Verantwoordelijkheden

‘Je wil geen spullen, je wil geen huis, je wil gewoon helemaal geen verantwoordelijkheden, jij onverantwoordelijk mensch’ was de strekking van een grappig-doch-niet-als-zodanig-bedoeld commentaar dat ik eens kreeg. In de afgelopen elf jaar heb ik heel veel verantwoordelijkheden opgezegd, en er een paar bijgekregen.

Ik heb geen eigen huis meer maar huur een van de mooiste plekken van wat wel eens de meest relaxte huisbaas zou kunnen zijn die er is. Ik heb geen baan meer, maar kan goed omgaan met het geld dat de man verdient. De man heeft geen ingewikkelde baan meer met autocadtekeningen, dialyse-projecten opstarten en eindeloos in de file staan maar werkt als scheepsmonteur, een half uurtje hier vandaan.
Ik heb geen grote hoeveelheden spullen meer om te ‘managen’, maar precies de hoeveelheid die bij me past. Ik hoef zelden ergens heen, niet naar verjaardagen (de hel voor een voor stemmingen van anderen licht overgevoelige introvert) en niet naar andere verplichte nummers.
En hoe zeer ik veracht wat er over ons wordt uitgestort, ik vind het een lichtpuntje in een grote duisternis dat de man zijn cursussen niet in Duitsland maar gewoon via internet plaats kunnen vinden en dat ouderbijeenkomsten van school digitaal zijn of gewoon kunnen volstaan met een pdf van de presentatie en de opmerking: ‘bij vragen gelieve een email te sturen’.
Mijn dagen zijn gevuld met kalmte. Althans, met zo veel kalmte als je kan krijgen in een groot gezin 😉 Langzaamaan probeer ik mijn afhankelijkheden op te geven. Van suiker, koffie en andere dingen die ik vroegah nodig had om me goed te voelen.

Wil ik geen verantwoordelijkheden? Nee, liever niet meer dan nodig. Ik heb er genoeg en ze zijn mijn prioriteiten, de redenen om te leven. Het hebben van een zeer aangename relatie met de man en hij met mij. Naar mijn idee kan je niet meer een beetje je gang gaan en verwachten dat je heel je leven gek op elkaar blijft, het ‘kost’ wat tijd en moeite en aandacht maar met de juiste persoon zou het niet als zodanig moeten voelen, denk ik.

Mijn kinderen… We zijn absoluut niet Noors is onze opvoeding. We zijn meer van ‘als het je niet bevalt ga je maar ergens anders wonen’. Bij wijze van spreken. Als ze op een mooie dag vragen of ik ze met de auto ergens heen wil rijden, lach ik ze uit en als ze iets willen, moeten ze het vaak minstens voor een deel zelf doen. Maar we zijn er wel altijd (ik) of meestal, zonder dat we in de weekenden lijsten vol met klussen moeten afwerken of zonder dat we in de avonduren alleen maar bezig zijn met nooit eindigende verbouwingen.

En ik begrijp de lol niet van het managen van meer inventaris dan strikt noodzakelijk. Waarom zou ik dingen toevoegen, terwijl ze niets toevoegen en me alleen maar afhouden van de dingen die ik echt, echt belangrijk vind?

Het is heel snel genoeg. Wat mij betreft zouden we ook best alleen een keukentafel met acht comfortabele stoelen kunnen hebben en dat dan het ‘interieur’ was. Mensen hebben nooit zo veel bezeten als nu en nooit was het altijd zo te weinig en niet genoeg als nu.
Die eeuwige drang tot meer gaat alleen maar ten koste van de belangrijke dingen (die geen dingen zijn) in het leven. En ons maar afvragen ‘is dit alles’? Nee, het is veel te veel van het een en veel te weinig van het ander.

Ik heb uiteraard ook dingen die voor mij iets toevoegen, ik leef ook niet op de vloer met alleen een linnen jurk en twee paar platte schoenen. Maar ik wil gewoon geen verantwoordelijkheid voor al die dingen waar de gemiddelde mens mee wenst te omringen of verzwaren. Niet het vergaren ervan, niet het onderhouden en niet het afdanken.

Mijn leven is precies goed zoals het is. Daar hebben we best moeite voor gedaan. 11 jaar geleden hadden we allebei een baan, kinderen op het kinderdagverblijf, een huis te koop en een huis waar we eigenlijk helemaal niet in wilden wonen, te veel tijd in files, te veel spullen, te veel hypotheekschuld en te veel te doen. Te veel van alles wat we niet wilden. Nu hebben we een prachtig gezin, elke dag ruim de tijd voor elkaar, zelden veel te doen, een fijne baan en een geniet ik bijna alle dagen van mijn leven hier thuis. Ik heb zelden nog het gevoel dat ik iets ‘moet’ hebben, dat ik ergens aan mee moet doen wat me niet aanstaat of dat ik me moet conformeren aan wat anderen van me verwachten. Ik maak geen beslissingen meer in het leven gebaseerd op wat financieel verstandig is.

Naar mijn idee is het onverantwoordelijk om jezelf op te knopen aan torenhoge hypotheken, private schulden, een massa verplichtingen, een baan die geen echte voldoening en vooral veel stress geeft en een berg meuk om weinig anders mee te doen dan ‘hebbe’.

Maar gelukkig kunnen we nog een beetje wat kiezen in ons leven 🙂