Vrouwen worden voor de gek gehouden

Het is grappig hoe lang het duurt voor mensen inzien dat ze voor de gek gehouden worden. Sommige mensen willen of zullen het nooit zien. Sterker nog, er is wetenschappelijk aangetoond dat mensen de neiging hebben harder vast te houden aan het verhaal, naarmate het raarder en absurder wordt.

Vrouwen tegen mannen: verdeel en heers

Natuurlijk zijn we decennia lang voor de gek gehouden. Langer al. Mannen en vrouwen zijn tegen elkaar opgezet. Opeens werd vrouwen aangepraat dat zorgen voor hun gezin en anderen ver beneden hun stand was en dat ze zich ook vooral seksueel moesten bevrijden.

Vrouwen werden als slachtoffer neergezet van eeuwenlang patriarchie en moesten zich ontdoen van dit juk want al onze voorouders waren gewoon chauvinistische zwijnen. Vrouwen zijn hier absoluut niet gelukkiger van geworden en sinds begin jaren zeventig is tegelijk met de ‘bevrijding’, het gemeten geluksgevoel van vrouwen naar beneden gedonderd.

Meisjes zijn veel te vroeg bezig met seks, met alle catastrofale gevolgen van dien. Een negatief zelfbeeld, negatieve gevoelens, geslachtsziektes en mannen die een verknipt beeld hebben van vrouwen zijn hier allemaal gevolgen van. Vrouwen zijn niet bevrijd, ze hebben de slechtste eigenschappen van een klein groepje mannen tot ideaal verheven.

Vrouwen hebben het maffe idee opgedrongen gekregen onafhankelijk te moeten zijn. Of ‘one of the boys’. Hierdoor weten mannen ook niet meer wat ze moeten en is wat ze van nature doen (zoals vrouwen van nature zorgen), het opbouwen, verzorgen en verdedigen van hun gezin weg als basis van het bestaan.

Foute voorbeelden en denkbeelden

Vrouwen worden gedwongen om mannenrollen aan te nemen en niet langer zijn zorgzame, slimme, verstandige vrouwen onze voorbeelden, maar de bitches. Sigrid Kaag, Kamala Harris en de dames aan de vergadertafels bij multinationals, moeten onze voorbeelden zijn.

Vervolgens hebben we een groep verwarde Pussyhat-draagsters die blijven emmeren over de loonkloof. Dat die er is omdat mannen harder werken om hun gezin te ontzien en daardoor gewoon meer carrière maken, meer verdienen en meer gewaardeerd worden, gaat volledig aan ze voorbij. Net als het feit dat mannen meer houden van competitie, ‘winnen’ en beter zijn dan de rest waar vrouwen veel inschikkelijker zijn, en kiezen voor samenwerken. En voor hun gezin! Iets dat ze dan weer in het mutsenparadijs doet belanden, volgens andere vrouwen. Fijn!

Daarna komen ze aan over al die verkrachtingen. Slechte mannen, terwijl een vrouw toch in d’r jarretels over straat moet gaan zonder gezeur. Ook hier weer geen flauw benul van biologische verschillen en het feit dat een vrouw die met d’r handelswaar uitpuilend over straat gaat, de 5% slechtste mannen achter zich aankrijgt en de 95% fatsoenlijke mannen indirect duidelijk maakt dat ze geen eigenwaarde of zelfrespect heeft zodat die ook weinig echte interesse tonen.

Sloeriegedrag empowering?

Maar, sloeriegedrag is de norm. Je hoeft maar te kijken naar de kleding die in de winkels hangt, de liedjes die populair zijn, wat er in jongerentijdschriften en websites is geschreven. Het is zo groot, dat het als conservatieve moeder bijna onmogelijk is hier weerstand tegen te bieden.

Dacht ik. Maar van de week sprak ik met mijn vriendin (de vrouw van de dominee hier). Ze weet van mijn Heidense denkbeelden maar omdat we allebei sterke traditionele waarden hebben, kunnen we uren praten over dat. Haar oudste is 18 en heeft een liedje gemaakt en op Spotify gezet met de strekking: ‘ik wil gewoon met hem trouwen en kinderen krijgen en niet meedoen in de gekke maatschappij’. Mooi.

Mensen die nergens voor staan, vallen overal voor

Wie zijn de meest vormbare, meest meegaande mensen? Mensen zonder gezin. Mensen zonder iets om voor te vechten. Alleenstaande vrouwen die hun eenzaamheid weg proberen te consumeren, die hun identiteit proberen te halen uit hetgeen ze kopen. Geestelijk labiele mensen.
Dat zijn de consumenten die grote bedrijven en banken graag zien. En: arme mensen. Mensen voor wie hetgeen ze bezitten, status betekent. Mensen die weinig vraagtekens zetten bij hetgeen ze aan het doen zijn, omdat ze druk bezig zijn met rondkomen en de status hooghouden.

Het was best even leuk hoor. Hard werken en ‘alle ballen in de lucht houden’, een nog groter huis en nog meer spullen, dure vakanties en vervolgens een midlifecrisis, gevolgd door een lege nest syndroom gecombineerd met een enorm schuldgevoel omdat je je kinderen amper kent want ze zijn altijd verzorgd door anderen dan mama.
Ik herinner me ook de uitvlucht van de kinderen uit de buurt begin jaren negentig. De meesten hadden veel liever blijven wonen waar ze woonden maar ja, papa’s en mama’s wooncarrière he…

Waarom vrouwen moeten werken

Natuurlijk vindt de overheid het heerlijk als vrouwen werken. Extra belastinginkomsten, extra druk op het gezin zodat men in plaats van de revolutie te plannen of goede literatuur met ideeën te lezen, naar Hans Kazan en Big Brother gaat zitten kijken.
De kinderen zitten al vanaf hun vierde maand in de invloed van de overheid op kinderdagverblijven en met een beetje geluk hebben ze ze van half 9 tot 5, met BSO en alles. Natuurlijk voeden we het systeem met belastinggeld en schier overbodige, zwaar belaste consumptie van luxegoederen.
En maar denken dat we het allemaal zelf verzinnen.

En nu dan

Wat is er nu over? Dit, deze puinhoop, was niet gecreëerd als we nog sterke families hadden gehad. Als gezinnen een moeder hadden die elke avond misschien niet het lekkerste maar wel het meest gezonde eten op tafel had gezet. Als kinderen niet aan hun lot werden overgelaten en zich gingen volladen bij de Mac, maar een moeder hadden die een oogje in het zeil hield en wist waar het zakgeld aan opging en waarom ze geen trek hadden in avondeten. Moeders die wisten wat hun kinderen na schooltijd uitvreten. Als er een vader was die een sterke, plichtsgetrouwe man was die zijn zoons leerde wat hij kon en zijn dochters op handen droeg maar ook beschermde, tegen jongens met minder eerbare motieven. Ook al was dat misschien niet altijd even leuk voor de dochter in kwestie.

Je baan is overbodig

‘Maar mijn baan geeft heel veel voldoening’ zeggen vrouwen dan. Ja, leuk. Je kan in de zorg werken maar als zelfs volgens artsen minstens 80% daar ligt wegens foute leefstijlkeuzes dan is 80% van je baan overbodig en ben je feitelijk aan het werk voor de suikerindustrie, margarinemakers en unilevers.
Alle lof voor de goedbedoelende leraren maar uiteindelijk werken ze gewoon mee aan het kweken van hele legers met brave belastingslaafjes, iets waar je achter komt als je een beetje onderzoek doet naar hoe het onderwijs in elkaar zit.

‘Ik wil gewoon onafhankelijk zijn en niet meer sloven voor mijn gezin’, zegt de secretaresse die dagelijks tientallen ononderhandelbare orders aanneemt van mensen die boven haar geplaatst zijn. Ja, dat is stukken beter dan een keer je man zijn schoenen poetsen! 😀

Wel, de meesten van ons zijn geluurd.

Er is geen patriarchie, er waren wel goede mannen. En een paar rotzakken, maar rotte appels vinden we aan beide kanten. Wat hebben we nu? Een globalistische nachtmerrie, waarin je pas echt wat bent als je een hoogstbeledigde LGBHNDF’er bent. Waarin traditionele mannelijke eigenschappen, die vrouwen en kinderen beschermden, worden gezien als onwenselijk, vooral door gehersenspoelde vrouwen.
Omdat mannen zo vervelend zijn? Nee, omdat het globalistische monster ervan profiteert als wij met zijn allen zwak en afhankelijk zijn. Wie maken de beste consumenten? Niet de huisvrouw die zelf dingen kan maken, haar man die zelf dingen kan repareren en die vooral genoeg hebben aan elkaar. Mensen die tevreden zijn en weinig nodig hebben, zijn de nachtmerrie van banken en multinationals.

Nu we ‘vrij’ zijn, zijn we kwetsbaarder dan ooit. Massaal hebben mensen zich in torenhoge schulden gestoken. Zich afhankelijk gemaakt van twee inkomens en een netwerk van kinderoppassers. In plaats van te weten wie onze overgrootouders waren, weten we de specificaties van de nieuwste iphone, die ons nog verder van onze familie zal distantiëren.

Mensen willen hun vrijheid terug. Ze willen weer naar de kroeg en op vakantie. Want dat is vrijheid. Niet de vrijheid om te kiezen welk onderwijs je je kinderen wil geven of vrijheid om te wonen zoals je wil maar de vrijheid om je zuurverdiende geld over de balk te smijten om je leven nog verder te ontlopen.

Het afgelopen jaar heeft me wel doen inzien dan dat de meeste mensen liever bang zijn en veiligheid en comfort verkiezen boven vrijheid en bij voorkeur geen moeite doen om de status quo te onderzoeken. Ik heb soms heel veel hoop, soms geen hoop voor de toekomst. Niet dat het iets verandert.

Het enige dat we kunnen doen is niet vallen voor de gekte, trouw blijven aan onze principes, kiezen voor ons gezin en gelijkgestemden zoeken. Proberen iets van onze ideeën in onze kinderen te planten en te hopen dat ook zij sterk genoeg zijn om hun hoofd boven water te houden in de wereld die momenteel wordt geschapen.