Beslissingen en besluiten.

De wintervakantie is weer voorbij, morgen weer het gewone leven. De man weer naar zijn werk en de kinderen naar school. De afgelopen week was heerlijk. Het ging van hartje winter naar volop lente, we hebben heerlijk om het huis opgeruimd, de man kon veel aan zijn auto doen, we hebben gezellige dingen met de kinderen gedaan en het was gewoon fijn om met zijn zessen thuis te zijn.

Vandaag gingen we wandelen, gewoon een klein ommetje. Het was ongekend druk bij de ‘bibelcamping’ maar het is er dan ook altijd mooi. M’n foto’s zijn alleen nogal wazig. Het is een van mijn favoriete plekken hier in de buurt.

We hebben veel gedaan en besloten. Het was heerlijk om veel dingen weg te doen. Grote dingen. Wat er over blijft? Alle belangrijke dingen.

De kas werd opgehaald door mensen ’s avonds in het donker. Ik vroeg of ze binnen wilden komen voor koffie want ze hadden nog een lange weg terug te gaan. Kwamen er drie gezellige volgetatoeëerde metalheads (m, m, v) binnen. Grappig. Na een gesprek over plantjes, roggen, konijnen, kruiden en zelfvoorziening gingen ze voorzien van koek en door mijn zoon gebakken ‘sandnøtter’ weer op weg.

Het werd nog burgerlijker, want we hebben thans een loungeset. Of, mijn buren hadden geen zin in een ritje naar de stort en heel toevallig hadden man en ik het erover gehad om een picknicktafel te bouwen ofzo, voor links van het huis waar de zon minstens een uur langer schijnt dan op ons terras. We hebben nu twee banken op het balkon en vier brede stoelen voor naast het huis. Ik ben er echt zo blij mee!

Dat kwam echt mooi uit. De stoelen die we hadden (heel mooie door de man gemaakte, maar erg veel ruimte innemend) zijn verhuisd naar het grasveld met uitzicht op zee.

Verder gaat de man kijken of hij wellicht de komende maanden, tot het echt zomers druk wordt op zijn werk, een dagje minder kan werken in de week. Ik wil weten of we het kunnen redden, financieel en het is zo fijn om een dagje extra te hebben waarin hij kan hobby’en zodat niet alles in een weekend hoeft te worden gepropt. Hij kan in principe gewoon vrij nemen, als er geen stapels werk liggen. Dat is wel relaxed.

Ook de zeilbootjes (drie stuks, eentje om na te maken en twee om op te knappen), gaan weer doorgegeven worden. De kinderen houden van zeilen maar gaan zelden weg met de zeilbootjes en die liggen er nu ook maar, project te wezen. Genoeg is genoeg, kunnen niet alles doen. Als ze willen zeilen, kunnen ze naar de zeilschool fietsen en een bootje lenen.

Ik merk ook dat hoe minder we hebben, des te makkelijker ik het vind om rond te komen met minder. Het is zo makkelijk, als het er niet is, dan… is het er niet. Simpel. En dat maakt het leven ook weer makkelijker. Als het er wel is, is het makkelijk om dingen toe te voegen die uiteindelijk zelden echt iets toevoegen.

Dus…. dat zijn leuke vooruitzichten.

Lente, tuinopruiming, autorenovatie en laten gaan.

Eergisteren was het nog sneeuw en wit en winters en grijs en grauw. Gisteren werd ik wakker en was alles groen. En grijs en grauw maar dat komt omdat Noorwegen in essentie grijs en grauw is, natuurlijk. Daar doe je niets aan. De sneeuw was weg, letterlijk in een nacht.

Altijd komen er weer interessante dingen onder de sneeuw vandaan en eindelijk, eindelijk konden we de tuin opruimen en de rommel wegrijden die zich al een tijdje had verzameld. Er lagen nog stukken van de oude keuken, waar de kinderen een ‘hut’ mee gemaakt hadden in het bos. De oude trampoline. De kerstboom. Juleneker, van die korenschoven voor de vogels, helemaal kaalgegeten. Pallets van het haardhout.

De dag ervoor had ik al de balkons schoongespoeld en geveegd. Balkon… hoe noem je het. De voordeur zit op de eerste verdieping, dus je moet er met een trap naartoe. Om driekwart van het huis is een vlonder.

heerlijk in het zonnetje zitten en straks bij de bålpanne met een vuurtje erin….
het tokkiegordijn voorkomt vogelbotsingen, ik zoek nog een charmantere oplossing. het kerstding heeft mijn oudste op school gemaakt
dit was het dus de 22e…. (en 23e, en 24e)
en dit de 25e. Curieus, toch?
en vanmorgen vroeg

Zo heerlijk nu alles weer schoon en fris is! En ik ben van plan om het zo te houden.

Natuurlijk hebben we altijd nog de hobby’s van de man die heeft besloten dat zijn oldtimer genoeg volledig gestript en opnieuw bekleed en geverfd moet worden en hij doet maar.
Ik ga me ook niet druk maken om wat het kost, zo lang onze buffer intact blijft is het prima. Hij werkt ervoor, we hebben niet meer nodig dan we hebben dus wat er over is, gooit ie maar fijn over de balk 😉

Ik heb ook besloten om mijn kas weg te geven. We hebben hem ook gratis gekregen destijds. Er zijn platen uitgewaaid met de storm die vervangen zouden moeten worden, wellicht heeft een ander nog zin om er iets van te maken.
Ik vind plantjes zaaien erg leuk maar ik beperk me tot het zaaien van kruiden in potten en wat bloemen rechtstreeks in de tuin want de bijen en hommels die daar op af komen vind ik leuker dan die twee taaie komkommers en drie aangevreten tomaten die ik weet te oogsten op een jaar 😀

Want waarom doe ik zo veel moeite voor het ene plantje (sla ofzo) terwijl de brandnetels vol met voedingsstoffen (voor in de soep) ernaast welig tieren? Terwijl ik hier van alles kan plukken in de buitenlucht.

Ik heb zo veel zin om lekker buiten te zitten en te zijn en te genieten van het voorjaar! Vandaag wordt het 11 graden en dubbele cijfers zijn bijzonder voor februari maar het is wat het is.

De tuin is klaar voor de lente. Ik ook 🙂

(en ik weet dat de kans zeer aanwezig is dat we twee maanden later gewoon weer met een pak sneeuw wakker worden maar dat zien we dan wel weer, haha)

De stille to-do lijst

Foto door Alex op Pexels.com

Al vaker schreef ik over het gevoel (of het feit) dat alle spullen waarmee we ons omringen, ons iets vertellen. Het zijn vaak geen bewuste gedachten maar meer van dat achtergrondgebabbel van ons onderbewuste. En juist dat is heel vermoeiend. De een heeft hier meer last van dan de ander. Genoeg mensen die zich met een huis vol met van alles, vol overgave richten op Belangrijker Zaken maar: we zijn niet allemaal hetzelfde en voor velen van ons is een huis met pratende spullen een bron van immer aanwezige, lichte stress.

Een huis vol met rommel, vertelt je vooral dingen die je niet wil horen.

De te kleine broeken achter in je kast of die dat dure colbert dat je eigenlijk zou moeten dragen (want onmisbaar basisstuk volgens dat tijdschrift) vertelt je dat je te veel kilo’s meedraagt en dat je geld hebt verspild in een impuls.
De verzorgingsproducten in je badkamerkastje vertellen je dat je ze eigenlijk op zou moeten gebruiken, ook al vind je ze niet heel fijn of nuttig. Maar ja, om het nu zomaar weg te gooien….
De rijen met boeken die wel leuk leken maar die je na vijf jaar nog niet hebt aangeraakt…. vertellen je dat je minder zou moeten scrollen en meer zou moeten lezen.
De broodbakmachine in je keukenkastje of in de schuur vertelt je dat je zelf brood zou moeten bakken maar zo lekker waren die vierkante deegklonten met plasticsmaak toch eigenlijk ook weer niet….
De handdoeken in je badkamer vertellen dat je regelmatig twintig gasten over de vloer hebt.
De stapel post met Belangrijke Brieven vertelt je dat je eigenlijk de administratie zou moeten doen maar…..

En dat is vervelend. En het enige dat ik eraan kon doen, was het elimineren van zo veel mogelijk spullen en alleen behouden dat me blij maakt, of nuttig is en in veel gevallen, allebei. Toen ik eenmaal doorhad dat de oplossing niet was om spullen te organiseren maar simpelweg te elimineren, viel er een last van mijn schouders die ik daarvoor niet als zodanig had ervaren maar die desalniettemin zeer aanwezig was geweest.

Natuurlijk passen je hersens zich aan, wat ik vroeger prima tolereerde en wegmoffelde, geeft nu een bepaalde onrust. Maar dat is prima, het maakt het maken van beslissingen een stuk eenvoudiger.

Ik omring me liever met weinig, maar mooie spullen. Dingen die ik mooi vind. Of het nu een steen is die ik ergens vond, mijn Paperblanks notitieboek (een luxe die ik mezelf gun), een simpele brandende kaars of wierookstokje, mij koffiemok met hertjes of simpel maar handgemaakt linnen beddengoed…. Deze spullen vertellen me positieve verhalen. Ik houd van het licht van een kaars, van een mooie plant, van briljante plannen schrijven met een fijne vulpen…. en verder heb ik niet zo veel nodig.

Er is weinig dat de kwaliteit van het leven van alledag zo omhoog haalt als het wegdoen van alle spullen die daar niet in thuishoren.

En het mooie is dat hierdoor juist ruimte vrijkomt voor dingen die normaal niet lukten.

Maaltijden plannen als je onderbewust al bedolven wordt door allerlei ‘to-do’s’ in je huis….
’s Avonds schrijven of tekenen of iets anders creatiefs doen als er nog drie volle wasmanden naar je schreeuwen….
Bewustere keuzes maken in de winkel als je onder grote tijdsdruk staat door alles wat je aandacht nog nodig heeft….

Nee. Dat is allemaal maar een extra stok om jezelf mee te slaan als de basis niet op orde is. Althans, ik vind het bijna onmogelijk om zulke dingen te doen als het leven om me heen een chaos is.

En het is niet heel ingewikkeld om hiermee te beginnen. Loopt je leven van alledag over, probeer dan eens het volgende.
Ruim een kast of ruimte uit.
Vind een paar stevige dozen en een markeerstift.
Definieer de echte probleemgebieden (kast vol kleren en niets om te dragen? badkamer ranzig omdat ie zo vol meuk staat? kinderspeelgoedsoep op de vloer, elke. dag. weer? slaapkamer een dumpplek van dingen die elders geen plek hebben?)
Wees rigoureus en stop ALLES dat je niet draagt, gebruikt of absoluut nodig hebt, dat je stoort, dat je irriteert, dat je schuldgevoelens geeft, in de doos.
Schrijf op de doos wat erin zit en zet hem uit het zicht.
Geniet van de lege ruimte.

Later kan je bekijken wat je met de spullen wil doen. Als je meer rust in je hoofd hebt. Als er tijd voor is. Als je hersens zich aan de nieuwe situatie hebben aangepast en klaar zijn om duidelijke beslissingen te nemen.
Maar voor nu, zijn de stoorzenders uit het zicht en kan je voelen hoe het leven voelt, zonder de druk van deze spullen.

We hebben allemaal al genoeg aan ons hoofd. Een kalme omgeving is weldadig. Je huis zou je veilige plek moeten zijn, een plek van kalmte, rust en plezier. Niet van ergernis en frustratie. Elke stap die je neemt in de goede richting, is er een.

Hoe hard denken wij te rijden, mevrouwtje?

Dan maar weer eens een ouderwetsche post over mijn ellende. Eerstewereldellende. Onze groenten waren op, op twee pompoenen en drie sjalotjes na. Er was nog een taaie granny-appel. Het laatste melkpak uitgewrongen, de vriezer ernstig hol van binnen. Je herkent het wel. Tijd om boodschappen te doen. Dat doe ik tegenwoordig het liefst hier in het dorp om de mondlapzombies te ontwijken maar ik besloot naar De Grote Coop te gaan omdat ze daar goede (wel, betere) groenten en fruit hebben en de muesli die mijn zoon het liefste eet. A woman’s got to do what a woman’s got to do enzo.

Oh, de mondverbandjes. Een gebrek aan functionerende hersenen is pandemisch in het land waar de mensen sinds covid massaal weigeren om dood te gaan. Wat wel erg effectief is trouwens, zijn de vaccins. Inmiddels zijn er 93 ouden van dagen direct na vaccinatie overleden. ‘Ligt in lijn met de bijsluiter van de fabrikant’, zegt toezichthouder ‘Legemiddelverket’. Wie zich wil verbazen, linkje!

Het grappige is dat het hele land op zijn achterste benen staat als deze mensen sterven met een positieve PCR test, maar als ze overlijden na vaccinatie, is dat… wel… Er waren 600 coronadoden in een jaar en nu 93 doden na vaccinatie in zes weken. Iets met meten met twee maten, angstporno en een middel dat erger is dan de kwaal.

Maar daar wilde ik het helemaal niet over hebben….

We deden onze boodschappen en reden terug naar huis. Ik had de auto van de man, want hybride en dat is zuiniger dan de kolkenzuigende Volvo. Stond er opeens een of andere malloot (met mondkap) midden op de weg naar me te zwaaien en te gebaren dat ik aan de kant moest…

We controleren hier, heb je een rijbewijs?
– Ja, thuis in mijn andere jas.
Je reed tien kilometer te hard.
– Ik reed dan ook bergafwaarts.
Heb je een andere legitimatie?
– Een pinpas*. Oh nee, die is van mijn man (hij heeft die van mij omdat hij zijn eigen pincode niet kan onthouden).
Maakt niet uit, wat je fødselsnummer?
– 39859468987698329328594568997898398298823
Oke, de boete van 2540 kronen (dat getal verzon ik dan weer niet) is via Altinn naar je emailadres verzonden.
– Mooi, ik had toch nog geld over.
Fijne dag nog.
– Vind je?
Ha det bra.
– Ha det bra.


*ja, hier kan je pinpas gebruiken als legitimatie.

Ik heb de man meteen gebeld en gevraagd of hij de boete wilde betalen. Ik had geen zin om er zelf naar te kijken. Gelukkig deed ie dat wel voor me. Soms is ontkenning gewoon het beste.

Er had een lampje moeten gaan branden toen de dag hiermee begon vanochtend 😀 Grijzer en grauwer kan bijna niet.

Maar de man is met alle kinderen naar de bieb en ik ben even alleen thuis. Ik heb vanmorgen een varkenshaas in de slowcooker gezet om ‘pulled pork’ te maken en het ruikt heerlijk. Zo fijn, een slowcooker….. Nog wat rijst erbij koken en een koolsalade maken en klaar voor vandaag en morgen. Ik had vanmorgen al de laatste restjes groenten gesneden om snel een groentensoep te maken voor vooraf…. Ik voelde me erg voortvarend. Iets te, wellicht 😀

Alle boodschappen zijn weer gedaan voor een week. Het is nu zo dichtgetrokken buiten dat de mist niet meer te zien is. Ik ga lekker even een beetje de rommel opruimen en de kachel aansteken en vieren dat het morgen dinsdag is 😀

Het is weer (even) voorbij die mooie winter….

Gisteren werd ik om half vijf wakker. Paniek! Sneeuw! Heel! Veel! Sneeuw! En geen idee waar de sneeuwscheppen zijn. Het hele jaar liggen ze op hun plek, droog en makkelijk toegankelijk voor als we ze nodig hebben maar uiteraard hadden de kinderen er de dag ervoor mee gespeeld, tegen alle verboden in. En uiteraard hebben ze geen idee waar ze zijn. ‘Misschien daar ergens’, zeggen ze terwijl ze met een vaag gebaar richting zee wijzen.

Vervolgens bedacht ik dat ik de dag ervoor de ski’s uit de auto had gegooid en dat deze nu ook onder de sneeuw zouden liggen. Nog niet zo’n drama maar Traktor Lars zou rond zessen komen om de boel schoon te vegen. Nog meer paniek! En de konijntjes! In een halve meter sneeuw! Ik zou ze uit moeten graven. Met behulp van de sneeuwschep. Die kwijt is.

Dus ik sliep niet veel meer. De man, normaal wel van de geruststellende woorden mompelde alleen maar ‘ja, veel sneeuw’ en draaide zich nog eens om.

Traktor-Lars bleek gelukkig zo vriendelijk de ski’s tegen de garagedeur te zetten toen hij merkte dat ze er lagen. De konijnen bleken zich niets aan te trekken van nog meer sneeuw en hopten even vrolijk als altijd rond.

Vervolgens moest de man naar zijn werk. De Volvo had echter een lege accu en de andere kwam simpelweg niet meer dan een meter van zijn plek. Dus dan maar een vrije dag. Ook gezellig. Ik houd van vrije dagen met de man.

In de loop van de morgen kwam de buurman met de sneeuwfrees om de sneeuw weg te halen en daarna lukt het wel om naar boven te rijden. Het is wat. Inmiddels dooit het behoorlijk en voelt het, na een paar ijskoude weken, bijna warm. Onder het wijd openstaande raam slapen, was weer lekker vannacht. Me niet meer dik in hoeven pakken als ik naar buiten ga, is ook altijd een opluchting na weken van dubbele broeken, handschoenen en mutsen.

Voorlopig zijn de blauwe temperaturen uit de weermeldingen en de sneeuw is veranderd in ‘slaps’. Dat is een juist woord voor sneeuw die veranderd is in een soort grijze slushpuppie.

Straks ga ik met de kleinste even naar de winkel voor wat bloempotjes en aarde en gaan we maar eens beginnen met het zaaien van tomaten, courgettes, bloemetjes en ander leuks in de vensterbank. Het is nog vroeg in het jaar maar het geeft altijd zo’n hoopvol gevoel om bezig te zijn met zulke dingen.

Fijne dag!

Home Sweet Home.

Hebben jullie ook wel eens dat het huishouden gewoon een grote nimmer aflatende stroom van gedoe, rommel en viezigheid lijkt te zijn? Ik nooit, haha.

Argh. Ja, de afgelopen tijd… Het zal het staartje van de winter zijn ofzo maar de dingen lopen niet zo vlot zoals ze moeten. Qua alles.

Ik ben mijn ijskoudewinter-uniform beu, de legging met lange trui en dikke laarzen. Ik ben een paar kilo aangekomen en dat is uiteraard geheel mijn eigen verdienste, maar beter voel ik me er niet bij.

Het huishouden dat ik normaal met redelijk wat plezier doe, frustreert me. Want nimmer aflatende stroom van gedoe, rommel en viezigheid.

Het maakt me niet leuker.

Gisteren was ernstig. De man had een tafel gemaakt (een goedkoop onderstel gevonden en twee grote planken gekregen van een buurman) maar het hele huis lag vol zaagsel. En toen ik had gestofzuigd, weer. En weer. Dat in combinatie met een stralende zon en mijn verlangen om een boek te lezen buiten maar mijn onvermogen om de chaos de chaos te laten, zorgde ervoor dat ik niet echt genoot van de zondagmorgen.

Dat, plus dat ik de avond ervoor mijn kroon opeens in een extra kleverig dropje vond. Gelukkig heb ik de kroon kunnen redden. En de kledingroede in mijn kast brak af terwijl er nauwelijks iets aan hing.

Maar wat is er nu anders dan normaal? Nou, dat ik de dingen niet meer met plezier doe.

Ik heb het idee dat ik iets anders zou kunnen of moeten doen. Door de koude winter en drukke dagen was ik ’s avonds vaak zo moe dat ik in slaap viel en overdag vul ik mijn tijd niet altijd even efficiënt in als ik hiervoor deed.

Dus het enige dat helpt, is een schop onder mijn kont en mijn ‘mindset’ veranderen. Niemand anders die het doet en het zit allemaal tussen mijn oren. Gelukkig ben ik ook wel weer goed in mezelf onder mijn kont schoppen. Mijn actieplan is als volgt:

  • De winterkilo’s eraf. Ik voel me veel beter met een kilo of vier minder aan mijn lijf. Kwestie van heel eenvoudig, minder eten. Works like a charm.
  • Ik trek mijn leuke kleren aan. Ik ontkom nog even niet aan praktische schoenen (dit is de doorgaande weg achter ons huis…. prima om op te sleeën) maar verder hoef ik niet te blijven hangen in te grote truien enzo. Mijn handen netjes in de crème, mijn gezicht af en toe een masker, en netjes genoeg water drinken.
  • Ik ga ‘mijn’ (flylady’s) routines weer strikt toepassen. Als alles er keurig uitziet is het makkelijk om het niet te doen en te denken dat het wel goed is maar heb ik echt alleen mezelf mee. Een schoon huis kost nauwelijks tijd om bij te houden, een minder schoon huis kost meer tijd om schoon te maken.
  • Bijhouden en plannen. Maaltijden, schoonmaken, wasgoed, activiteiten van de kinderen, bibliotheekboeken, voorraden: alles functioneert beter als ik me niet laat verrassen door voldongen feiten.
  • De dingen weer met plezier doen, dus. Een fijn muziekje en kaarsen aan, me mooi aankleden en de dingen mooier maken.
  • Wat opbeurende dingen lezen. Gewoon, licht en luchtig. Positieve filmpjes kijken op youtube. Ik weet wat er mis is maar dat hoef ik niet elke dag een uur lang aan te horen.
  • Het eten voorbereiden en netjes opdienen. Kleine dingen, maar belangrijk.
  • Positief zijn. Niet overdreven optimistisch maar negatieve gedachten omzetten en me er niet aan hechten.

Dus. Het is bijna negen uur, ik heb genoeg tijd verdaan. Ik ga fijn aan de gang met mijn ochtendroutine, de ‘WHB’ en de badkamer. We maken er een mooie dag van.

Prachtig nieuws! ‘Nei’ tegen de windmolens.

Vandaag was er wederom een bijeenkomst ‘tegen de windmolens’ maar meer specifiek, of Asko het recht zou hebben om een weg te maken voor het aanleggen van drie wanstaltige, onrendabele, microplastics spugende, vogelvermorzelende, 205 meter hoge windmolens.

Mensen hadden zich verzameld met fakkels en stonden min of meer in de vorm van een hartje. ‘Maar denk om de corona-afstand’ riep iemand van de organisatie. Gelach alom.

Uiteraard werd de ENIGE met een mondluier geïnterviewd. Want al die besmettingen buiten in de kou. Beeldvorming, heel belangrijk. Maar dat is een ander verhaal. Wel weer typisch.

De kindertjes waren op de televisie. En de man, haha.

Die veiligheidshesjes, dat is gewoon een deel van Noorwegens ‘nasjonaldrakt’.

Maar goed. Stonden we daar voor katten sin fiolin?

Men neida!

Want de aanleg van de weg is verworpen met overweldigende meerderheid: 24 mensen stemden voor, 4 tegen.

Mooi, ze hebben net genoeg hoge bomen omgekapt om… nee, laten we de stemming nu niet bederven.

Ik ben zo enorm blij voor de natuur, de dieren, het uitzicht, het gezonde verstand, de mensen hier en die na ons.

Het gemeentebestuur eist ook dat per direct wordt gestopt met alle arbeid aan ‘Nordbøveien’, daar waar men enorme stukken natuur wilde opofferen, bergen wilde sprengen -met gigantische hoeveelheden vervuild water tot gevolg- en dat alles om een weg te maken voor voornoemde stukken ongeluk. Waar houthakkers al onwettig waren begonnen met het omhakken van bomen.

Er is hier ook niet zoiets als een kort geding om aan zulke dingen een einde te maken. ‘Alles wordt in de gang besproken’ zeggen ze hier. Of in de woonkamer, thuis, bij een etentje of een goede borrel. Sterker nog, zoiets zou de verhoudingen alleen maar onnodig op scherp zetten. Noorwegen is daar te klein voor?

Het is juist een stuk oud bos, waar een enorme biodiversiteit is, waar zeldzame planten en paddestoelen groeien. Het is een bekend leefgebied voor onder meer Oehoes. Tot 150 jaar geleden was het ook bekend of berucht om de wolven, maar det var en gang.

Is het nu over? Nope. Er zijn meerdere wegen die naar die plek leiden maar dan moet men opnieuw beginnen met vergunningen en dat is een proces dat jaren duurt en bovendien is er in de gemeente Birkenes, ten noorden van Lillesand, al een behoorlijke grote tegenbeweging die alleen maar groeit nu met alle zelfs landelijke aandacht.

Dus. Een prachtige dag, al met al!

Lørdag med masse snø.

Och ja, wat heb ik ook nodig….. niets dat ik niet al heb. Ik probeerde mijn nepleren legging met een dikke thermolegging eronder en dat paste prima. Ik had het niet geprobeerd omdat ik niet had gedacht dat het zo passen zonder zeer onbehaaglijk te zijn. Het is hartstikke warm en daar ging het om. Dat scheelt me minimaal 700 kronen voor een per definitie oncharmante utebukse want er zijn grenzen aan hoe Noors ik wil worden. En ja, na zeven jaar Noorwegen kom ik daar achter.

De vogeltjes zijn gevoerd. Ze moeten steeds meer angst overwinnen om bij hun eten te komen want veel plekken blijven niet sneeuwvrij. Onder ons afdakje, op de grillpan (waar een schaal met gekookte rijst voor ze staat), in de kas…. Het is voor hen ook een strenge winter.
De konijntjes trekken zich nergens wat van aan, ook de baby’s niet. Die witte vallen nauwelijks op, behalve hun rode oogjes en lichtroze oortjes maar de sneeuw lijkt ze niet te deren. Het zijn sterke beestjes, ik had echt niet gedacht dat ze het zouden redden.

We deden net boodschappen en we hadden heel veel geluk, bijna alles dat we nodig hadden (taart en broodjes voor het feestje, kleding, wollen sokken, Sorell winterschoenen) was met minimaal 40% korting. Het was enorm glad, dus we glibberden over de weg maar bleven tussen de lijntjes. Niet iedereen….

Ik vind het altijd mooi om te zien hoe iedereen hier stoïcijns verder gaat met het gewone leven, ook al ligt er letterlijk een meter -of meer- sneeuw. Auto’s rijden nog, de nieuwe supermarkt wordt verder gebouwd, er wordt aan de weg gewerkt, bejaarden lopen of rijden met hun invalidenwagentjes nog over straat, een enkeling blijft stug doorfietsen -hetzij met spijkerbanden- en kinderen en ouders gaan massaal naar buiten voor sneeuwpret.

En verder…. ben ik blij dat de droger weer is gerepareerd. Zo makkelijk! En ik doe makkelijker met huishouden. Soms moet je inzien dat een deel van wat je doet, nutteloos is, hoe zeer ik ook houd van een huis zonder rommel en vies. Dat komt in augustus wel als de vierde naar school gaat.

Gisteren bijvoorbeeld. We waren gaan schaatsen en in plaats van op te ruimen en Dingen te Doen toen we terugkwamen, ben ik met een boek in de stoel gaan hangen slapen terwijl de kinderen Garfield keken. Om vier uur ruimden we snel even op en toen de man thuiskwam tien minuten later, was het leefbaar genoeg. Hij ziet het sowieso niet, of ik nu heel de dag op m’n kont zou zitten of heel de dag de benen uit mijn lijf heb gerend en geschrobd. En om 8 uur ’s avonds, zag het huis er ook accuraat zo uit als op elke vrijdagavond. En nu ziet het huis eruit zoals elke zaterdagmiddag om 2 uur.

Ik gooi alles van de kinderen in een grote mand en laat het ze zelf uitzoeken aan het einde van de dag. Ik probeer wat door mijn wimpers heen te kijken als er speelgoed of tekenspullen uitgestrooid liggen overal. En dat lukt best goed. Ik kan er beter tegen dan ik dacht, haha.

Hoewel we er hier weinig last hebben all things covid, ik weinig nieuws lees en relatief weinig bezig ben met alles, is De Hele Situatie wel iets dat als een programma op de achtergrond draait en ongemerkt veel van mijn batterij gebruikt, denk ik. In elk geval ben ik sneller moe dan normaal en dan is energie sparen door schier overbodige zaken te schrappen van mijn must-do lijstje, essentieel om te zorgen dat ik niet elke avond voor dood op de bank lig om 10 uur.

We gaan zo nog even naar buiten, want weinig is zo leuk als wandelen met sneeuw die onder je schoenen knerpt. En daarna binnenkomen en de houtkachel aansteken.

Doei!

Een kalm leven.

Foto door Adriaan Greyling op Pexels.com

Gisteren schreef ik dat mijn idee van leven in een rustiger tempo eigenlijk best waar geworden is. Hoewel het bij tijden druk is met vier kinderen en ik soms ook enigszins gefrustreerd raak van alle zooi en herrie die dat met zich mee kan brengen, is de basis van mijn leven toch vooral kalm. De grootste luxe die er is, een eenvoudig leven. In elk geval voor een introverte boomknuffelaar…

Een simpel leven is voor iedereen anders. Je kan ervoor kiezen om in de stad te wonen met alles dichtbij, of juist op het platteland met alles ver bij je vandaan. Om ‘alles’ zelf te doen of het meeste te laten doen. Zo veel mensen, zo veel manieren.

Ik kies voor de middenweg. Ik vind een moestuintje leuk maar het resultaat is meestal net genoeg om in de zomermaanden als aanvulling door de sla te gooien. Soms zit ik in een zelfmaakperiode en maak ik chocopasta, brood, wasmiddel en van alles zelf en soms koop ik alles. Ik kan prima leven zonder droger maar zonder afwasmachine, dat zou ik minder fijn vinden. Ik heb geen smartphone maar wel een e-reader. Enzovoort. Gelukkig zijn er geen regels behalve: doe wat bij jou past.

Verder….. een eenvoudig leven….

Me niet echt bezig houden met wat anderen doen.

Ik voel niet de geringste aandrang om me te meten met anderen en een nieuwere auto, verdere vliegreis (lol, wie wel) of hippere garderobe voor de kinderen te hebben. Als het functioneert voor mij is het prima. En ja, uiteindelijk verschillen we niet heel veel van andere mensen want we wonen ook in een huis met twee auto’s en een hobbyproject voor de deur en onze kinderen dragen ook gewoon kleding van de H&M, al dan niet tweedehands. Maar ik ben tevreden met wat we hebben en dat anderen meer hebben, dat is maar het uiterlijk. Ik weet wat wij hebben.

Niet te veel hechten aan je eigen gedachten.

Wrok of angst of getob of wat dan ook…. je bewust zijn van wat je denkt, is goed. Heel de dag met iets bezig zijn dat je nooit kan veranderen, is niet constructief. Negatieve gedachten ombuigen naar iets positiefs en je eigen gedoe in verhouding en perspectief proberen te zien, helpt om het leven lichter te maken.

Weinig vrienden.

De vrienden die ik heb kan ik twee jaar niet zien en vervolgens binnen vijf minuten verder gaan waar we twee jaar geleden gebleven waren. Dat is het belangrijkste. Het valt me vaak op mensen met heel veel ‘vrienden’ het hardste klagen over dat iedereen ze laat vallen als er echt iets aan de hand is. Less is more, in dit geval.

Ik houd niet van het drama en gedoe van veel andere mensen. Vroegah had ik al het gevoel dat al mijn energie weg was als ik met mijn moeder op zaterdagochtend naar de winkel was geweest. Ik vermijd groepen mensen, hoewel een winkelmenigte anders ‘voelt’ dan het publiek bij een metalconcert (concert, lol).

Leven på landet

Ik houd van de stilte, de sterren, de natuur, de zee en de eenvoud van leven buiten de stad. In een stad zou ik echt doodongelukkig zijn, altijd de herrie, de mensen, de uitlaatgassen en nauwelijks natuur. Het is heerlijk om gewoon een vuurtje te kunnen maken in je eigen tuin, niet constant last te hebben van of rekening te houden met je buren.

Veel in de natuur

Niets maakt me zo blij als wandelen en buiten zijn. Mijn droom is om te leven in een yurt of klein huisje in het bos. En in de tussentijd vermaak ik me hier prima 😉

Weinig kopen en bezitten.

‘Weinig’ is betrekkelijk, ik weet het 😉 Maar er gaan vaak weken en soms maanden voorbij waarin ik echt alleen koop wat nodig is. Eten, shampoo, stofzuigerzakken…. zulke dingen. Opruimen, ontrommelen en die dingen brengen vaak mijn focus terug op wat ik echt belangrijk vind. En dat zijn de dingen die hierboven staan, niet de dingen die de televisie vertelt dat ik zou moeten doen, gebruiken, vinden, zeggen, ondernemen of stemmen.

Niet te veel online.

Omdat je na een tijdje niet meer weet wie je zelf bent, wat je zelf wil, wat je zelf mooi vind…. Internet blijft geweldig om contact te houden met mensen en ook om inspiratie of goede ideeën op te doen maar je moet weten wanneer je moet stoppen. Uit het raam kijken is meestal een betere manier om goede ideeën te krijgen dan pinterest.

Gezond eten.

Rotzooi eten compliceert je leven op vele manieren. Het is duurder, geeft meer afval, een ongezond en onaantrekkelijk lijf, meer kans op depressies en fysieke klachten, vervelende verslavingen, het is duur, het maakt je afhankelijk en verpest je smaak. Simpeler = beter. Echte smaken leren waarderen en niet meer eten dan nodig maakt je leven een heel stuk aangenamer.

Vandaag is de man thuis. Ik vond het leuk als ie een dagje hier zou zijn. Straks gaan we wandelen, koffie drinken op het balkon in de zon en de sneeuw…. mijn ochtendroutine was om half 9 klaar, want eenvoud… heerlijk. Het leven = goed, zeker als je de computer uitzet. Wat ik nu ook precies ga doen.

Doei!

Iets ‘beters’ terugbouwen?

Wat gebeurt er? Noren (daar reken ik mezelf ook maar even onder, aangezien we geen kant op kunnen) moeten voorbereid zijn op langdurige, strenge coronamaatregelen.

‘We moeten er rekening mee houden dat het lang kan duren tot we een situatie hebben zoals vorige zomer’ zei Erna Solberg. En ‘men moet geen verwachtingen hebben dat er spoedig verlichtingen zullen komen in de maatregelen’ zei Brent Høie, de Noorse Hugo de Jonge. Maar dan zonder overduidelijk drugsprobleem. En waarom? Er zijn minder vaccins dan gedacht en ondanks de maatregelen, kwam er een tweede besmettingsgolf.

Ja natuurlijk.

Zullen we eens even kijken hoe gruwelijk dat virus hier om zich heen slaat? Voor anderhalve persoon per dag die met een positieve coronatest overlijdt aan wat dan ook, sluiten we bijna 5.500.000 gezonde Noren op.

Maar het gaat natuurlijk helemaal niet om een virus. Dat weet ik en dat weten jullie maar dat weten de meeste mensen nog steeds niet. Ze willen het niet weten. Want het is zo ernstig en zo kwaadaardig wat er gebeurt, dat beter voelt het te negeren en vast te houden aan ‘als het straks allemaal voorbij is’.

Ongeacht of je Thierry Baudet nu leuk vindt of niet, luister even naar wat Rutte zegt in het filmpje dat hij post. Het gaat over Build Back Better. Of zoals de wappies zeggen: 6uild 6ack 6etter. Want ja, het is een duivels plan. Overigens zag ik ook dat Henk Krol hier vragen over stelde aan Rutte, die uiteraard niet verder kwam dan ginnegappen. Hij zei nog net niet dat hij ‘gewoon zijn bek moest houden.’

En niet alleen Rutte natuurlijk, wereldwijd hebben ‘leiders’ hun mond vol van deze slogan.

Maar het is geen globaal plan en het is zeker niet van te voren afgesproken, want dan zou het een complot zijn en complotdenken, oftewel het denken dat er een vooraf afgesproken plan wordt uitgevoerd, dat denken alleen wappies. En daarmee wensen wij ons niet te associëren.

Dat we hier mevrouw Kaag, mevrouw Maxima, Rutte en nog wat mensen gezellig bij Klaus Schwab, het ‘brein’ achter The Great Reset zien: toeval. Zoals alles. Want nogmaals, we zijn geen wappies die overal iets achter zoeken, toch? Recepten uitwisselen en bijpraten over de kinderen, dat moeten staatshoofden toch ook gewoon kunnen doen met elkaar daar in Davos. Zonder dat wij daar meteen weer het onze van denken.

Als je iets meer wil lezen over Klaus Schwab en de mensen met wie hij verbonden is, dan is deze draad op twitter een interessante, voor wie down the rabbithole wil.

Een compilatie van regeringsleiders (en meisje Thunberg) met de mond vol van Build Back Better.

Wat wordt er beter worden teruggebouwd? Beter dan wat? Ja, er was een heleboel mis met onze ‘oude’ samenleving, maar er was ook veel goed.

Dit is ook geen nieuw plan, het is al decennia lang aan de gang maar covid19 heeft het in een stroomversnelling gebracht. Daarom geeft deze crisis ook een klein en uniek ‘window of opportunity to build back better’, zoals Herr Schwab zegt. Voor de K-shaped recovery. Het beeld bij het artikel is veelzeggend, toch?

Denk bijvoorbeeld aan de Sustainable Development Goals. Ze klinken zo aardig. Iedereen schoon water, iedereen uit de armoede, geen honger, bescherming van de natuur en wat erin leeft. Maar deze doelen kan je ook op een andere manier uitleggen. En dat zou je moeten doen, want de beginselen daarvan zien we zich toch duidelijk aftekenen.

Als je het boekje leest van Klaus Schwab (de oudere man op de foto’s hierboven) dan weet je: er zit een addertje onder het gras, wat betreft dat Building Back Better.

Men stuurt aan op een vierde industriële revolutie, waarbij een groot deel van de banen en dus de mensen, overbodig wordt gemaakt. Elk mens zal ‘het systeem’ moeten gaan dienen, leven volgens de voorwaarden van het systeem. Vrijheid wordt iets dat de regering je, onder bepaalde voorwaarden, tijdelijk kan teruggeven in plaats van gewoon een mensenrecht.

Dit stopt niet. We steunden de maatregelen in maart om een piekbelasting voor de zorg te voorkomen. Inmiddels zijn we al bijna 11 maanden opgesloten, vernederd met mondluiers (hier alleen in de grote steden verplicht in het OV, gelukkig), miljoenen mensen is noodzakelijke zorg ontzegd, er is genetische manipulatie verpakt en gemarket als een vaccin en waarvoor? Om een ‘pandemie’ te voorkomen?

Overigens heeft de WHO in maart de definitie van pandemie veranderd en onlangs, in december meen ik, de definitie van groepsimmuniteit.

HIER kan je, op een site van eenvandaag, kijken hoe ‘vreselijk’ het gesteld is in de gemeente waar je woont. In Dordrecht bijvoorbeeld, had men de afgelopen twee weken 0.8 ‘ziekenhuisopnames in verband met corona op 100.000 mensen.
Echter, zeggen dat het allemaal wel meevalt, dat de situatie niet erger is dan tijdens een griepgolf en dat meneer Rutte misschien geen duizenden zorgmedewerkers had moeten ontslaan en duizenden ziekenhuisbedden had moeten opheffen, dat is wappiepraat. En trouwens, de economie deed het toch zo lekker? Nou dan.

Nogmaals, deze maatregelen worden niet genomen om een virus in te dammen. Of je nu denkt dat het virus in een lab is gemaakt zoals een bekende Noorse onderzoeker en een Franse nobelprijswinnaar doen of niet, het feit is dat er zeer handig gebruik gemaakt wordt van de situatie om er dingen doorheen te drukken die men al veel langer in de planning had. Want het is niet nieuw, dit alles.

De Noorse reden om de grenzen te sluiten en nog strengere maatregelen te nemen, waarvan we niet moeten verwachten dat ze snel verdwijnen, aldus de puppets.


Door kleine ondernemingen de nek om te draaien, door mensen hun individualiteit af te nemen met niet werkende mondkapjes, door mensen hun grondrechten af te nemen, door mensen hun menselijkheid af te nemen door ze letterlijk op te sluiten in hun eigen huis, door cash geld zachtjesaan te laten verdwijnen voor complete controle en iedereen volledig afhankelijk van het internet, voor alles, tot en met seks en borrels aan toe…. Maken we A Brave New World! Mensen worden een verlengstuk van hun smartphone en computer, verslaafd aan netflix en online shoppen, net slim genoeg om een taak uit te voeren maar stom genoeg om de situatie niet in twijfel te trekken, bang voor elkaar, voor het leven, voor ziekte, voor de dood.

Building Back Better. Wat er teruggebouwd wordt en wie er beter van worden en hoe, dat vertelt deze nietszeggende zin niet. Dat gaat Rutte je ook niet vertellen. Maar het net sluit zich. En rap.