Voltaire en de eigen tuin cultiveren.

Ik las vanmorgen een prachtig stuk op The School of Life, over Voltaire. En het raakte me.

What did Voltaire mean with his gardening advice? That we must keep a good distance between ourselves and the world, because taking too close an interest in politics or public opinion is a fast route to aggravation and danger.

We should know well enough at this point that humans are troublesome and will never achieve – at a state level – anything like the degree of logic and goodness we would wish for. We should never tie our personal moods to the condition of a whole nation or people in general; or we would need to weep continuously. We need to live in our own small plots, not the heads of strangers.

Lastig. Als mijn gezin bestond uit de man en mij, las ik geen nieuws. Maar nu ik kinderen heb, heb ik af en toe het idee enigszins op de hoogte te moeten blijven om een tegengeluid te geven tegen de politiek correcte onzin die ze op school horen. Ik wil niet dat hun breintjes worden vergiftigd met regenboogkleurige onzin, of de ‘weg met ons’ mentaliteit die veel mensen in het westen lijken te hebben.

Anderzijds: is het belangrijk? Levert dat iets op? Geeft het me niet vooral frustratie en houdt het me niet vooral weg bij de goede dingen in mijn eigen leven? Is eenvoudig leven en ons met onze eigen zaken bemoeien, niet veel constructiever als het gaat om het leven van een goed leven?

Tijden veranderen. Constant. We houden het niet tegen.

We kunnen ons beter bezig houden met het cultiveren van onze eigen akker. Onze eigen tuin. Met onze eigen geest. Met goede dingen. Want wat we zoeken, bereiken we nooit op nationaal niveau. Of in de hele mensheid. We kunnen alleen ons eigen leven cultiveren.

At the same time, because our minds are haunted and prey to anxiety and despair, we need to keep ourselves busy. We need a project. It shouldn’t be too large or dependent on many. The project should send us to sleep every night weary but satisfied.

It could be bringing up a child, writing a book, looking after a house, running a small shop or managing a little business. Or, of course, tending to a few acres. Note Voltaire’s geographical modesty. We should give up on trying to cultivate the whole of humanity, we should give up on things at a national or international scale. Take just a few acres and make those your focus. Take a small orchard and grow lemons and apricots. Take some beds and grow asparagus and carrots. Stop worrying yourself with humanity if you ever want peace of mind again.

Hoe graag ik dingen anders zou zien, ik kan weinig doen aan wat zich nu voltrekt. Wat zich altijd al heeft voltrokken.

Heeft het zin om dat te proberen? Nee.

We moeten ons geluk in het leven niet laten afhangen van de situatie in de wereld, of zelfs die in ons land. Of van de staat der mensheid. Anders huilden we heel de dag.

Maar wat dan? De tijden zijn anders. We kunnen ons toch ook niet als makke schapen laten vertellen dat we alleen nog mogen reizen als we ons vol laten spuiten met gif van Bill Gates? We kunnen toch niet aanzien hoe de geschiedenis wordt herschreven en men onze oude Europese cultuur probeert uit te wissen?

Daar weet ik geen antwoord op. Dit is van alle tijden.

Stop worrying yourself with humanity if you ever want peace of mind again.

En toch denk ik dit de sleutel is tot het goede leven dat we ironisch genoeg denken te krijgen als iedereen maar hetzelfde vond als wij 😉 Dat geldt voor alle mensen.

We melancholics know that humans – ourselves foremost among them – are beyond redemption. We melancholics have given up on dreams of complete purity and unblemished happiness.

We know that this world is, for the most part, hellish and heartbreakingly vicious. We know that our minds are full of demons that will not leave us alone for long. Nevertheless, we are committed to not slipping into despondency.

We remain deeply interested in kindness, in friendship, in art, in family life – and in spending some very quiet local afternoons gardening. The melancholic position is ultimately the only sensible one for a broken human. It’s where one gets to, after one has been hopeful, after one has tried love, after one has been tempted by fame, after one has despaired, after one’s gone mad, after one’s considered ending it – and after one’s decided conclusively to keep going. It captures the best possible attitude to pain – and the wisest orientation of a weary mind towards what remains hopeful and good.

Ja, ik ben een melancholisch persoon. Het is altijd oppassen dat ik niet wegglijd in een moeras van weltschmerz en melancholie.

Maar: ik heb maar te accepteren dat de geschiedenis zich niet voltrekt zoals ik wil en dat de wereld een prachtige, maar gruwelijke plek is. Waar mensen constant de macht over anderen willen hebben, waar mensen liegen, bedriegen, backstabben, poten onder stoelen vandaan zagen en vileine plannen maken om nog meer controle te krijgen over anderen. Ik moet mijn leven leven in de wetenschap dat we niet gered kunnen worden en dan ben ik vrij te doen wat ik wil.

Wie heeft er macht over je als je besluit je eigen tuin te cultiveren? Door te zeggen tegen de hele wereld: zoek het maar uit zonder mij en veel succes wat dat lukt jullie toch niet.

Wie heeft er macht over je, over je geest- als je brood bakt, je motoren repareert, in de tuin werkt, vogels observeert, een boswandeling maakt, de vloer veegt, mooie muziek luistert, soep kookt, met je kinderen aan tafel tekeningen maakt, mediteert…

Precies. Helemaal niemand. En dat is de vrijheid die we zoeken.

8 gedachten over “Voltaire en de eigen tuin cultiveren.

  1. Hier worstel ik op het moment erg mee. Ik was al bezig om ‘het verzorgen van je eigen tuin’ in praktijk te brengen en jouw blogbericht gaat mij hier zeker bij helpen. Bedankt Gerlinde!

    Like

  2. Bedankt! Ik vind het ook lastig. Soms lukt het me lange tijd om zo te leven, soms slaat mijn mening de andere kant op. Ik denk toch dat Voltaire gelijk heeft. Uiteindelijk…

    Like

  3. Bedankt Gerlinde, voor het delen van dit inzicht en al je blogposts die mij bijzonder inspireren. Ik worstel ook met dit tijdsgewricht. Dit in combinatie met mijn drang alles te willen weten, zaken te willen onderzoeken en de ontwikkelingen te willen duiden maakt het niet gemakkelijk positief te blijven. Soms wil ik afstand nemen en mij enkel richten op mijn ‘eigen’ tuin. Op datgene wat binnen mijn ‘circle of control’ ligt. Andere keren ben ik weer (te) veel betrokken op de ellende in de wereld. Ik vrees dat Voltaire het bij het rechte eind heeft……

    Like

  4. Ah, dank je wel. Ben blij dat te lezen. Ik heb het zelfde: het is zo dubbel. Dat hele Corona-gedoe gaf me geen stress. Ik heb me voorbereid op het ergste toen mensen nog pleepapier moesten gaan hamsteren en verder was het relaxed. Maar wat er nu gebeurt: och heden. Dan wil ik een tegenstem bieden tegen alle uitlatingen in de mainstream media. Tot ik bedenk dat ik vooral mezelf ermee heb. Ik ben vrij als ik me niets aantrek van anderen en me beperk tot mijn eigen tuin.

    Like

  5. Wat een mooie tekst. Ik herken het bij mezelf ook, ik voel me gelukkiger als ik me bezighoud met mijn eigen leventje, waar ik zeggenschap over heb. Dat de buur ‘onkruid’ en bijgaande insecten doodspuit daar kan ik niets aan doen, maar ik kan een paradijsje creëren voor de kruidjes en beestjes die willen migreren naar een veilige zone 🙂 En zo redeneer ik over veel zaken (vegetarisme, minimalisme…) Ik krijg soms het verwijt dat ik niet actief genoeg ben en mijn stem moet laten horen. Maar ik geloof persoonlijk in ‘lead by example’. Als je geluk uitstraalt komen mensen vanzelf vragen wat je ‘geheim’ is. Dat voelt voor mij beter dan mijn visie van de daken te schreeuwen. Ik spreek voor mij persoonlijk natuurlijk, iedereen is anders en ik heb ook helemaal geen probleem met mensen die zich wél laten horen.

    Like

  6. Ach, mooi stuk. Heb een hele andere visie op de wereldproblematiek dan jij, maar ben het helemaal eens met de praktische uitvoering: afstand nemen en je richten op wat je wel kan doen. Mijn drijfveer is “een goed mens zijn”, althans zo goed als ik kan op dit moment. Nieuws word ik verdrietig en naar van. Dat heeft zijn weerslag op mijn huis en tuin, en op de mensen om mij heen. De wereld wordt er niet beter van. Bedankt voor de reminder dat terugtrekken in mijn veilige holletje soms de betere keuze is.

    Like

  7. Ik hou van jou eerlijke, o zo wijze, inspirerende blogjes die jij voor ons vanuit het Hoge Noorden in je “toren kamertje” (zover weg van de gekte hier😉) schrijft en post. Dankjewel, elke x weer dankjewel. Gerlinde 4fr!!! Knuffel uit de randstand!😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s