De stille to-do lijst

Foto door Alex op Pexels.com

Al vaker schreef ik over het gevoel (of het feit) dat alle spullen waarmee we ons omringen, ons iets vertellen. Het zijn vaak geen bewuste gedachten maar meer van dat achtergrondgebabbel van ons onderbewuste. En juist dat is heel vermoeiend. De een heeft hier meer last van dan de ander. Genoeg mensen die zich met een huis vol met van alles, vol overgave richten op Belangrijker Zaken maar: we zijn niet allemaal hetzelfde en voor velen van ons is een huis met pratende spullen een bron van immer aanwezige, lichte stress.

Een huis vol met rommel, vertelt je vooral dingen die je niet wil horen.

De te kleine broeken achter in je kast of die dat dure colbert dat je eigenlijk zou moeten dragen (want onmisbaar basisstuk volgens dat tijdschrift) vertelt je dat je te veel kilo’s meedraagt en dat je geld hebt verspild in een impuls.
De verzorgingsproducten in je badkamerkastje vertellen je dat je ze eigenlijk op zou moeten gebruiken, ook al vind je ze niet heel fijn of nuttig. Maar ja, om het nu zomaar weg te gooien….
De rijen met boeken die wel leuk leken maar die je na vijf jaar nog niet hebt aangeraakt…. vertellen je dat je minder zou moeten scrollen en meer zou moeten lezen.
De broodbakmachine in je keukenkastje of in de schuur vertelt je dat je zelf brood zou moeten bakken maar zo lekker waren die vierkante deegklonten met plasticsmaak toch eigenlijk ook weer niet….
De handdoeken in je badkamer vertellen dat je regelmatig twintig gasten over de vloer hebt.
De stapel post met Belangrijke Brieven vertelt je dat je eigenlijk de administratie zou moeten doen maar…..

En dat is vervelend. En het enige dat ik eraan kon doen, was het elimineren van zo veel mogelijk spullen en alleen behouden dat me blij maakt, of nuttig is en in veel gevallen, allebei. Toen ik eenmaal doorhad dat de oplossing niet was om spullen te organiseren maar simpelweg te elimineren, viel er een last van mijn schouders die ik daarvoor niet als zodanig had ervaren maar die desalniettemin zeer aanwezig was geweest.

Natuurlijk passen je hersens zich aan, wat ik vroeger prima tolereerde en wegmoffelde, geeft nu een bepaalde onrust. Maar dat is prima, het maakt het maken van beslissingen een stuk eenvoudiger.

Ik omring me liever met weinig, maar mooie spullen. Dingen die ik mooi vind. Of het nu een steen is die ik ergens vond, mijn Paperblanks notitieboek (een luxe die ik mezelf gun), een simpele brandende kaars of wierookstokje, mij koffiemok met hertjes of simpel maar handgemaakt linnen beddengoed…. Deze spullen vertellen me positieve verhalen. Ik houd van het licht van een kaars, van een mooie plant, van briljante plannen schrijven met een fijne vulpen…. en verder heb ik niet zo veel nodig.

Er is weinig dat de kwaliteit van het leven van alledag zo omhoog haalt als het wegdoen van alle spullen die daar niet in thuishoren.

En het mooie is dat hierdoor juist ruimte vrijkomt voor dingen die normaal niet lukten.

Maaltijden plannen als je onderbewust al bedolven wordt door allerlei ‘to-do’s’ in je huis….
’s Avonds schrijven of tekenen of iets anders creatiefs doen als er nog drie volle wasmanden naar je schreeuwen….
Bewustere keuzes maken in de winkel als je onder grote tijdsdruk staat door alles wat je aandacht nog nodig heeft….

Nee. Dat is allemaal maar een extra stok om jezelf mee te slaan als de basis niet op orde is. Althans, ik vind het bijna onmogelijk om zulke dingen te doen als het leven om me heen een chaos is.

En het is niet heel ingewikkeld om hiermee te beginnen. Loopt je leven van alledag over, probeer dan eens het volgende.
Ruim een kast of ruimte uit.
Vind een paar stevige dozen en een markeerstift.
Definieer de echte probleemgebieden (kast vol kleren en niets om te dragen? badkamer ranzig omdat ie zo vol meuk staat? kinderspeelgoedsoep op de vloer, elke. dag. weer? slaapkamer een dumpplek van dingen die elders geen plek hebben?)
Wees rigoureus en stop ALLES dat je niet draagt, gebruikt of absoluut nodig hebt, dat je stoort, dat je irriteert, dat je schuldgevoelens geeft, in de doos.
Schrijf op de doos wat erin zit en zet hem uit het zicht.
Geniet van de lege ruimte.

Later kan je bekijken wat je met de spullen wil doen. Als je meer rust in je hoofd hebt. Als er tijd voor is. Als je hersens zich aan de nieuwe situatie hebben aangepast en klaar zijn om duidelijke beslissingen te nemen.
Maar voor nu, zijn de stoorzenders uit het zicht en kan je voelen hoe het leven voelt, zonder de druk van deze spullen.

We hebben allemaal al genoeg aan ons hoofd. Een kalme omgeving is weldadig. Je huis zou je veilige plek moeten zijn, een plek van kalmte, rust en plezier. Niet van ergernis en frustratie. Elke stap die je neemt in de goede richting, is er een.