Lørdag med masse snø.

Och ja, wat heb ik ook nodig….. niets dat ik niet al heb. Ik probeerde mijn nepleren legging met een dikke thermolegging eronder en dat paste prima. Ik had het niet geprobeerd omdat ik niet had gedacht dat het zo passen zonder zeer onbehaaglijk te zijn. Het is hartstikke warm en daar ging het om. Dat scheelt me minimaal 700 kronen voor een per definitie oncharmante utebukse want er zijn grenzen aan hoe Noors ik wil worden. En ja, na zeven jaar Noorwegen kom ik daar achter.

De vogeltjes zijn gevoerd. Ze moeten steeds meer angst overwinnen om bij hun eten te komen want veel plekken blijven niet sneeuwvrij. Onder ons afdakje, op de grillpan (waar een schaal met gekookte rijst voor ze staat), in de kas…. Het is voor hen ook een strenge winter.
De konijntjes trekken zich nergens wat van aan, ook de baby’s niet. Die witte vallen nauwelijks op, behalve hun rode oogjes en lichtroze oortjes maar de sneeuw lijkt ze niet te deren. Het zijn sterke beestjes, ik had echt niet gedacht dat ze het zouden redden.

We deden net boodschappen en we hadden heel veel geluk, bijna alles dat we nodig hadden (taart en broodjes voor het feestje, kleding, wollen sokken, Sorell winterschoenen) was met minimaal 40% korting. Het was enorm glad, dus we glibberden over de weg maar bleven tussen de lijntjes. Niet iedereen….

Ik vind het altijd mooi om te zien hoe iedereen hier stoïcijns verder gaat met het gewone leven, ook al ligt er letterlijk een meter -of meer- sneeuw. Auto’s rijden nog, de nieuwe supermarkt wordt verder gebouwd, er wordt aan de weg gewerkt, bejaarden lopen of rijden met hun invalidenwagentjes nog over straat, een enkeling blijft stug doorfietsen -hetzij met spijkerbanden- en kinderen en ouders gaan massaal naar buiten voor sneeuwpret.

En verder…. ben ik blij dat de droger weer is gerepareerd. Zo makkelijk! En ik doe makkelijker met huishouden. Soms moet je inzien dat een deel van wat je doet, nutteloos is, hoe zeer ik ook houd van een huis zonder rommel en vies. Dat komt in augustus wel als de vierde naar school gaat.

Gisteren bijvoorbeeld. We waren gaan schaatsen en in plaats van op te ruimen en Dingen te Doen toen we terugkwamen, ben ik met een boek in de stoel gaan hangen slapen terwijl de kinderen Garfield keken. Om vier uur ruimden we snel even op en toen de man thuiskwam tien minuten later, was het leefbaar genoeg. Hij ziet het sowieso niet, of ik nu heel de dag op m’n kont zou zitten of heel de dag de benen uit mijn lijf heb gerend en geschrobd. En om 8 uur ’s avonds, zag het huis er ook accuraat zo uit als op elke vrijdagavond. En nu ziet het huis eruit zoals elke zaterdagmiddag om 2 uur.

Ik gooi alles van de kinderen in een grote mand en laat het ze zelf uitzoeken aan het einde van de dag. Ik probeer wat door mijn wimpers heen te kijken als er speelgoed of tekenspullen uitgestrooid liggen overal. En dat lukt best goed. Ik kan er beter tegen dan ik dacht, haha.

Hoewel we er hier weinig last hebben all things covid, ik weinig nieuws lees en relatief weinig bezig ben met alles, is De Hele Situatie wel iets dat als een programma op de achtergrond draait en ongemerkt veel van mijn batterij gebruikt, denk ik. In elk geval ben ik sneller moe dan normaal en dan is energie sparen door schier overbodige zaken te schrappen van mijn must-do lijstje, essentieel om te zorgen dat ik niet elke avond voor dood op de bank lig om 10 uur.

We gaan zo nog even naar buiten, want weinig is zo leuk als wandelen met sneeuw die onder je schoenen knerpt. En daarna binnenkomen en de houtkachel aansteken.

Doei!