Jezelf blijven in de massa

Ik bedacht van de week dat ik al mijn blogs waarin ik vertel wat er zo mis is met de wereld maar eens moest verwijderen. Wat is het nut? Mensen die slaapwandelen, worden echt niet opeens wakker omdat ik een linkje post. Niet dat ik dat nooit meer zal doen maar de rant die ik gisteren schreef heb ik niet gepubliceerd.

Gisteren was het precies een jaar geleden dat deze (hetzij wazige) foto werd gemaakt. De laatste keer dat ik mijn familie zag, de laatste keer dat we in Nederland waren, de laatste keer dat we in een cafeetje waren, de laatste keer dat we uit eten gingen. Nu kan je hier nog altijd nog prima uit eten -er is alleen een heel nuttig en doeltreffend schenkverbod- maar goed. De volgende keer? Ik zie het alleen maar verder naar de horizon verschuiven.

De week liep gewoon niet zo lekker. Ik had echt een shitplanning zodat ik gisteren weer naar de winkel moest voor meel en kaas, want vrij essentieel voor de traditionele vrijdagavond-pizza. Dus nu pak ik de draad weer op want zonder planning ben ik hopeloos verloren 😉 Het was grijs en grauw en ook het weer deed aardig mee. Ik heb niets tegen regen maar het moet niet drie dagen lang horizontaal voorbij waaien.

Heb ik invloed op deze dingen? Nee, natuurlijk niet. Ik kan er alleen maar het beste van maken. Ik heb ik gisteren 2,5 uur met mijn ouders gebeld en dat was gezellig, voor zover bellen gezellig is. Het was natuurlijk wel helemaal verantwoord om elkaar zo te ‘ontmoeten’ volgens de overheid, die echt de meest lachwekkende regels om te huilen opstelde voor omgang met elkaar 😉

Nee, niet verzanden in gezeur! 😉

Ik heb deze week fijn opgeruimd en schoongemaakt. Kandelaars, dekens en schapenvachten zijn enorm ‘koselig’ maar een beetje de bezem daardoor, geeft ook altijd weer een opluchting. Ook in mijn hoofd. Als ik het gevoel heb een beetje ‘vast’ te zitten in mijn gedachten, dan werkt er niets beter dan de bezem erdoor en frisse lucht erin.

Accepteren dat alles verandert, heel de tijd. De toekomst is ongewis, zoals deze dat altijd al was.

En uiteindelijk hebben we allemaal nog steeds de volle verantwoordelijkheid voor ons eigen leven. Ik kan denken dat mij dingen zijn afgepakt. Mijn vrijheid om te reizen en mijn familie.
Maar die macht, wil ik de overheid helemaal niet geven. Ze hebben niets afgepakt.

Ik blijf eigenwijs, ik blijf zoeken naar de waarheid en ik zal niet toegeven aan wat ‘ze’ willen of aan wat ‘de massa’ doet of meepraten met mensen die hun televisie napapegaaien voor de lieve vrede. Hoe levensgevaarlijk de kuddementaliteit is, zien we nu. Maar ik leef liever volgens mij eigen regels dan volgens die van de massa. Ook al is dat soms een lastiger pad.

Doen wat de overheid zegt en je gedragen zoals de massa is echt de weg van de minste weerstand.

De verandering en ongewisheid accepteren is lastiger maar uiteindelijk beter dan ‘hoop’ houden op een vaag iets buiten onze controle en teleurgesteld zijn als het uiteindelijk niet zo blijkt te gaan zoals we hoopten. Hoop is uitgestelde teleurstelling.

Het leven is niet altijd makkelijk en we zijn helemaal niets gewend als het gaat om ‘afzien’. Alles was er altijd, in overvloed en alles kon. Tot het niet meer zo was. Wat de oorzaken ook zijn en hoe verachtelijk het ook is wat er wordt uitgespeeld, het enige dat erop zit is accepteren. Naast niet meewerken uiteraard maar dat lijkt me evident.

Ik moet me afvragen bij wat ik doe: heeft het zin wat ik doe? Klagen, zeuren, boos worden op de schapen met hun mondkapjes… Nee. Het zijn nutteloze impulsen. Net als mijn verlangen me af te sluiten voor de rest van de wereld. Het is ook nogal onmogelijk, en ook geen leven. Ik geloof niet in de gulden middenweg maar ook niet in onmogelijke dingen willen.

Als ik echter had gedaan wat ‘iedereen’ wilde en wat de maatschappij van me verwachtte, dan hadden we nu ook niet het leven gehad dat we nu hebben en ik denk niet dat het er beter had uitgezien.

Het is het beste om zo onafhankelijk mogelijk te zijn van ‘het systeem’, van gadgets, sociale media, internet, van overdreven comfort, van de verlokkingen van de maatschappij, het ‘gratis’ geld van de overheid, de ‘highs’ van winkelen en zulks. Als je er afhankelijk van bent, dan zal je je in allerlei bochten wringen en ja en amen zeggen tegen de gekste dingen om je ‘fix’ te krijgen.
Je zal opzij zetten wat je diep van binnen belangrijk vindt en verhullen en wegredeneren wat je echt vindt, om bij de groep te mogen blijven horen.

En dat is ook geen leven.

De vraag is: zou je je leven weer zo leven als je het over zou moeten doen? Keer op keer op keer op keer? Nee? Dan is het tijd om je eens achter de oren te krabben en te bedenken wat je anders moet doen. Als je nergens voor staat, val je overal voor.

De overheid laat je niet vrij zijn, dus je moet je eigen vrijheid claimen.

Hoe ongemakkelijk dat af en toe ook is.