Uit de as herrijzen ;)

De afgelopen tijd voelde ik me geregeld lichtelijk gefrustreerd. Vooral door ruggengraatloze politici en de media die niets meer onderzoeken maar googlen, persberichten overschrijven, feiten verdraaien en halve waarheden presenteren en dat presenteren als De Waarheid.

Ik keek het nieuws en zag het effect van het decennialang afbreken van familiebanden en gemeenschappen en het vervangen van de oorspronkelijke bewoners door emigranten die niets ophebben met onze taal en cultuur. Dat gaat een keer fout. Ik geloof absoluut niet dat we een intolerant volk zijn, zeker niet vergeleken met ‘de rest van de wereld’. Maar ik zou het er goed van kunnen worden zeg!

Argh. En ik dacht nog zo: niets over politiek zeggen, doe het niet! Ik deed het toch.

Hier een filmpje. Hoewel ik wat gematigder ben en van mening ben dat er ruimte is voor mensen die zich aanpassen en onze cultuur niet verachten. Een Iraanse politiek vluchteling is anders dan hele hordes kleinemeisjesbesnijdende qatkauwende Somaliërs.

Dit gaat me volgers kosten, maar die waren toch al niet mijn grootste zorg 😉

(ik ben dankbaar voor de mensen die volgen, maar het maakt me niet uit als mensen afhaken omdat ik een minder populaire mening heb)

Het vervelende was dat ik het andere dingen liet beïnvloeden. Wasgoed is een goede graadmeter. Als ik de boel tegen een rekje aangooi en opvouw dan vind ik de verkeerde dingen belangrijk. Als ik elke dag een beetje was doe, een piepklein beetje wasverzachter gebruik, de dingen buiten in de zon laat drogen, dezelfde dag strijk, netjes opvouw en wegleg, ben ik goed bezig 😉

Ik bedoel: ik doe wat ik moet doen. Het is hier altijd acceptabel en versloffen laat ik dingen nooit, maar het een maakt plaats voor het ander. De kleine dingen. Het verschil tussen na het eten met de kinderen aan tafel tekenen, of in de stoel hangen met mijn telefoon. Het verschil tussen op orde, of keurig op orde. Het verschil tussen me druk maken om dingen die ik niet kan veranderen, of me druk maken om dingen die ik wel in de hand heb.

Alles begon me te irriteren. De dingen verliepen minder soepel. Waar gaat het heen, vroeg ik me af. Dat vraag ik me nog steeds af, maar ik besef dat het nuttiger is om er vanaf een afstand naar te kijken.
Wat nu gebeurt, daar kan ik niets aan veranderen. Ook daarop komt weer een tegenreactie. Het is beter om zoals moeder Theresa zei, ‘naar huis te gaan en van je familie te houden’ als je de wereld wil veranderen.

Ik denk dat de wereld er inderdaad veel beter had uitgezien als we familiebanden en gemeenschapszin niet zo massaal het raam uit hadden gegooid. Als we nog iets meer van de door progressieven zo gehate jaren vijftig- ‘spruitlucht hadden gehad.

Maar goed. Ik ging bij mezelf ten rade. Wat wil ik. Wat is er goed in mijn leven. Wat wil ik veranderen. Ben ik de moeder die ik wil zijn? De persoon die ik wil zijn? De vrouw die ik wil zijn? Maak ik me druk om de dingen die ik kan veranderen en neem ik afstand van hetgeen ik niet kan veranderen? Nah… ik zag enige discrepantie.

Het belangrijkste? Zorgen dat mijn kinderen wijze en evenwichtige volwassenen worden. Ze een mooie jeugd geven. Mijn huis, de geliefde ruimte tussen onze vier muren, de fijnste plek te laten zijn die er is. Een hoge standaard aanhouden voor mezelf, in alles wat ik doe. In wat we eten, hoe we eruit zien, hoe de boel er hier uitziet, van binnen en van buiten. In hoe mijn kinderen zich gedragen jegens anderen.

Geen dingen laten versloffen wegens een soort door nieuwsberichten opgewekt nihilisme. Want als er iets belangrijk is, en waarde heeft, is het familie, een beter mens proberen te zijn en het hoofd koel houden als als de hele wereld gek geworden lijkt. Afstand nemen, een tijdelijke afstand van diverse media en mijn leven weer vormgeven zoals ik het wil.

Want er is zo veel goed. En met wat extra aandacht en liefde, wordt het alleen maar nog beter.
Ik moet de negatieve berichten me niet laten beïnvloeden, want dan heeft ‘dat andere’ al gewonnen, al is het alleen maar in mijn hoofd.

Uiteindelijk, hoe je het leven ervaart, begint in je gedachten. Dus ik gaf mezelf een schop onder de derrière en begon aan het maken van schoon schip. In mijn hoofd, het huis, in mijn routines en waar al niet meer. De computer uit, de telefoon uit en bezig met wat ik belangrijk vind. Om het leven vorm te geven dat ik wil leven. Om te doen wat ik echt belangrijk vind.