nog wel ergens plaats als mijn internetverbinding een beetje meewerkt.

Soms zou ik het liefst opeens alles radicaal anders doen. Om dan te beseffen dat dat niet kan. Dat ik ben wie ik ben met de kinderen die ik heb in het huis waar ik woon met mijn sterke en zwakke punten…. En dat verandering zelden in een dag geschiedt. Maar ik kan mijn blog verhuizen of verwijderen of mijn huis enorm declutteren en dat is ‘kind of the same thing’ 😀

Gisteren zette ik het hele huis bijna letterlijk op zijn kop. Alles moest schoon, geordend, opgeruimd, opnieuw ingedeeld, geschrobd, gepoetst en ontdaan van alles wat er niet hoorde. Dat voelde goed. Vandaag kocht ik voor mezelf een nieuwe mascara, oogschaduw en een roze lippenstift. Ik kocht drie rode geraniums die ik altijd te duur vind maar nu waren ze afgeprijsd en een wollen trui die al zo lang op mijn lijstje stond. Een paarse chrysant en nog wat plantjes voor binnen. Een lavendel-geurkaars.
Ik deed de strijk met een van mijn favoriete youtubers die weer is begonnen. Ik herlas Jennifer L. Scott’s ‘At Home with Mme Chic’ omdat ik echt even geen Vikinggeweld kan verdragen.

Ik kan sowieso weinig geweld verdragen, ik zou bijna terug verlangen naar maart 2020 omdat dat zo’n heerlijk rustige tijd was 😉 Anderzijds, ik denk dat het belangrijk is om me wel uit te spreken over ‘wat er gaande is’.
Ik wil niet bij de stille meerderheid horen die zich alles lijkt te laten welgevallen uit angst racist genoemd te worden.

Familie is belangrijker dan ooit. We zien nu wat er gebeurt als traditionele samenlevingsverbanden massaal zijn weggevallen. Mensen zijn compleet van het pad af en van god los. Of juist te weinig van god los. Anyway: ’t is een rommeltje. Het beste dat ik kan doen, is het in mijn eigen omgeving op orde hebben. En misschien af en toe een ander geluid laten horen.