Mega opruiming!

De afgelopen week was het heerlijk weer en dat gaf mij enorm veel zin en energie om Dingen te Doen! Ik houd van op mijn gemakje dingen ordenen en schoonmaken. Zonder audiobooks of youtube of podcast aan mijn hoofd, het liefst in stilte. Het is belangrijk, denk ik, om geregeld alleen te zijn met je eigen gedachten in plaats van ze heel de tijd te vullen met andermans meningen, opvattingen, geluid….

Elke keer vond ik weer iets om te doen. Gisteren zocht ik iets in het gereedschap van de man en bedacht dat er vermoedelijk tweemaal zo veel in de kast zou passen als ik het wat handiger indeelde. Drie keer zo veel als we een duizelingwekkende 400 kronen investeren in vier extra planken maar heel nodig is dat niet, want alles paste erin.

Anderhalf jaar geleden kocht ik statieven met manden en rekken om de chaos beneden te organiseren. Of, ik vind het chaos, de man vindt het gewoon ‘zijn spullen’ 😀

Die rekken zijn nu in gebruik als baggerschoenenrek en de statieven met manden staan in de kledingkasten omdat van ouderdom alle houders van de roedes in een paar maanden tijd afbraken, maar voor de spullen van de man zijn ze niet meer nodig. Dus, dat was ook weer gedaan. Vervolgens bedacht ik dat de voorraad eigenlijk maar een lelijk was om naar te kijken en omdat ik zo fijn had ontrommeld, paste alles in een boekenkast zodat ik nu in de gang zicht heb op drie prachtig lege planken.
Ook een voordeel: om iets bovenuit de boekenkast te pakken, heb ik geen krukje nodig. Het is verbazingwekkend hoe snel de voorraad slinkt nu ik actief mijn best doe om hem op te maken.

Verder had ik vorige week al de hal anders ingedeeld. Langs de lange wand met de kapstokken stonden eerst twee vitrinekasten. De inhoud daarvan paste best in een kast, het kleinste exemplaar heb ik weggeven. De kapstokken hingen daar waar nu de laarzen staan en in de wc, die we overigens nooit gebruiken want we hebben er nog twee. Het is zo veel makkelijker en overzichtelijker nu en omdat alles makkelijk toegankelijk is, hoef ik minder te mekkeren over de rommel en staan we elkaar een stuk minder in de weg als we de deur uit moeten. En het is makkelijker schoon te maken!

Ook buiten was het nodige te doen. Ik heb de kas dus weggegeven en daar ben ik, zoals zo vaak als ik iets wegdoe dat niet meer ‘past’, blij mee. Op de lege plek wil ik wat insectvriendelijke struiken planten en wilde bloemen zaaien. Ik ga eens kijken of ik wat planten kan stekken, want planten zijn hier schreeuwend duur.

Het is nogal kaal maar de eigenaar van ons huis haat bomen, toen hij het huis kocht in 1999, kon je de zee nauwelijks zien. Dat is ook zonde maar hij maakt het wel erg bont. Of, juist niet eigenlijk.
Als huurder hoeven we de buitenboel niet netjes te houden volgens de ‘wet’, maar hebben we ook geen recht om ook maar iets daar neer te zetten. Dat is natuurlijk onzin, vindt ook onze huisbaas, dus in ruil voor het feit we mogen doen wat we willen, neem ik af en toe de tijd de boel te kuisen, snoeien en onkruidvrij te houden.

Ik kwam ook op het briljante idee om het fietsenrek een kwartslag te draaien zodat de kinderen niet meer met hun fietsen langs de auto moeten. Na vier jaar he! Echt, klassiek geval van ‘bedrijfsblindheid’.

Onder de struiken bij de vogelvoerplek lag ook een laag van minstens 10 centimeter dik zonnebloempitschillen. Die heb ik verwijderd. Overal heb ik geveegd, gewassen, opgeruimd, bramen gesnoeid, balken teruggeschroefd en een stapel hout dat voor ons zonder gepast gereedschap niet te kloven was, weggeven aan iemand die er blij mee was. De kinderen beledigd, want het waren onder meer hun ‘tafel en stoelen’ maar we maakten een nieuwe tafel van een nette pallet en stenen en toen was het weer goed.

Soms zijn de dingen zoals ze zijn omdat ze heel de tijd zo zijn en zie je niet meer dat het echt niet netjes of logisch of handig is. Maar eenmaal aan de gang is het zo fijn om alles weer een passende plek te geven. Of dat nu in mijn eigen huis is of bij iemand anders. Of op de stort, als het niet anders kan.

Mijn blik verandert ook als ik eenmaal begin met de dingen beter maken. Dingen die eerst niet opvielen, doen dat meer naarmate de rest van de ruis verdwijnt. Een soort positief Diderot-effect.

En toen was alles weer zoals het moest zijn. Ik heb nog een paar dingen om te verkopen, er moeten nog drie zeilbootjes verkocht en straks doen we boodschappen en nog wat kleine klusjes en dan is het weer klaar!

Fijn weekend!

Tips voor een kalme en effectieve ochtendroutine met kinderen.

Het was tien voor acht en toen was mijn ochtendroutine gedaan. De kinderen gekamd, aangekleed, gevoed en gepoetst, de bedden opgemaakt, kamers opgeruimd, de badkamer fris, de vloeren stofvrij en de keuken netjes. Ik ben niet elke ochtend even snel klaar maar er was geen was en niet bijzonder veel rommel dus dan ben ik effectief.

Ik probeer de ochtenden zo vloeiend mogelijk te laten verlopen op gewone werkdagen gaat dat altijd perfect. Ik probeer steeds te kijken naar wat ‘gedoe’ oplevert en dat te elimineren.
Zo hebben de kinderen bijvoorbeeld allemaal hun standaard ontbijt. Havermout met melk en cacao en een (heel klein) beetje zoet voor de een, spiegelei voor de ander, havermout met pitten en bessen voor de volgende…. en het aanrecht stond vaak vol met pakken melk, de pot met cacao, havermout en alles wat we nodig hadden. Geen drama en zo opgeruimd, maar het kon makkelijker.

Wat ik nu doe, is ontbijt in een grote ‘batch’ klaarmaken voor een dag of vier. Lastig met gebakken eieren maar havermout + melk + cacao, of havermout + kulturmelk + pitten + vruchten in een pot klaarzetten in de koelkast, werkt dat perfect.

Wat ik doe, dus:

  • Lunchpakket voorbereiden. De avond ervoor maken de kinderen (allemaal, ook de kleinste) hun lunch klaar. Brood of wafels smeren, groenten en fruit snijden, drinken klaarzetten.
  • Klaarleggen wat ze nodig hebben. Gaan ze naar buiten met de klas? Dan zetten we chocolademelk klaar (of straks weer badpakken e.d.). Chromebooks in de rugzakken, opgeladen.
  • Alles toegankelijk: het weer is veranderlijk in de lente, dus we zorgen dat er van alles wat aan de kapstok hangt want nu is het volop lente (hetzij nog -4 ’s nachts) maar er komt ook weer (natte) sneeuw aan.
  • Een simpel ontbijt voor iedereen en dat zo veel mogelijk in batches klaarmaken, dus.
  • Een simpele garderobe, passend bij het seizoen. Zodra ze een zonnetje zien, komen ze in een licht katoenen jurkje naar beneden, want ‘zomer’. De kleinsten dan. Dus zorg ik dat ze daar niet bij kunnen. Verder hebben ze effen leggings en simpele longsleeves, en vesten voor als het koud is. Zich op het verkeerde weer kleden, of eruit zien als villa Kakelbont, is dus redelijk uitgesloten en ze hebben mij dus niet nodig om de juiste kleren uit te zoeken.
  • De avond ervoor maken we een losse ‘slaapvlecht’. Beschermt het haar en maakt haren kammen ’s ochtends zo makkelijk.
  • Routines. Want dingen die ik elke dag doe, daarover wil ik niet hoeven nadenken elke morgen. Ik wil ze doen en er klaar mee zijn.
  • Een briefje met ‘to do’ voor de kinderen. Boven op hun kast hangt een briefje met wat ze moeten doen. Tanden poetsen, bed opmaken, was in de wasmand, gezicht wassen etc. Ik moet ze nog steeds ‘aanslingeren’ zo nu en dan maar ik hoef niet elke. morgen. hetzelfde te herhalen.
  • De dingen meteen doen. Als ik in de badkamer ben, meteen even alles kuisen. Een minuutje werk. Als de kinderen bezig zijn hun spullen te pakken, doe ik snel de bovenverdieping. Doekje over toilet en wasbak, wasmand mee naar beneden, wat rommeltjes opruimen en bedden opmaken als daar geen tijd voor was (in het weekend moeten ze het allemaal zelf doen). Mijn eigen bed meteen openslaan zodat het netjes is en kan luchten.

Geregeld kijken naar wat (te veel) tijd en – of moeite kost, zorgt ervoor dat je routines kan bijschaven en tijd kan besparen. Niet dat alles in een oogwenk gebeurt hoeft te zijn, de tijd nemen om met zijn allen aan tafel te zitten tijdens het ontbijt is belangrijk. Maar waarom zou je meer tijd besteden dan nodig, als het effect hetzelfde is?

Bekijk waar het misloopt, waar knelpunten zitten en verzin daar iets op. Misschien vind je niet in een keer de oplossing, maar al doende leert men. De ochtend hoeft geen chaos te zijn. Geen ‘spits’. En naar mijn idee komt dat door goede routines, eenvoud, duidelijkheid en voorbereiding. En als er dan een keer iets geks gebeurt, valt niet meteen alles in elkaar maar haal je (hopelijk lachend) je schouders op en gaat verder waar je gebleven was.

Wat ik opruimde en versimpelde in februari

Want terugkerend licht brengt altijd dingen in het zicht die zich daarvoor in het winterduister verborgen hielden. Ik zag ze wel maar toch ook niet. Deze periode is altijd een zalige tijd om dingen van me af te schudden die niet langer nuttig zijn. Kilo’s, spullen, ideeën, (zelf opgelegde) verplichtingen…. Dus dat deed ik in februari. Wat ging er weg? Veel!

  • Kleding, uiteraard. Een van de makkelijkste dingen. De nette winterschoenen van de man die niet echt lekker zaten en ook niet bijzonder warm waren en al twee jaar werkeloos in de kast lagen… ‘Maar ze waren nog goed….’ Een paar jurken met print die ik zo leuk vond maar die ik uiteindelijk toch niet met plezier draag. De eeuwige kleren van de kinderen die niet meer passen…. Eenzame sokken en handschoenen….
  • Dingen die ik echt niet meer ging eten of drinken. Groene thee bijvoorbeeld, getver. Gekocht in een vlaag van gezondheidsfanatisme. Ik vind het idee van thee altijd zo aantrekkelijk. Gezond, een klein ritueel, lekker warm… en uiteindelijk laat ik het altijd koud worden omdat ik het niet lekker vind en het me gewoon niet boeit. Groene thee koop ik vooral voor een van mijn ‘fantasie-zelven’, het theedrinkende kruidenvrouwtje in dit geval. Doe maar gewoon water. Of koffie. En rode wijn, na half vijf.
  • Agenda. Ik kocht eindelijk een papieren planner waarin ik de dingen opschrijf die ons gezin aangaan zoals tandartsafspraken, speciale dingen op school en andere dingen die gedaan moeten worden. Ook alle vakanties en feestdagen staan erin. Zo handig! Zo eenvoudig.
  • De kas. Het was of veel gedoe met platen vervangen of gewoon weggeven en ik deed het laatste. De zelfvoorzienende moestuinier is een ook een van mijn vele ‘fantasie-zelven’ denk ik 😀 Ik ben er gewoon niet heel goed in, ik houd meer wilde bloemen en dat iemand anders dan mijn groenten kweekt 😉
  • De meeste zaden. Ik heb alleen nog wat kruiden en pluksla en dat is genoeg.
  • Heel veel rommel uit de tuin. Wat zich zoal ophoopt in de loop der tijden. Een kapotte trampoline, pallets, stukken hout, een dode kerstboom, verlopen projecten en andere kapotte rommel.
  • Schoonmaakmiddelen opgemaakt, ik houd het bij azijn met water en al dan niet etherische olie en afwasmiddel van Sonnet. Werkt net zo goed, uiteindelijk.
  • Koelkast georganiseerd. Ik was altijd tegen extra bakjes in de koelkast maar op een video op YT (jaja, ik ben zo beïnvloedbaar) van een enthousiaste minimalistische mama was ik om want ik haat een rommelige koelkast. Nu haal ik groenten meteen uit hun verpakking en stop ze in een van de vier bakken in plaats van de groentenlade. Die ruimte gebruik ik nu voor bier.
    Losse sauzen enzo staan bij elkaar in bakjes. En het is echt heel handig, scheelt enorm veel rommel en is veel overzichtelijker.
  • Potloden uitgezocht. De kinderen komen vaak niet verder dan ‘potloden’ op de vraag wat ze graag willen hebben en dus hadden we een miljoenmiljard potloden 🙂 Ik heb de beste eruit gehaald en voor allemaal een set gemaakt, de rest (alles te klein, gebroken, niet fijn) is weg.
  • Kruiden. Die ik nooit (meer) gebruik, zijn naar de kruidenhemel. Korianderblad, getverderrie!
  • Voorraadpotten. Ik had een lade vol met potten met van alles. Veel ervan heb ik opgemaakt, opgebruikt en bij elkaar gegooid. Ik heb nu nog minder dan de helft over, meer ruimte in mijn lades en meer overzicht.
  • Voorraad. Ik gebruik altijd wel wat ik op voorraad heb maar ik doe nu actief moeite om het op te maken. Ik houd van voorraad, maar ook van een beperkte voorraad omdat ik niet zo houd van dingen waar ik eigenlijk nog niet mee zou moeten. Dus nu maken we veel ‘grove vafler’ met het meel dat ik verkeerd bestelde, ik maak ‘brood’ met zaden en pitten en cakes met dadels en noten en zo verdwijnt het bijna als sneeuw voor de zon.
  • Eenvoudiger maaltijden. Ja, het lukt me. Mede dankzij de slowcooker.
  • Vitrinekast. Ik had die ‘over’ nadat ik de gang opnieuw had georganiseerd. Weggegeven.
  • Waar eerst twee vitrinekasten stonden, heb ik nu uitgebreid plaats voor schoenenrekken en kapstokken. Met vier kinderen, hun rugzakken en weer dan heen en weer jojoot tussen hartje winter en volop lente, heb ik die plek gewoon nodig. Het scheelt me veel organiseren in een ruimte die daar eigenlijk te klein voor was.
  • Projecten in de vriezer. Soms is het beter om er afscheid van te nemen 😉
  • Deurmatten die meer rommel verspreidden, dan ze verminderden.
  • Frituurpan. We zullen hem vast wel weer een keer opstarten maar voor nu is ie schoon, leeg en opgeborgen.
  • Mijn e-mail en e-reader opgeschoond, dingen beantwoord, overbodige boeken weggedaan…
  • Echte boeken. Ik had best veel gekocht toen de bieb dicht ging bij de kringloop. Wat er niet (meer) gelezen wordt, is weer daarnaartoe terug gegaan.
  • De bezem gehaald door crèmes en andere smeersels. Soms probeer je iets en doet het gewoon niets. Het is dan best kansloos om het tot in de eeuwigheid te bewaren met het idee dat je misschien wel gaat gebruiken als je je andere, wel fijne spullen, hebt opgebruikt.
  • Ski’s, skischoenen en skistokken. Want ook groeien niet mee. We hadden tweederde van wat we hadden, paste niet meer. Dat ruimde ook mooi op, ook al lag het allemaal in de skibox onzichtbaar te wezen.
  • De auto. Ik houd van een opgeruimde auto (goh) en kan er niet tegen als daar allerlei gereedschap en losse eindjes in meeliften.
  • Zomerdekbed. Dat ligt altijd maar in de weg in de kast en toen las ik de tip om het onder je hoeslaken te leggen. Lekker zacht en bovendien wasbaar, in tegenstelling tot je matras. Ideaal!

En nu ga ik lekker buiten in het zonnetje zitten, doei!

Het gaat niet om een virus deel 435224

Op 20 maart worden overal protesten georganiseerd. En ik ben geen voorstander van zulke, door de overheid gedulde en geleide bijeenkomsten maar toch denk ik dat het goed is om massaal te verschijnen en te laten zien dat we ons niet langer laten onderdrukken. En dus reizen we als het goed is, af naar Oslo.

Ik heb nog wat leuke linkjes. Nou ja, leuk. Iedereen die nog meewerkt aan dit totaal belachelijke circus is actief bezig met het graven van zijn eigen graf en dat van vele anderen. Het gaat namelijk niet om een virus, maar zo veel was bij velen sinds half april vorig jaar toch al wel duidelijk.

Als ‘Build Back Better’, ‘Agenda 2030’, ‘Great Reset’ en het World Economic Forum je nog steeds niet zeggen of als mensen nog steeds denken dat dat het complot is, heb je zelfs zitten slapen bij het acht uur journaal, zo openlijk wordt het tegenwoordig gebracht. Allemaal zijn de politici verbonden met build back better, 6uild 6ack 6etter, oftewel het duivelse plan om de wereldbevolking tot monddode slaven te maken.

Het zoontje van Grapperhaus doet iets met ICT bij het WEF, Mark Rutte krijgt de ‘Global Citizen Award‘ uit handen van Klaus Schwab (de oprichter van het WEF) en Sigrid Kaag is ook geen onbekende. Een van de slogans van de Great Reset: You’ll Own Nothing and You’ll be Happy.

Het complot is inmiddels dat de overheid goed voor je zorgt, dat we opgesloten en gemuilkorfd moeten worden met niet-werkend, doch identiteit-ontnemend mondverband en de huidige generatie politici ooit maar iets fatsoenlijks hebben gedaan voor hun land.

Braaf meewerken en jezelf thuis opsluiten en een vrolijke zelfgepunnikte, totaal nutteloze muilkorf opzetten in de winkel, het accepteren dat alle middenstand wordt vermorzeld, de schuldenberg nog hoger wordt en dat kinderen (KINDEREN lieve mensen!) wekelijks in de neus worden geboord met een wattenstok om ze met een niet-werkende test wederom massaal in quarantaine te kunnen gooien. Een leuke afwisseling voor ze met het 1,5 meter bij je klasgenoten vandaan met een mondkap in de klas zitten. Het is geïnstitutionaliseerde kindermishandeling en niets minder.

Gelukkig valt Noorwegen nog mee maar de idiotie rukt verder op. In Kristiansand worden mindkapjes ook aanbevolen. En waarom? Kijk naar die gruwelijke sterftecijfers mensen! Twee mensen in het ziekenhuis met corona! Een (1!) dode sinds vorig jaar mei! Paniek! Er wonen ook maar 85000 mensen daar in de kommune….

Dit beleid is er niet om een virus in te dammen.

En dat vaccin is geen vaccin maar genetische manipulatie, iets dat iedereen met een internetaansluiting nu inmiddels wel zou moeten kunnen achterhalen.

Ik vind het verbijsterend dat mensen alleen maar afgaan op de blauwe ogen cocaïnekijkers van Hugo de Jonge en zonder ook maar even te kijken waar ze zich mee in gaan laten spuiten en dan een risicoafweging te maken. En maar verbolgen zijn over het feit dat ze niet in de risicogroep zitten die eerder ‘mag’. Verbijsterend, gezien de sterftekans.

”killervirus”

Echt, mensen zijn totaal krankjorum en zelf nadenken of een stelling van een minister bevragen maakt je tegenwoordig al een complotdenker. Volgens de onnadenkende meerderheid en de traditionele media. Dat ondertussen het aantal zelfmoorden stijgt, geweld binnen gezinnen toeneemt, mensen massaal depressief, angstig en verdrietig zijn maakt allemaal niet uit. Alles moeten ‘we’ doen om het killervirus in te dammen. Vrienden van mijn ouders willen alleen buiten (in de winter!) afspreken, ondanks dat mijn ouders kerngezond zijn. De ware wappies.

In Denemarken hebben ze het al zover, dat ze aan de hand van je visagegevens (handig, die betalingspassen in plaats van cash) achterhalen of je bij een positief getest persoon in de buurt bent geweest. Ben je dat, dan ‘moet’ je je laten testen. Doe je dat niet, dan kan je gedwongen worden opgenomen in een quarantaine-instelling. Dit alles om een virus in te dammen, right? Die gegevens zouden ‘ze’ heus niet op die manier gaan gebruiken en dat je niet meer met cash kan betalen, is om ons te beschermen tegen op dubbeltjes en kwartjes meeliftende killervirussen, toch?

Oh ja, de linkjes. Met heel veel dank aan E., voor de mainstream media linkjes. Haar man is mede-auteur van het eerste artikel uit het Parool en het artikel is absoluut een aanrader.

‘Onze angst voor het virus geeft de staat te veel ruimte’ – NRC

Maurice de Hond: RIVM ontmaskerd

Parool: politici, verschuil je niet achter de wetenschap

Is ‘respiratoire insufficiëntie’ een ziekte? | dr. Erwin J.O. Kompanje

Groene.nl: Het jaar van Corona

NRC: wij staan niet allemaal voor Rutte te klappen

Wynia’s Week: Rutte: een liberaal van niks en een machtspoliticus uit duizenden

Een klein kijkje in de keuken van de beeldvorming door de media.

Die indirecte vaccinatieplicht was toch een verzinsel van de aluhoedjes? Wel, toekomstig premier Kaag (tot aan haar nek in het World Economic Forum e.d.), wil mensen die gevaccineerd zijn, meer vrijheid geven.
Parool: Rutte vindt het ook wel een lekker idee, dat mensen hun grondrechten gewoon blijvend afgenomen worden voor virus met de dodelijkheid van een stevig griepje.

Spanje. Politie wil vrouw zonder mondkapje boete geven, gooit iedereen dat vod van het gelaat. Heerlijk!

Bonus:

Och heden: Biden draait een besluit terug van Trump, gericht om child sex trafficking tegen te gaan.

Zo. Dat gezegd hebbende, wens ik iedereen nog een mooie dag!

Intermittent fasting: zo fijn!

Pasgeleden postte Jennifer L. Scott een video over intermittent fasting. Ze heeft er meerdere waarin ze veel hierover tot in detail uitlegt maar in deze beschrijft ze haar ervaringen met een jaar intermittent fasting. Ze ziet er zo stralend uit 🙂

Wat is het? Simpelweg: vasten. We vasten allemaal, want we eten niet als we slapen. Maar met intermittent fasting rek je die periode een stukje op. Er zijn allerlei schema’s. 12:12 (12 uur vasten, 12 uur eten) is voor veel mensen al een hele verandering wegens ’s avonds snacken. Laat je eten na je avondeten achterwege, dan zit je hier al snel aan, ook al ontbijt je vroeg. Check!

16:8 of 18:6 zijn populaire schema’s. Haalbaar, niet extreem en praktisch. Ik richt me hierop. Dus 16 a 18 uur niet eten, 6 a 8 uur wel. Als ik ’s ochtends geen trek heb en we op tijd klaar zijn met avondeten, is het geen probleem om de 18:6 te halen maar soms word ik al veel trek wakker en dan pest ik mezelf niet tot 12 uur. Soms ook wel, want zelfbeheersing is een goede oefening, voor de geest.

Maar waarom?

  • Het is gezond. Het eerste google-resultaat vertelt:
  • 1 – Goed voor insulinegevoeligheid. …
  • 2 – Minder oxidatieve stress en ontstekingen. …
  • 3 – Mogelijk goed voor het hart. …
  • 4 – Zet aan tot celreparatie. …
  • 5 – Goed voor de hersenen. …
  • 6 – Zou de levensduur kunnen verlengen. …
  • 7 – Hulp bij afvallen.

Zo, hoef ik dat niet zelf meer te verzinnen. Hier een interessant artikel in het Engels, over de voordelen van IF. Mensen met diabetes insulineresistentie, voedselallergieen varen er wel bij. Het speelt vermoedelijk een rol in het voorkomen van alzheimer en tal van andere degeneratieve ziekten. Het kan op hol geslagen hormonen weer netjes in het gareel krijgen. Het voorkomt infecties en ontstekingen en is over het geheel genomen gewoon goed voor het immuunsysteem. Hier wat informatie met veel handige plaatjes.

Heel de dag (vr)eten en snacken en je metabolisme aan de gang houden, is een verzinsel van de voedingsindustrie, waar ook de geneesmiddelenindustrie wel bij vaart.
Net als onze geest en alles in de natuur, heeft onze spijsvertering periodes nodig van rust. Er is een reden dat we vet opslaan en dat is om ons door periodes heen te helpen waarin we (veel) minder te eten hebben. Het is dan ook niet meer dan natuurlijk om zo nu en dan periodes te hebben waarin we minder eten. Intermittent fasting doet dit na.

Het is wel wennen om niet te eten als je dat wel gewend bent. Als ik een keertje vroeg ontbijt, 9 uur ofzo, dan heb ik de dag erna tegen negen uur ook weer ‘trek’. Maar, dat is vrij makkelijk te overrulen door gewoon een groot glas water te drinken en iets anders te gaan doen dan op mijn kont zitten en aan eten denken. Het verdwijnt vanzelf weer. Vaak eten we gewoon uit gewoonte. Een rammelende maag is een maag die gewend is om eten te krijgen en niet per definitie het signaal dat je moet eten, nu!

Wat doe je als je rust hebt? Je gaat dingen repareren. In de winter was er van oudsher weinig te doen dus mensen repareerden gereedschappen, hekken, textiel…. Als je rust, rust je niet alleen. Je restaureert ook. Idem met je lijf. Altijd bezig zijn met eten verteren is een grote belasting voor het lichaam.

In de winter was ik iets aangekomen. Niet heel gek in de vrieskou, dan gaat onze energiebehoefte omhoog en wat reserve is goed in de periode waar virussen op de loer liggen. Maar nu, in de periode van de vastentijd (traditioneel een periode waarin men heel weinig at, want wintervoorraden bjna op en nog geen brandnetel die groeit) merk ik dat het weer als vanzelf gaat om te vasten en minder te eten. Het is denk ik goed, om met dat ritme van de natuur mee te gaan en je er niet tegen te verzetten.

Net als Jennifer dacht ik dat mijn gewicht na de geboorte van mijn vierde een sad fact of life was. Ik was 63 kilo op mijn zwaarst, een half jaar na de geboorte van de eerste. Hoewel ik nooit dik of zelf mollig was, voelde ik me absoluut niet lekker in mijn vel.
Een paar jaar geleden las ik het boek ‘French Women Don’t Get Fat’ en dat hielp me om simpelweg minder te eten. Minder ‘uit gewoonte’. Ik viel toen tot 58 kilo af, het gewicht dat ik had voor ik de eerste keer zwanger werd.

Intermittent Fasting kende ik wel, omdat het erg bekend is in ‘paleo’kringen en ik het jaren daarvoor ook deed, vooral uit praktische overwegingen: in plaats van ontbijten en lunchen met drie kleine kinderen, at ik om 11 uur ’s ochtends een brunch. Ik las er een boek over (denk ik) en besloot het weer op te pakken.

Ik zorg ervoor dat ik genoeg eet, maar genoeg is genoeg. We hebben veel minder eten nodig dan we denken. Als we minder eten, werkt ons lichaam veel efficiënter. We werken allemaal makkelijker als we minder te doen hebben, uiteindelijk. Als we kunnen rusten. Op foto’s van vroeger is bijna iedereen slank. Jonge vrouwen hadden bijna zonder uitzondering een prachtig figuur en een mooie, energieke uitstraling. Vergelijk dat eens met de huidige generatie jongvolwassenen met hun muffintops, bleke bekkies en smartphonekinnen…. Overeten is de norm geworden. ‘Eng dun’ noemen we een persoon die we 40 jaar geleden gewoon normaal zouden vinden.

Op een gemiddelde dag eet ik ongeveer het volgende:

– Overnight oats met kulturmelk, bessen, walnoten, kaneel en pitten.
– Twee gebakken eieren, rauwe groenten of een restje salade of soep dat over is, crackers met roomboter, tahin, pindakaas, honing of brie. Of wat er is, eigenlijk.
– Tussendoor (niet altijd) rauwe groenten, een paar noten. Bijv. 5 amandelen of 3 paranoten of een appel met kaneel.
– Voor het eten: glas wijn, soms olijven of een paar stukjes rauwe ham of kaas.
– Opscheplepel rijst, opscheplepel vlees, vis, haloumi of seitan, veel salade (meestal bestaande uit veel kleingesneden groenten, dressing met veel olijfolie, kaas, feta, of ham of bacon, noten en bijv. rozijnen, appel oid). Het ligt eraan wat we eten. Op vrijdag eten we altijd pizza. Eten we hamburgers, dan eet ik ze zonder brood maar met veel groenten.

Vorig jaar viel ik af tot een kilo of 52, 53 en daar voelde ik me het allerbeste bij. Mijn lichaam werk efficiënt, ik heb veel energie, mijn huid voelt zacht zonder smeren….
In de winter kwam ik wat aan maar nu, een paar weken nadat ik besloot dat het genoeg was -nadat het weer warmer werd- zijn aan mijn ‘eerlijke broek’ te merken, de meeste van die kilo’s verdwenen. Mijn eerlijke broek is een nette zwarte broek zonder stretch, in maat 34, die het beste zit als ik me het beste in mijn lijf voel.

En de kilo’s verdwijnen het snelste met Intermittent Fasting. In de periode dat ik eet (tussen 11 en 18 uur gemiddeld), eet ik waar ik behoefte aan heb, maar snack niet, of hoogstens een wortel en drie noten ofzo of een appel met kaneel. En gewoon minder eten, helpt uiteraard ook. We hoeven niet zo veel te eten als we vaak plegen te doen.

Het gaat er niet om om jezelf dingen te ontzeggen waar je van geniet. Met Intermittent Fasting hoef je geen calorieën te tellen. Het idee is dat je je lijf rust gunt, terwijl het in die tijd de rotzooi opruimt. Autofagie: dat je lichaam oude rommel niet alleen opruimt, maar er iets nieuws en moois van maakt in de periode dat je vast. En hoe langer je vast, des te efficiënter dit proces. Ons lichaam is er op ingesteld om langere periodes zonder eten te kunnen.

Als je vast, kan je wel water, koffie en ongezoete thee drinken. Er zijn mensen die zich behelpen met allerlei light-rommel maar daarmee houd je je lijf voor de gek: het denkt dat het suiker te verwerken krijgt en dat gooit dingen alleen maar overhoop. Bovendien stimuleert het het hongergevoel en dat wil je allemaal niet.

Ik houd van de eenvoud van Intermittent Fasting. Ik eet in principe niet voor tienen en na zessen. Daar tussen eet ik wat ik wil maar zorg ervoor niet te overeten, ik stop met eten als ik geen trek niet meer heb en niet pas als ik vol zit. Ik eet best wel eens iets speciaals maar alleen als het echt de moeite waard is, zoals zelfgemaakte Bossche Bollen. Ik ‘compenseer’ dan ook niet door bijvoorbeeld minder avondeten te eten, tenzij ik minder trek heb. Ik luister naar mijn lijf en wat het nodig heeft en met IF merk ik dat dat eigenlijk als vanzelf gaat.

Het fijne is ook: je hoeft er niets voor te doen, alleen maar iets voor te laten en dat is je ongezonde avondsnack te laten staan en je ontbijt iets later te eten. Hoe ver je de tijd dat je vast wil oprekken, bepaal je zelf. Je hoeft er niets voor te kopen, geen kcal voor te tellen en niemand voor te betalen. De voordelen voor je gezondheid zijn groots.

Beslissingen en besluiten.

De wintervakantie is weer voorbij, morgen weer het gewone leven. De man weer naar zijn werk en de kinderen naar school. De afgelopen week was heerlijk. Het ging van hartje winter naar volop lente, we hebben heerlijk om het huis opgeruimd, de man kon veel aan zijn auto doen, we hebben gezellige dingen met de kinderen gedaan en het was gewoon fijn om met zijn zessen thuis te zijn.

Vandaag gingen we wandelen, gewoon een klein ommetje. Het was ongekend druk bij de ‘bibelcamping’ maar het is er dan ook altijd mooi. M’n foto’s zijn alleen nogal wazig. Het is een van mijn favoriete plekken hier in de buurt.

We hebben veel gedaan en besloten. Het was heerlijk om veel dingen weg te doen. Grote dingen. Wat er over blijft? Alle belangrijke dingen.

De kas werd opgehaald door mensen ’s avonds in het donker. Ik vroeg of ze binnen wilden komen voor koffie want ze hadden nog een lange weg terug te gaan. Kwamen er drie gezellige volgetatoeëerde metalheads (m, m, v) binnen. Grappig. Na een gesprek over plantjes, roggen, konijnen, kruiden en zelfvoorziening gingen ze voorzien van koek en door mijn zoon gebakken ‘sandnøtter’ weer op weg.

Het werd nog burgerlijker, want we hebben thans een loungeset. Of, mijn buren hadden geen zin in een ritje naar de stort en heel toevallig hadden man en ik het erover gehad om een picknicktafel te bouwen ofzo, voor links van het huis waar de zon minstens een uur langer schijnt dan op ons terras. We hebben nu twee banken op het balkon en vier brede stoelen voor naast het huis. Ik ben er echt zo blij mee!

Dat kwam echt mooi uit. De stoelen die we hadden (heel mooie door de man gemaakte, maar erg veel ruimte innemend) zijn verhuisd naar het grasveld met uitzicht op zee.

Verder gaat de man kijken of hij wellicht de komende maanden, tot het echt zomers druk wordt op zijn werk, een dagje minder kan werken in de week. Ik wil weten of we het kunnen redden, financieel en het is zo fijn om een dagje extra te hebben waarin hij kan hobby’en zodat niet alles in een weekend hoeft te worden gepropt. Hij kan in principe gewoon vrij nemen, als er geen stapels werk liggen. Dat is wel relaxed.

Ook de zeilbootjes (drie stuks, eentje om na te maken en twee om op te knappen), gaan weer doorgegeven worden. De kinderen houden van zeilen maar gaan zelden weg met de zeilbootjes en die liggen er nu ook maar, project te wezen. Genoeg is genoeg, kunnen niet alles doen. Als ze willen zeilen, kunnen ze naar de zeilschool fietsen en een bootje lenen.

Ik merk ook dat hoe minder we hebben, des te makkelijker ik het vind om rond te komen met minder. Het is zo makkelijk, als het er niet is, dan… is het er niet. Simpel. En dat maakt het leven ook weer makkelijker. Als het er wel is, is het makkelijk om dingen toe te voegen die uiteindelijk zelden echt iets toevoegen.

Dus…. dat zijn leuke vooruitzichten.

Lente, tuinopruiming, autorenovatie en laten gaan.

Eergisteren was het nog sneeuw en wit en winters en grijs en grauw. Gisteren werd ik wakker en was alles groen. En grijs en grauw maar dat komt omdat Noorwegen in essentie grijs en grauw is, natuurlijk. Daar doe je niets aan. De sneeuw was weg, letterlijk in een nacht.

Altijd komen er weer interessante dingen onder de sneeuw vandaan en eindelijk, eindelijk konden we de tuin opruimen en de rommel wegrijden die zich al een tijdje had verzameld. Er lagen nog stukken van de oude keuken, waar de kinderen een ‘hut’ mee gemaakt hadden in het bos. De oude trampoline. De kerstboom. Juleneker, van die korenschoven voor de vogels, helemaal kaalgegeten. Pallets van het haardhout.

De dag ervoor had ik al de balkons schoongespoeld en geveegd. Balkon… hoe noem je het. De voordeur zit op de eerste verdieping, dus je moet er met een trap naartoe. Om driekwart van het huis is een vlonder.

heerlijk in het zonnetje zitten en straks bij de bÃ¥lpanne met een vuurtje erin….
het tokkiegordijn voorkomt vogelbotsingen, ik zoek nog een charmantere oplossing. het kerstding heeft mijn oudste op school gemaakt
dit was het dus de 22e…. (en 23e, en 24e)
en dit de 25e. Curieus, toch?
en vanmorgen vroeg

Zo heerlijk nu alles weer schoon en fris is! En ik ben van plan om het zo te houden.

Natuurlijk hebben we altijd nog de hobby’s van de man die heeft besloten dat zijn oldtimer genoeg volledig gestript en opnieuw bekleed en geverfd moet worden en hij doet maar.
Ik ga me ook niet druk maken om wat het kost, zo lang onze buffer intact blijft is het prima. Hij werkt ervoor, we hebben niet meer nodig dan we hebben dus wat er over is, gooit ie maar fijn over de balk 😉

Ik heb ook besloten om mijn kas weg te geven. We hebben hem ook gratis gekregen destijds. Er zijn platen uitgewaaid met de storm die vervangen zouden moeten worden, wellicht heeft een ander nog zin om er iets van te maken.
Ik vind plantjes zaaien erg leuk maar ik beperk me tot het zaaien van kruiden in potten en wat bloemen rechtstreeks in de tuin want de bijen en hommels die daar op af komen vind ik leuker dan die twee taaie komkommers en drie aangevreten tomaten die ik weet te oogsten op een jaar 😀

Want waarom doe ik zo veel moeite voor het ene plantje (sla ofzo) terwijl de brandnetels vol met voedingsstoffen (voor in de soep) ernaast welig tieren? Terwijl ik hier van alles kan plukken in de buitenlucht.

Ik heb zo veel zin om lekker buiten te zitten en te zijn en te genieten van het voorjaar! Vandaag wordt het 11 graden en dubbele cijfers zijn bijzonder voor februari maar het is wat het is.

De tuin is klaar voor de lente. Ik ook 🙂

(en ik weet dat de kans zeer aanwezig is dat we twee maanden later gewoon weer met een pak sneeuw wakker worden maar dat zien we dan wel weer, haha)

De stille to-do lijst

Foto door Alex op Pexels.com

Al vaker schreef ik over het gevoel (of het feit) dat alle spullen waarmee we ons omringen, ons iets vertellen. Het zijn vaak geen bewuste gedachten maar meer van dat achtergrondgebabbel van ons onderbewuste. En juist dat is heel vermoeiend. De een heeft hier meer last van dan de ander. Genoeg mensen die zich met een huis vol met van alles, vol overgave richten op Belangrijker Zaken maar: we zijn niet allemaal hetzelfde en voor velen van ons is een huis met pratende spullen een bron van immer aanwezige, lichte stress.

Een huis vol met rommel, vertelt je vooral dingen die je niet wil horen.

De te kleine broeken achter in je kast of die dat dure colbert dat je eigenlijk zou moeten dragen (want onmisbaar basisstuk volgens dat tijdschrift) vertelt je dat je te veel kilo’s meedraagt en dat je geld hebt verspild in een impuls.
De verzorgingsproducten in je badkamerkastje vertellen je dat je ze eigenlijk op zou moeten gebruiken, ook al vind je ze niet heel fijn of nuttig. Maar ja, om het nu zomaar weg te gooien….
De rijen met boeken die wel leuk leken maar die je na vijf jaar nog niet hebt aangeraakt…. vertellen je dat je minder zou moeten scrollen en meer zou moeten lezen.
De broodbakmachine in je keukenkastje of in de schuur vertelt je dat je zelf brood zou moeten bakken maar zo lekker waren die vierkante deegklonten met plasticsmaak toch eigenlijk ook weer niet….
De handdoeken in je badkamer vertellen dat je regelmatig twintig gasten over de vloer hebt.
De stapel post met Belangrijke Brieven vertelt je dat je eigenlijk de administratie zou moeten doen maar…..

En dat is vervelend. En het enige dat ik eraan kon doen, was het elimineren van zo veel mogelijk spullen en alleen behouden dat me blij maakt, of nuttig is en in veel gevallen, allebei. Toen ik eenmaal doorhad dat de oplossing niet was om spullen te organiseren maar simpelweg te elimineren, viel er een last van mijn schouders die ik daarvoor niet als zodanig had ervaren maar die desalniettemin zeer aanwezig was geweest.

Natuurlijk passen je hersens zich aan, wat ik vroeger prima tolereerde en wegmoffelde, geeft nu een bepaalde onrust. Maar dat is prima, het maakt het maken van beslissingen een stuk eenvoudiger.

Ik omring me liever met weinig, maar mooie spullen. Dingen die ik mooi vind. Of het nu een steen is die ik ergens vond, mijn Paperblanks notitieboek (een luxe die ik mezelf gun), een simpele brandende kaars of wierookstokje, mij koffiemok met hertjes of simpel maar handgemaakt linnen beddengoed…. Deze spullen vertellen me positieve verhalen. Ik houd van het licht van een kaars, van een mooie plant, van briljante plannen schrijven met een fijne vulpen…. en verder heb ik niet zo veel nodig.

Er is weinig dat de kwaliteit van het leven van alledag zo omhoog haalt als het wegdoen van alle spullen die daar niet in thuishoren.

En het mooie is dat hierdoor juist ruimte vrijkomt voor dingen die normaal niet lukten.

Maaltijden plannen als je onderbewust al bedolven wordt door allerlei ‘to-do’s’ in je huis….
’s Avonds schrijven of tekenen of iets anders creatiefs doen als er nog drie volle wasmanden naar je schreeuwen….
Bewustere keuzes maken in de winkel als je onder grote tijdsdruk staat door alles wat je aandacht nog nodig heeft….

Nee. Dat is allemaal maar een extra stok om jezelf mee te slaan als de basis niet op orde is. Althans, ik vind het bijna onmogelijk om zulke dingen te doen als het leven om me heen een chaos is.

En het is niet heel ingewikkeld om hiermee te beginnen. Loopt je leven van alledag over, probeer dan eens het volgende.
Ruim een kast of ruimte uit.
Vind een paar stevige dozen en een markeerstift.
Definieer de echte probleemgebieden (kast vol kleren en niets om te dragen? badkamer ranzig omdat ie zo vol meuk staat? kinderspeelgoedsoep op de vloer, elke. dag. weer? slaapkamer een dumpplek van dingen die elders geen plek hebben?)
Wees rigoureus en stop ALLES dat je niet draagt, gebruikt of absoluut nodig hebt, dat je stoort, dat je irriteert, dat je schuldgevoelens geeft, in de doos.
Schrijf op de doos wat erin zit en zet hem uit het zicht.
Geniet van de lege ruimte.

Later kan je bekijken wat je met de spullen wil doen. Als je meer rust in je hoofd hebt. Als er tijd voor is. Als je hersens zich aan de nieuwe situatie hebben aangepast en klaar zijn om duidelijke beslissingen te nemen.
Maar voor nu, zijn de stoorzenders uit het zicht en kan je voelen hoe het leven voelt, zonder de druk van deze spullen.

We hebben allemaal al genoeg aan ons hoofd. Een kalme omgeving is weldadig. Je huis zou je veilige plek moeten zijn, een plek van kalmte, rust en plezier. Niet van ergernis en frustratie. Elke stap die je neemt in de goede richting, is er een.

Hoe hard denken wij te rijden, mevrouwtje?

Dan maar weer eens een ouderwetsche post over mijn ellende. Eerstewereldellende. Onze groenten waren op, op twee pompoenen en drie sjalotjes na. Er was nog een taaie granny-appel. Het laatste melkpak uitgewrongen, de vriezer ernstig hol van binnen. Je herkent het wel. Tijd om boodschappen te doen. Dat doe ik tegenwoordig het liefst hier in het dorp om de mondlapzombies te ontwijken maar ik besloot naar De Grote Coop te gaan omdat ze daar goede (wel, betere) groenten en fruit hebben en de muesli die mijn zoon het liefste eet. A woman’s got to do what a woman’s got to do enzo.

Oh, de mondverbandjes. Een gebrek aan functionerende hersenen is pandemisch in het land waar de mensen sinds covid massaal weigeren om dood te gaan. Wat wel erg effectief is trouwens, zijn de vaccins. Inmiddels zijn er 93 ouden van dagen direct na vaccinatie overleden. ‘Ligt in lijn met de bijsluiter van de fabrikant’, zegt toezichthouder ‘Legemiddelverket’. Wie zich wil verbazen, linkje!

Het grappige is dat het hele land op zijn achterste benen staat als deze mensen sterven met een positieve PCR test, maar als ze overlijden na vaccinatie, is dat… wel… Er waren 600 coronadoden in een jaar en nu 93 doden na vaccinatie in zes weken. Iets met meten met twee maten, angstporno en een middel dat erger is dan de kwaal.

Maar daar wilde ik het helemaal niet over hebben….

We deden onze boodschappen en reden terug naar huis. Ik had de auto van de man, want hybride en dat is zuiniger dan de kolkenzuigende Volvo. Stond er opeens een of andere malloot (met mondkap) midden op de weg naar me te zwaaien en te gebaren dat ik aan de kant moest…

We controleren hier, heb je een rijbewijs?
– Ja, thuis in mijn andere jas.
Je reed tien kilometer te hard.
– Ik reed dan ook bergafwaarts.
Heb je een andere legitimatie?
– Een pinpas*. Oh nee, die is van mijn man (hij heeft die van mij omdat hij zijn eigen pincode niet kan onthouden).
Maakt niet uit, wat je fødselsnummer?
– 39859468987698329328594568997898398298823
Oke, de boete van 2540 kronen (dat getal verzon ik dan weer niet) is via Altinn naar je emailadres verzonden.
– Mooi, ik had toch nog geld over.
Fijne dag nog.
– Vind je?
Ha det bra.
– Ha det bra.


*ja, hier kan je pinpas gebruiken als legitimatie.

Ik heb de man meteen gebeld en gevraagd of hij de boete wilde betalen. Ik had geen zin om er zelf naar te kijken. Gelukkig deed ie dat wel voor me. Soms is ontkenning gewoon het beste.

Er had een lampje moeten gaan branden toen de dag hiermee begon vanochtend 😀 Grijzer en grauwer kan bijna niet.

Maar de man is met alle kinderen naar de bieb en ik ben even alleen thuis. Ik heb vanmorgen een varkenshaas in de slowcooker gezet om ‘pulled pork’ te maken en het ruikt heerlijk. Zo fijn, een slowcooker….. Nog wat rijst erbij koken en een koolsalade maken en klaar voor vandaag en morgen. Ik had vanmorgen al de laatste restjes groenten gesneden om snel een groentensoep te maken voor vooraf…. Ik voelde me erg voortvarend. Iets te, wellicht 😀

Alle boodschappen zijn weer gedaan voor een week. Het is nu zo dichtgetrokken buiten dat de mist niet meer te zien is. Ik ga lekker even een beetje de rommel opruimen en de kachel aansteken en vieren dat het morgen dinsdag is 😀

Het is weer (even) voorbij die mooie winter….

Gisteren werd ik om half vijf wakker. Paniek! Sneeuw! Heel! Veel! Sneeuw! En geen idee waar de sneeuwscheppen zijn. Het hele jaar liggen ze op hun plek, droog en makkelijk toegankelijk voor als we ze nodig hebben maar uiteraard hadden de kinderen er de dag ervoor mee gespeeld, tegen alle verboden in. En uiteraard hebben ze geen idee waar ze zijn. ‘Misschien daar ergens’, zeggen ze terwijl ze met een vaag gebaar richting zee wijzen.

Vervolgens bedacht ik dat ik de dag ervoor de ski’s uit de auto had gegooid en dat deze nu ook onder de sneeuw zouden liggen. Nog niet zo’n drama maar Traktor Lars zou rond zessen komen om de boel schoon te vegen. Nog meer paniek! En de konijntjes! In een halve meter sneeuw! Ik zou ze uit moeten graven. Met behulp van de sneeuwschep. Die kwijt is.

Dus ik sliep niet veel meer. De man, normaal wel van de geruststellende woorden mompelde alleen maar ‘ja, veel sneeuw’ en draaide zich nog eens om.

Traktor-Lars bleek gelukkig zo vriendelijk de ski’s tegen de garagedeur te zetten toen hij merkte dat ze er lagen. De konijnen bleken zich niets aan te trekken van nog meer sneeuw en hopten even vrolijk als altijd rond.

Vervolgens moest de man naar zijn werk. De Volvo had echter een lege accu en de andere kwam simpelweg niet meer dan een meter van zijn plek. Dus dan maar een vrije dag. Ook gezellig. Ik houd van vrije dagen met de man.

In de loop van de morgen kwam de buurman met de sneeuwfrees om de sneeuw weg te halen en daarna lukt het wel om naar boven te rijden. Het is wat. Inmiddels dooit het behoorlijk en voelt het, na een paar ijskoude weken, bijna warm. Onder het wijd openstaande raam slapen, was weer lekker vannacht. Me niet meer dik in hoeven pakken als ik naar buiten ga, is ook altijd een opluchting na weken van dubbele broeken, handschoenen en mutsen.

Voorlopig zijn de blauwe temperaturen uit de weermeldingen en de sneeuw is veranderd in ‘slaps’. Dat is een juist woord voor sneeuw die veranderd is in een soort grijze slushpuppie.

Straks ga ik met de kleinste even naar de winkel voor wat bloempotjes en aarde en gaan we maar eens beginnen met het zaaien van tomaten, courgettes, bloemetjes en ander leuks in de vensterbank. Het is nog vroeg in het jaar maar het geeft altijd zo’n hoopvol gevoel om bezig te zijn met zulke dingen.

Fijne dag!