Oh, wat heb ik nu weer gezegd? Bezorgde mailtjes (lief!) vliegen me om de oren. Maar ik heb het al vaker gezegd, bloggen is voor mij begonnen als een stok achter de deur maar ook vaak een uitlaatklep en het staat er altijd een heel stuk scherper dan dat ik in het echte leven ben want ik ben doorgaans goedgehumeurd en van goede zin maar goed, ook een misantroop in hart en nieren en de anderen, dat is toch een beetje de hel šŸ˜‰

Maar nee hoor, niets aan de hand. Ik moet alleen niet tijdens mijn darkest hour een blogje typen, haha. Gisterenavond kwamen de buren op visite en dat was gezellig en het werd laat, vanmorgen begon ik de dag met een frisse duik in zee en heel de dag deden we gewoon leuke dingen. Mijn zoon bakte een helemaal zelf een marmercake die bijzonder veel leek op ons konijn Prikkie. Zelfs de ‘ogen’ zitten op de juiste plek.

We gingen een eindje wandelen en kregen regen, natte sneeuw en ijsregen in ons gezicht maar het was heerlijk. Vervolgens kochten we eieren bij HĆønsemorbua, een klein schuurtje waar je zelfbediend onder meer eieren, jam en HĆønsemorbuatasjes kan kopen. Zo lang we zelf geen kippen hebben is eieren hier kopen een mooi alternatief.

Ik heb weer zelf brood gemaakt vandaag. Ik bakte vier broden en die rezen iets te lang omdat er iets anders in de oven stond maar ze zijn prima, hetzij iets plat. Ik wil alles zelf maken, haha. Verder maakte ik preiquiche en tomatensoep in de slowcooker (met donkergroen van prei dat ik zodoende niet hoef weg te gooien).

Och ja. Ik denk dat iedereen op zijn eigen manier met de hele shit omgaat. Ik ben 99% van de tijd behoorlijk goed gehumeurd en al met al is mijn leven weinig veranderd sinds dit alles begon. Ik heb sowieso al weinig met de dingen waar de meesten van ons hun leven omheen bouwen.
Ik wil van alles weten maar stop ermee als ik merk dat het me negatief beĆÆnvloedt. Soms heb ik echter de behoefte om alles dat me bezig houdt de ether in te slingeren en schrijf ik een post zoals gisteren. Ik voelde me daarna een stuk beter šŸ™‚

Vorig jaar maart, toen corona werd gezegd een IFR van 3 tot 4 % te hebben, nam ik het serieus. Ik legde een voorraad eten aan voor het hip was, kookte de vriezer vol voor het geval de man en ik ziek zouden worden, ik versimpelde alles zo veel mogelijk en meldde me aan als zou zijn.
Uiteindelijk kregen nog geen drie man en een paardekop hier corona maar ik bedoel maar: dat voelt voor mij beter dan eerst alles ontkennen en vervolgens nog een jaar en vermoedelijk ad infinitum in een door de mainstreammedia gevoede angstpsychose leven.

Ik probeer de wereld deels te negeren en deels te veranderen wat me toch niet lukt in mijn eentje maar verandering en verbetering komt NOOIT van politici en ALTIJD van onderaf, van mensen die een lijn in het zand trekken en zeggen: dit pik ik niet. Hier doe ik niet aan mee. Als je je met gif moet laten inspuiten of wattenstokken in je neus moet laten duwen om als ‘vrijheid’ verkochte consumptiedwang terug te krijgen, stoppen ze dat maar lekker in hun… neus. Ik lig liever in een zee tussen de ijsschotsen dan dat ik op die manier naar een concert ga. Letterlijk.

Morgen moet ik met DL2 naar de tandarts maar ik kan de jongste niet alleen in de wachtkamer laten dus die moet mee. Dat was de vorige keer ook aanvankelijk een probleem. Vervolgens mochten we mee en ik kreeg een mondkapje dat ik niet heb opgezet.
Ik vind het vreselijk om geen meegaand mens te zijn in zo’n situatie maar hoe idioot zijn we bezig als we compleet gezonde mensen aanzien voor virusverspreidende besmettingsbommen, die we vervolgens de adem benemen met een lapje dat niet 0.0 meer doet dan precies dat? Ik verbeeld me niets hoor maar volgens mij ben ik niet de mafkees in dit verhaal.

Gelukkig heb ik mezelf in de positie gewerkt dat ik bijna alles langs me heen kan laten gaan. En op ’s mans werk draagt de baas nooit een kapje bij contact met klanten, ook al doen klanten het wel. Niemand van de collega’s geeft een zier. Ik vind het alleen vervelend voor mijn kinderen die op een bepaalde manier worden ‘gemasseerd’ om mondkapjes een deel van het dagelijks leven te vinden (en alles dat erop volgt). Dat gaat niet gebeuren.

Maar: we doen meer dan genoeg leuke dingen en het lukt ons bijna altijd om de wereld grotendeels aan ons voorbij te laten gaan. En soms doen we dat bewust ook niet.
Morgen ga ik met de twee dames op expeditie naar Ikea want we hebben bierpakketten besteld uit Nederland voor speciale biertjes en die moeten gebotteld. Ik heb wat glazen potten nodig. En groenteballetjes. Ik kan en wil me ook niet helemaal aan de gewone wereld onttrekken. Niet fulltime en op Ƙdemarka wonen is ook de oplossing niet. Nu niet. Maar over een tijdje misschien wel.

Het is iets dat al jaren sluimert en met zulke dingen moet ik vaak opeens de geest krijgen om het echt te doen, waarna ik ook bergen kan verzetten. Figuurlijk dan, anders worden de mensen alsnog boos op me. Deze tijd maakt van mijn verlangen wel steeds meer een noodzaak.

We zien wel.

Voorlopig maken we er het beste van, liggen we zo nu en dan een beetje dwars en zien we wel waar het schip strandt, maar niet zonder dat we op zijn minst hebben geprobeerd onze eigen koers te varen.

Ik haat deze wereld.

De zomer komt er weer aan en dat betekent: veel volk voor de deur. Die zes weken van half juni tot eind juli zijn niet mijn favoriete weken maar hier vind ik het nog lastiger, de constante herrie van motorboten en waterscooters en blĆØrende muziek van toeristen die menen dat hier alles kan. Na een dik jaar opgehokt zitten in de grote stad, zal het niet minder zijn dan voorgaande jaren. En voor mezelf maakt het me niet zo uit maar mijn hart doet pijn als ik denk aan alle vogels die hun nesten verlaten omdat ze heel de dag gestoord worden door mensen die denken dat ze alleen op de wereld zijn.

Ik krijg steeds meer de behoefte om weg van de bewoonde wereld te gaan. Van iedereen die herrie maakt, vervuilt, rondscheurt met gemotoriseerde dingen zonder enige compassie met de rest van de wereld. Ik wil stilte, echte stilte. Iets zonder buren (hoewel ik mijn eigen buren echt prima mensen vind om een biertje mee te drinken, zou het fijn als ze een paar honderd meter verderop zouden wonen).

Dus ik vond zonder het echt te zoeken een schitterend huisje. Een klasgenootje van DL2 woont met zijn ouders en twee ‘sĆøsken’ (broertjes en zusjes) in een soortgelijk huisje, dus dan moet het met zes mensen ook te doen zijn šŸ˜‰ Het grootste nadeel is dat het een uur van ’s mans werk vandaan is en dat is te lang, het een na grootste nadeel is dat ik eigenlijk dat geblok aan mijn been van een koophuis niet wil.

Tja. Ik word er een beetje moe van. Ik wil de wereld zo veel mogelijk kunnen negeren. Ik ben ook bang dat na een dik jaar, bijna iedereen in zijn of haar kamp zit en dat we er niet samen uitkomen. De meesten gaan het gewoonweg niet zien.

Ik kreeg een antwoord van de contactlerares van mijn zoon. ‘We hebben stukjes stof over en hiermee leren we de kinderen technische vaardigheden op de naaimachine. Bovendien zijn mondkapjes erg actueel maar niet verplicht op school’.

Serieus. Er zijn heel veel dingen in de actualiteit die we kunnen naaien of borduren maar dat betekent niet dat dat moet of dat dat wenselijk is. Het probleem is dat we hiermee dingen normaliseren die niet normaal zijn voor kinderen. Er zijn ook heel veel dingen die je kan naaien die ‘neutraal’ zijn.

OK, dat klinkt raar šŸ˜€

Ik geloof niet dat mijn beklag gehoor vond maar iets van deze strekking heb ik terug gemaild. Ik weet dat ik mezelf alleen maar in de gekkiehoek zet voor pakweg 80% van de mensen maar ik kan niet niets zeggen en ik kan het niet over mijn kant laten gaan dat deze idiotie onze scholen bereikt.

In een video van BjĆørn Andreas Bull Hansen vertelde hij over een school in Noorwegen waar de kinderen bij het overtreden van de coronaregels na moeten blijven. Nablijven is redelijk ongehoord in Noorwegen… sommige mensen vinden de macht die ze krijgen met het moeten zien op de naleving van deze regels, heerlijk.

Als je een tevreden en evenwichtig mens bent, heb je geen behoefte aan het overheersen van anderen. De maskers gaan op en vallen af. Tegelijk. Het zijn bijzondere tijden.

In Noorwegen is thuisonderwijs vooralsnog toegestaan en ik denk er steeds vaker aan dat te gaan doen als deze gekte aan blijft houden. Ik laat niet sollen met mijn kinderen. Ik heb aangegeven dat dit mijn grens is. Wordt deze nogmaals overtreden, dan trek ik mijn conclusies.

De klas van de jongen is ook bijzonder streng en ‘vreemd’ met dergelijke regels maar dit. stopt. niet. Niet als iedereen blijft doen wat ie doet. Zwijgen is toestemmen.

En misschien moet ik me ook helemaal niet meer bezig houden met wat andere mensen vinden en doen. Als je nu nog niet ‘wakker’ bent, verdien je wat er komt. Het is niet simpelweg ‘niet goed geĆÆnformeerd’ zijn, maar bewust wegkijken. En al kijk je alleen maar Op1 en al die rotzooi, dan nog check je even wat er in je lijf gespoten wordt.

Het verzet in WOII bestond ook niet uit de meerderheid van de mensen, maar uit een paar heel dappere mensen met principes waarvoor ze bereid waren te sterven. Ik zal nu zittend op mijn zachte kussentje niet beweren dat ik van hetzelfde materiaal gemaakt ben, maar ik weet wel dat ik mijn huid niet goedkoop zal verkopen en die van mijn kinderen, nooit en te nimmer. Ook al zullen ze het misschien niet leuk vinden wat ik eventueel nog doe, ik doe het voor hen.

‘Maar ze moeten toch leren omgaan met teleurstellingen’ enzo. Ja, met vriendjes die niet willen spelen, een gebroken pols, een meisje dat ze uitlacht of een jongen die geen verkering wil of zulks. Niet met wattenstokken in hun neuzen, 2 meter afstand moeten houden van vriendjes, hun handen tot bloedens toe moeten wassen en alle indoctrinatie die erbij hoort.

Het mooie is dat ze er nu al helemaal doorheen prikken. Als de lerares vertelt dat er na de Pasen ‘verlichtingen’ komen roept mijn zoon vrolijk dat ze dat al sinds de kerst beloven en dat die er nog nooit gekomen zijn. Mijn vijfjarige vraagt zich hardop af waarom mensen antiBAC gebruiken tegen een luchtgedragen VIRUS (ze weet het verschil). Ik heb wel vertrouwen in mijn kinderen, in hun vermogen tot kritisch denken. Maar ze hoeven geen pingpongballetjes te worden van corrupte politici en gestoorde bureaucraten en angstige leerkrachten die ‘ook maar doen wat de overheid vertelt’. Ja, und Befehl ist Befehl, maar die vergelijking mag je dan weer niet maken.

Ik ben het zag beste mensen.

Nu alleen nog even verzinnen hoe ik echt uit deze clownwereld kan ontsnappen šŸ˜‰

Linkjes voor wakkere en slapende mensen.

Het gaat niet goed met de wereld om ons heen en hoewel ik denk dat de mensen uiteindelijk de waarheid gaan zien omdat de leugen nog zo snel kan zijn, de waarheid achterhaalt hem wel, is het nu even lastig. Ik heb zojuist een mail gestuurd naar alle contactleraren in de zesde klas en de rector. De reden: de leerlingen konden kiezen of ze een muts, een tas of een mondkapje wilde maken. Ongelofelijk idioot natuurlijk:

  • Het FHI raadt mondkapjes af voor kinderen
  • Het FHI zei in mei 2020 dat 200.000 mensen een mondkapje moeten dragen om een besmetting te voorkomen.
  • Virusdelen zijn veel kleiner dan de openingen in een mondkapje.
  • Maskers worden al eeuwenlang gebruik om mensen te vernederen
  • Het is gevaarlijk: te weinig CO2 in het bloed, bacteriele luchtweginfecties en alles dat daarmee samenhangt.
  • Het is idioot om mensen af te snijden van de enige voeding die ze elke seconde nodig hebben.
  • Het is reine indoctrinatie.
  • Ook al zou het helpen, hier in Agder, zo groot als half Nederland met 180.000 inwoners, zijn er 11 overleden in 14 maanden.
  • Dit is aangetoond met een test die volgens de uitvinder ervan nooit voor dit doel mag worden gebruikt omdat je er alles mee kan bewijzen.
  • Het heeft een enorme negatieve invloed op de persoonlijke interactie aangezien 70% van de communicatie minstens, nonverbaal is.
  • Kinderen moeten vrij kunnen ademen, punt.

Ik zal wel weer vrienden gemaakt hebben maar daar maak ik me niet druk om.

Ondertussen loopt hier 80% met een mondverbandje. En waarom? In bijna 14 maanden zijn 685 mensen overleden, met corona, het leeuwendeel oude verzorgingshuisbewoners. In onze regio, Agder, zo groot als half Nederland, zijn het er 11 en het overgrote deel vorig jaar maart. Inmiddels zijn er na 3,5 maand vaccineren wel 140 mensen overleden direct na vaccinatie, waarbij men zich wel haast te zeggen hoe gammel og skrĆøpelige deze mensen waren. Er zijn 648 ernstige bijwerkingen van het vaccin gemeld.

Propaganda, angstporno en de angst om er niet bij te horen. Een letterlijk dodelijke combinatie.

Ik ben geen arts of -oloog, maar iets klopt er niet, dunkt mij.

Ik ga wel weer naar de winkels. De supermarkt vermijden doe ik nog steeds maar ik lach maar om alle clowns met hun kapjes. Eerst was het handig om de gehersenspoelden te herkennen maar nu zijn het er zo veel dat we de mensen die verder kijken dan hun televisie makkelijk herkennen. Zijn er helaas niet heel veel.

Ik genoot van het gesprek tussen Jorn Luka en Karel van Wolferen.

Computing Forever: Grdualism and the Road to Totalitarianism.

Matthew McConanughey on the education system

Wie is Sigrid Kaag? (behalve Mark Rutte’s collega bij het World Economic Forum)

Voor de mensen in een goede bui: dit krijgt hem wel weg.

Covid vaccins: wat mag een werkgever wel en niet van je verlangen?

Vanuit een christelijk oogpunt: Waarom grote bedrijven gek zijn op de woke-filosofie en waarom massaal kansarme, domme mensen worden geĆÆmporteerd in ons mooie Europa. Een enorme oogopener.

Hoe word je gemanipuleerd om je te laten vaccineren?

Marc van Ranst vertelt hoe hij de massa bespeelt (er is een volledige video van en die is verbijsterend)

Stuk in de New York Times: is het eind van het schoonmaaktheater voorbij?

Voor de winkelwagenontsmetters en postquarantainers: ā€œFinally,ā€ said Linsey Marr, an expert on airborne viruses at Virginia Tech. ā€œWeā€™ve known this for a long time and yet people are still focusing so much on surface cleaning.ā€ She added, ā€œThereā€™s really no evidence that anyone has ever gotten Covid-19 by touching a contaminated surface.ā€

Dolores Cahill over het mRNA vaccin.

(dat mensen even weten van wie ze informatie aannemen:)

Mondkapjes werken niet, duh.
Het gaat lekker, die vaccinaties….

En: the Woodlander zet het in historisch perspectief. Zijn kanaal is absoluut het kijken waard. Hij vertelt heel duidelijk en zonder ingewikkelde woorden hoe de wereld in elkaar zit. De belangen, de macht achter de macht, hoe het systeem te negeren etc. Zijn video: ‘who runs the show’ is ook absoluut aan te raden.

Plannen voor april en voordelen van stoppen met cafeĆÆne

Het is mooi weer op deze tweede paasdag, hoewel we ook vaak vooral denken dat het mooi weer is. Bij ons op het balkon is dan weer voor een t-shirt, een paar stappen verderop wil je je winterjas aan. Overdag staat de kachel uit, de zon warmt het huis genoeg op maar ’s avonds stoken we weer gezellig de houtkachel.

April is een maand voor mooie nieuwe plannen en het uitvoeren ervan. De dingen die ik wil doen:

  • De konijnen laten castreren en de dierenarts vragen het geslacht van de kleintjes te bepalen. We hebben ze nu verdeeld overtwee hokken en dat lijkt heel goed te gaan.
  • Een kippenhok maken (de man), kippen vinden, kippen knuffelen, elke dag verse eieren krijgen. Moet lukken, toch? Heb er zo veel zin in!
  • Moestuinbakken maken, zaden bestellen en dingen zaaien. Normaal zaaide ik veel voor. Overal bakjes, veel gedoe met water geven en overplanten en alles. Nu wil ik alles simpel houden en planten wat hier goed groeit, direct in de aarde buiten. Ooit wil ik ook weer een kas maar dan een goede, het liefst van glas. Een waar we in de koudere maanden in kunnen zitten bij zonnig weer. Ja, toekomstdromen. Ooit… Maar voor nu wil ik het simpel houden. Simpel is altijd beter en ik snap niet waarom ik dat principe nog niet had toegepast bij dingen laten groeien.
  • Al onze spullen uit het appartement van mijn ouders halen. Soms gebruik ik dat als een opslag voor dingen die ik tijdelijk niet wil zien. De Lego van de kinderen (veel!), zakken met havermout, rijst en meel en meer. Dit heb ik al gedaan, ik heb gisteren alles verwijderd, opgeruimd, schoongemaakt en nu hoop ik uiteraard dat ze binnenkort nog eens komen maar met alle inreismaatregelen, heb ik er een hard hoofd in. Je moet sinds een week, hoe dan ook, tien dagen in een gevangenkamp, wat ze eufemistisch ‘quarantainehotel’ noemen. Ongelofelijk.
    Maar, beneden is het proper en ik heb er nu geen gedoe meer van, alles staat hier binnen en dat is wel zo overzichtelijk.
  • De energierekening naar beneden. We hebben de energierekening van een eenpersoons flat, volgens de energieleverancier. Is niet zo moeilijk, Noren stoken het graag oogbalverdrogend heet, ook in de badkamer en toiletten. Ik was steeds meer af met de hand en was het meeste in koud water (20 graden, of gewoon koud) en dat scheelt veel. De droger gebruik ik niet. Deze dingen maken een groot verschil.
  • Meer zelf maken: gisteren heb ik boterkoek, linzenburgers, granola, paasbrood en hamburger- en lunchbroodjes zelf gemaakt. Dat was erg leuk om weer te doen.

En verder ben ik nu een dikke week gestopt met koffie. Een paar dingen die echt positief veranderd zijn, dingen die ik niet had verwacht:

  • Ik heb eigenlijk geen behoefte aan koffie. Ik drink wel af en toe cafeĆÆnevrije koffie, gewoon voor het moment samen met de man. Puur psychologisch want het maakt natuurlijk niets uit of ik dan thee of cichoreikoffie drink maar goed. Koffie met cafeĆÆne, daar staan mijn hoofd en lijf niet meer naar.
  • Ik heb meer gelijkmatige energie. Ik ben minder hyper, maar ook minder moe. Niet dat ik echt moe-moe was maar zo rond een uur of twee voelde het soms wel eens alsof ik al mijn kruit verschoten had . Daar heb ik nu absoluut geen last meer van gehad.
  • Ik ben minder geĆÆrriteerd. Vooral in het weekend als we iets langzamer deden, kon ik me zo ergeren aan het feit dat iedereen alles achter zijn kont liet slingeren, dat het huis niet netjes was zoals door de weeks en dat ik of alles op kon ruimen, of iedereen achter zijn vodden moest zitten. Nu zie ik dat minder of het irriteert me minder, ik weet het niet maar de afgelopen vijf vrije dagen waren erg relaxed. De man merkte het ook.
  • Ik slaap meer. Normaal sliep ik zo’n zes uur per nacht (soms ook langer, soms korter) maar nu ben ik om 11 uur moe en slaap ik tot zeven uur. Slaap ik ’s ochtends langer, dan houd ik het ’s avonds iets langer uit. Ik dacht altijd dat koffie weinig invloed op me had omdat ik nooit problemen had met inslapen of doorslapen maar nu zonder koffie merk ik dat het dat wel degelijk had, meer dan ik had verwacht ook!
  • Ik heb meer zin om dingen te doen. En ik heb ook het idee dat ik een langere aandachtsspanne heb, maar dat is niet iets dat ik kan meten. Ik kan me volgens mij wel beter concentreren op een lange tekst bijvoorbeeld.

Dus dat was een goed besluit šŸ™‚

Het systeem negeren.

Het kostte twee dagen, maar dan staat ook de kippenren. Voorlopig wonen er twee konijnen in en bezint de man op hoe hij het nacht- en leghok voor de kippen vorm gaat geven. Ik heb zo veel zin om kippen te hebben! Sowieso, om weer veel meer zelf te doen en te maken.

Ik heb dat lang gedaan maar de laatste jaren veel minder, terwijl ik weinig zo veel voldoening vind geven als mijn eigen zalf en olie en andere dingen maken in mijn keuken.

Het laatste jaar heb ik echt weinig gedaan, wat dat betreft. Mijn hoofd stond er niet naar? Ik weet dat het een ideaal is dat elke keer weer de kop op steekt, meer zelfvoorzienend en onafhankelijk leven.

Naar Noorwegen verhuizen was een droom en we hebben destijds hard gewerkt om die waarheid te laten worden. We hebben het hier enorm goed. Maar na zeven jaar knaagt er iets. De seven year itch? Ik wil weer meer doen. Meer onafhankelijkheid.

Genoeg mensen besteden meer tijd aan het plannen van hun vakantie of hun kerstmaaltijd dan dat ze ooit nadenken over hun leven, of dit wel het leven is wat ze echt willen leven. En hoewel ik probeer de dingen te nemen zoals ze komen, is een plan een goed idee.

Mijn jongste van vijf gaat binnenkort naar school en dat zal wel heel vreemd zijn, na dik dertien jaar ‘in de kleine kinderen’. Het is een vrij intensief kind en we doen veel samen. Maar straks is ze ook gemiddeld vijf uur per dag buiten de deur en op mijn kont zitten en koffie drinken is niet mijn ding. Althans, niet vijf uur per dag en koffie tegenwoordig helemaal niet meer.

Wat wil ik nu? Ja, de plannen van de overheid gooien flink roet in het eten en onzekerheid is alom, maar als je het systeem niet omver kan werpen, moet je proberen het zo veel mogelijk te negeren. En ik probeer dat te doen door veel meer lokaal te kopen en ik wil ook veel meer zelf gaan maken. Kippen houden, foerageren, de stranden opruimen, zelf brood bakken, mijn eigen smeersels en cosmetica maken.

Ik wil wederom minder afhankelijk worden van ‘het systeem’ en stoppen met feeding the hand that bites us…. Elke dag een beetje meer.

Als je om je heen durft te kijken, zie je al dat er systemen worden opgezet waardoor we straks een massale werkloosheid gaan hebben. Van de zelfscankassa’s tot ipadzusters en oh ja, het moedwillig kapot maken van kleinere ondernemers, waarna straks alleen de allergrootsten nog overleven.

Wat dan? Er komt wellicht het door als sommigen als oh zo eerlijke basisinkomen, waarmee je jezelf kan onderhouden maar veel meer ook niet. De massa’s worden onder controle gehouden met 5G, straks 6G.
Er is geen cash geld meer (vandaar het idiote idee dat je een dodelijk virus via je dubbeltjes en kwartjes overdraagt), dus al je financiƫle bewegingen liggen vast.
Gezichtsherkenningscamera’s zijn al overal en vergeet niet de electronische enkelband die de meesten al 24-7 praktisch op hun lijf dragen. Je mag straks alleen kopen wat zij willen dat je kan kopen, of het nu gaat om reizen, om eten of andere zaken.
Om te zorgen dat mensen niet bij elkaar komen en elkaar aansteken met systeemkritische praat, wordt (wel, IS) het verboden om bij elkaar te komen. Overtredingen worden hard onderdrukt, wederom met het excuus van virusbestrijding.

Niets is zo blijvend als een tijdelijke overheidsmaatregel, daarom heet het het Nieuwe Normaal en niet de ‘tijdelijke uitzondering’. De lockdowns gaan niet weg, de vierde industriĆ«le revolutie die over ons wordt uitgestort, wordt niet gestopt en zo lang iedereen met het mondmasker bewijst een trouwe volger te zijn van ‘de elite’ die onze ondergang c.q. onderwerping in gang hebben gezet -al veel langer geleden- dan zeker niet.

Het wordt niet zoals het was. Alles wordt erger dan het was. Stapje voor stapje. Hier ook. Kleine voorbeelden: ik moet elk jaar tot in detail laten weten waarom ik geld vanaf mijn rekening in Nederland overboek en waar het vandaan komt. ‘Om witwassen te voorkomen’. Ja, mijn derriĆØre.
De Noorse boeren is de laatste decennia, onder het juk van de ‘Europebevegelse’ waar een groot deel van de regering toe behoort, het leven erg lastig gemaakt.
Inmiddels is er te weinig rundvlees, waar Noorwegen altijd zelfvoorzienend was. Er zijn winkels waar je MOET afrekenen bij een zelfscankassa.
Inmiddels wordt gesproken over een ‘nĆødvendighetskrav’, dus een eis van noodzakelijkheid voor reizen naar het buitenland. En van de week werd voorgesteld om geschiedenis op de middelbare school maar te schrappen, want mensen moeten vooral geen wortels hebben, geen benul waar ze staan in deze wereld.

Zien we waar het heen gaat? Dit gaat niet om een virus maar om totale controle over alles en iedereen en het is de bedoeling dat je daar nu al fijn aan went. Nu is het zogenaamd wegens een virus, straks weet je niet meer beter.

Om te zorgen dat mensen gedwee blijven, zullen er nog meer maatregelen over ons worden uitgestort. Hoe meer we het systeem kunnen negeren, des te sterker zijn we. Gelukkig vind ik het systeem negeren, over het algemeen een aangename bezigheid, dus dat is fijn. Ik probeer ons stroomverbruik te minimaliseren.

Stop met het volgen van de idiote maatregelen. Laat je niet muilkorven en ga als gezond mens geen afstand houden alsof jij of de ander ebola heeft. Stop met het vullen van de zakken van de mensen in de top bij Ahold, Ikea en al die anderen. Steun je lokale boeren, doe dingen zelf en stop met denken dat meer van shiny consumer goodies je gelukkig maken. Eet geen troep en sowieso niet te veel, stop met de dingen die je gezondheid ernstig ondermijnen en leer te vertrouwen op de helende kracht in je eigen lichaam en geest. En tyf je tv weg, zeg je krant op en als je al nieuws leest bij de msm, lees dan ook in elk geval de andere kant.

Niet meedoen, het systeem negeren. Hoe meer mensen dat doen, hoe zwakker het wordt. En: hoe sterker wij, de mensen weer worden.

Ik heb er zin in šŸ™‚

En voor de mensen die echt nog niet weten wat er speelt (die gaan dit ook niet kijken, haha šŸ˜€ ), is deze Spaanse film een aanrader. In 18 minuten word je bijgepraat over wat je te wachten staat als je nu leuk mee blijft doen.

Home is where the heart(h) is.

Ik houd van thuis zijn. Borte bra, hjemme best zoals ze hier zeggen. ‘Weg goed, huis best’. Ik had gedacht dat een huurhuis veel minder ‘van mezelf’ zou voelen dan een koophuis. Maar het gekke is, dat eerder het tegenovergestelde het geval is. Kopen is uiteindelijk niets anders dan huren van de bank, waarbij je alle risico’s draagt maar wel tot de laatste cent door de bank, zonder tussenkomst van een rechter, uit je huis kan worden gezet, letterlijk. Ik vond het hebben van een hypotheek een zeer grote belasting, mentaal. Zo! Veel! Schuld! En ik snap het, huren in Nederland is erg lastig dus woonden we daar nog, dan zouden we vermoedelijk ook nog in een koophuis wonen en hier in Noorwegen is het vooral voor mensen die net gescheiden zijn, chronisch arbeidslozen of alcoholisten. On a positive note: als fatsoenlijke huurder zijn verhuurders erg blij met je šŸ˜‰

In Nederland voelde ik me al langer niet thuis. Al heel lang niet, onze emigratieplannen stammen van 2004 maar ook daarvoor hadden we het al over wonen in de bossen, in een ander land.

Ik herinner me toen we in TsjechiĆ« waren, op het platteland dat ik een oudere dame zag. Ik zou haar nog zo kunnen tekenen. Een jaar of zeventig, gok ik. Ze droeg een lange rok en had een hoofddoekje op haar hoofd maar zo te zien had ze langer grijs haar. Ze zat voor haar huis, een groot, redelijk vervallen huis. De tuin lichtelijk overwoekerd, maar mooi. Ze zat op een bankje, met een kip op schoot, gewoon te genieten van ‘niets’. Van het moment. Ongetwijfeld had ze veel meegemaakt maar ze straalde iets uit waardoor ik op een gepaste afstand, even naar haar bleef kijken.

De man herinnerde zich ook nog dat ik zei: ‘ik wil die vrouw worden als ik groot ben.’

Ambitieus: ik ben het altijd geweest šŸ˜€

Tien jaar later verhuisden we naar Noorwegen. Hier heb ik me altijd thuis gevoeld, sinds ik er op mijn 17e voor het eerst kwam. De enige reden dat ik terug naar Nederland wilde, was omdat ik een week verkering had met de man toen we op vakantie gingen maar ik heb intens genoten van die vakantie.

Ik kan me niet voorstellen ooit nog in Nederland te wonen. De laatste keer dat we er waren, nu 15 maanden geleden, voelde het zo triest. De eindeloze snelwegen, drukte, het feit dat je altijd op tegels moet lopen, de neonverlichting, straatverlichting, eeuwige herrie van de stad (hier hoor je ’s ochtends vroeg, ’s avonds en ’s nachts het bloed in je hoofd suizen als het niet hoogzomer is), de shurgards en de kfc’s….

Maar veel heb ik niet nodig om me thuis te voelen. Thuis wordt gemaakt door de mensen die er wonen, die zich er fijn voelen. En oke, door een houtkachel. Kaarsen aan, muziekje erbij, tekenen aan de eettafel of een film kijken, of heerlijk allebei met een boek en af toe wat tegen elkaar zeggen over niets of van alles.

Natuurlijk lopen we hier het ‘risico’ dat de huisbaas het huis een keer wil verkopen maar om ons daarom de verplichting en onvrijheid van een ‘eigen’ huis op de nek te halen, dat is het me niet waard. We vinden dan wel weer een ander huurhuis.

‘Thuis’ zit vooral tussen mijn oren. Ik heb nooit moeite gehad om te wennen in een ander huis. Als de juiste mensen en geneugten (boeken, iets fijns te drinken, muziekje, fijn bed) aanwezig zijn, vind ik het al snel prima. Dat dat huis in Noorwegen staat is een pre maar ik denk nu dat ik, als het moet, ook elders wel zou kunnen aarden.

Ik hoef iets niet te bezitten, om ervan te kunnen genieten en om het mijn thuis te noemen.

Verantwoordelijkheden

‘Je wil geen spullen, je wil geen huis, je wil gewoon helemaal geen verantwoordelijkheden, jij onverantwoordelijk mensch’ was de strekking van een grappig-doch-niet-als-zodanig-bedoeld commentaar dat ik eens kreeg. In de afgelopen elf jaar heb ik heel veel verantwoordelijkheden opgezegd, en er een paar bijgekregen.

Ik heb geen eigen huis meer maar huur een van de mooiste plekken van wat wel eens de meest relaxte huisbaas zou kunnen zijn die er is. Ik heb geen baan meer, maar kan goed omgaan met het geld dat de man verdient. De man heeft geen ingewikkelde baan meer met autocadtekeningen, dialyse-projecten opstarten en eindeloos in de file staan maar werkt als scheepsmonteur, een half uurtje hier vandaan.
Ik heb geen grote hoeveelheden spullen meer om te ‘managen’, maar precies de hoeveelheid die bij me past. Ik hoef zelden ergens heen, niet naar verjaardagen (de hel voor een voor stemmingen van anderen licht overgevoelige introvert) en niet naar andere verplichte nummers.
En hoe zeer ik veracht wat er over ons wordt uitgestort, ik vind het een lichtpuntje in een grote duisternis dat de man zijn cursussen niet in Duitsland maar gewoon via internet plaats kunnen vinden en dat ouderbijeenkomsten van school digitaal zijn of gewoon kunnen volstaan met een pdf van de presentatie en de opmerking: ‘bij vragen gelieve een email te sturen’.
Mijn dagen zijn gevuld met kalmte. Althans, met zo veel kalmte als je kan krijgen in een groot gezin šŸ˜‰ Langzaamaan probeer ik mijn afhankelijkheden op te geven. Van suiker, koffie en andere dingen die ik vroegah nodig had om me goed te voelen.

Wil ik geen verantwoordelijkheden? Nee, liever niet meer dan nodig. Ik heb er genoeg en ze zijn mijn prioriteiten, de redenen om te leven. Het hebben van een zeer aangename relatie met de man en hij met mij. Naar mijn idee kan je niet meer een beetje je gang gaan en verwachten dat je heel je leven gek op elkaar blijft, het ‘kost’ wat tijd en moeite en aandacht maar met de juiste persoon zou het niet als zodanig moeten voelen, denk ik.

Mijn kinderen… We zijn absoluut niet Noors is onze opvoeding. We zijn meer van ‘als het je niet bevalt ga je maar ergens anders wonen’. Bij wijze van spreken. Als ze op een mooie dag vragen of ik ze met de auto ergens heen wil rijden, lach ik ze uit en als ze iets willen, moeten ze het vaak minstens voor een deel zelf doen. Maar we zijn er wel altijd (ik) of meestal, zonder dat we in de weekenden lijsten vol met klussen moeten afwerken of zonder dat we in de avonduren alleen maar bezig zijn met nooit eindigende verbouwingen.

En ik begrijp de lol niet van het managen van meer inventaris dan strikt noodzakelijk. Waarom zou ik dingen toevoegen, terwijl ze niets toevoegen en me alleen maar afhouden van de dingen die ik echt, echt belangrijk vind?

Het is heel snel genoeg. Wat mij betreft zouden we ook best alleen een keukentafel met acht comfortabele stoelen kunnen hebben en dat dan het ‘interieur’ was. Mensen hebben nooit zo veel bezeten als nu en nooit was het altijd zo te weinig en niet genoeg als nu.
Die eeuwige drang tot meer gaat alleen maar ten koste van de belangrijke dingen (die geen dingen zijn) in het leven. En ons maar afvragen ‘is dit alles’? Nee, het is veel te veel van het een en veel te weinig van het ander.

Ik heb uiteraard ook dingen die voor mij iets toevoegen, ik leef ook niet op de vloer met alleen een linnen jurk en twee paar platte schoenen. Maar ik wil gewoon geen verantwoordelijkheid voor al die dingen waar de gemiddelde mens mee wenst te omringen of verzwaren. Niet het vergaren ervan, niet het onderhouden en niet het afdanken.

Mijn leven is precies goed zoals het is. Daar hebben we best moeite voor gedaan. 11 jaar geleden hadden we allebei een baan, kinderen op het kinderdagverblijf, een huis te koop en een huis waar we eigenlijk helemaal niet in wilden wonen, te veel tijd in files, te veel spullen, te veel hypotheekschuld en te veel te doen. Te veel van alles wat we niet wilden. Nu hebben we een prachtig gezin, elke dag ruim de tijd voor elkaar, zelden veel te doen, een fijne baan en een geniet ik bijna alle dagen van mijn leven hier thuis. Ik heb zelden nog het gevoel dat ik iets ‘moet’ hebben, dat ik ergens aan mee moet doen wat me niet aanstaat of dat ik me moet conformeren aan wat anderen van me verwachten. Ik maak geen beslissingen meer in het leven gebaseerd op wat financieel verstandig is.

Naar mijn idee is het onverantwoordelijk om jezelf op te knopen aan torenhoge hypotheken, private schulden, een massa verplichtingen, een baan die geen echte voldoening en vooral veel stress geeft en een berg meuk om weinig anders mee te doen dan ‘hebbe’.

Maar gelukkig kunnen we nog een beetje wat kiezen in ons leven šŸ™‚

Vrouwen worden voor de gek gehouden

Het is grappig hoe lang het duurt voor mensen inzien dat ze voor de gek gehouden worden. Sommige mensen willen of zullen het nooit zien. Sterker nog, er is wetenschappelijk aangetoond dat mensen de neiging hebben harder vast te houden aan het verhaal, naarmate het raarder en absurder wordt.

Vrouwen tegen mannen: verdeel en heers

Natuurlijk zijn we decennia lang voor de gek gehouden. Langer al. Mannen en vrouwen zijn tegen elkaar opgezet. Opeens werd vrouwen aangepraat dat zorgen voor hun gezin en anderen ver beneden hun stand was en dat ze zich ook vooral seksueel moesten bevrijden.

Vrouwen werden als slachtoffer neergezet van eeuwenlang patriarchie en moesten zich ontdoen van dit juk want al onze voorouders waren gewoon chauvinistische zwijnen. Vrouwen zijn hier absoluut niet gelukkiger van geworden en sinds begin jaren zeventig is tegelijk met de ‘bevrijding’, het gemeten geluksgevoel van vrouwen naar beneden gedonderd.

Meisjes zijn veel te vroeg bezig met seks, met alle catastrofale gevolgen van dien. Een negatief zelfbeeld, negatieve gevoelens, geslachtsziektes en mannen die een verknipt beeld hebben van vrouwen zijn hier allemaal gevolgen van. Vrouwen zijn niet bevrijd, ze hebben de slechtste eigenschappen van een klein groepje mannen tot ideaal verheven.

Vrouwen hebben het maffe idee opgedrongen gekregen onafhankelijk te moeten zijn. Of ‘one of the boys’. Hierdoor weten mannen ook niet meer wat ze moeten en is wat ze van nature doen (zoals vrouwen van nature zorgen), het opbouwen, verzorgen en verdedigen van hun gezin weg als basis van het bestaan.

Foute voorbeelden en denkbeelden

Vrouwen worden gedwongen om mannenrollen aan te nemen en niet langer zijn zorgzame, slimme, verstandige vrouwen onze voorbeelden, maar de bitches. Sigrid Kaag, Kamala Harris en de dames aan de vergadertafels bij multinationals, moeten onze voorbeelden zijn.

Vervolgens hebben we een groep verwarde Pussyhat-draagsters die blijven emmeren over de loonkloof. Dat die er is omdat mannen harder werken om hun gezin te ontzien en daardoor gewoon meer carriĆØre maken, meer verdienen en meer gewaardeerd worden, gaat volledig aan ze voorbij. Net als het feit dat mannen meer houden van competitie, ‘winnen’ en beter zijn dan de rest waar vrouwen veel inschikkelijker zijn, en kiezen voor samenwerken. En voor hun gezin! Iets dat ze dan weer in het mutsenparadijs doet belanden, volgens andere vrouwen. Fijn!

Daarna komen ze aan over al die verkrachtingen. Slechte mannen, terwijl een vrouw toch in d’r jarretels over straat moet gaan zonder gezeur. Ook hier weer geen flauw benul van biologische verschillen en het feit dat een vrouw die met d’r handelswaar uitpuilend over straat gaat, de 5% slechtste mannen achter zich aankrijgt en de 95% fatsoenlijke mannen indirect duidelijk maakt dat ze geen eigenwaarde of zelfrespect heeft zodat die ook weinig echte interesse tonen.

Sloeriegedrag empowering?

Maar, sloeriegedrag is de norm. Je hoeft maar te kijken naar de kleding die in de winkels hangt, de liedjes die populair zijn, wat er in jongerentijdschriften en websites is geschreven. Het is zo groot, dat het als conservatieve moeder bijna onmogelijk is hier weerstand tegen te bieden.

Dacht ik. Maar van de week sprak ik met mijn vriendin (de vrouw van de dominee hier). Ze weet van mijn Heidense denkbeelden maar omdat we allebei sterke traditionele waarden hebben, kunnen we uren praten over dat. Haar oudste is 18 en heeft een liedje gemaakt en op Spotify gezet met de strekking: ‘ik wil gewoon met hem trouwen en kinderen krijgen en niet meedoen in de gekke maatschappij’. Mooi.

Mensen die nergens voor staan, vallen overal voor

Wie zijn de meest vormbare, meest meegaande mensen? Mensen zonder gezin. Mensen zonder iets om voor te vechten. Alleenstaande vrouwen die hun eenzaamheid weg proberen te consumeren, die hun identiteit proberen te halen uit hetgeen ze kopen. Geestelijk labiele mensen.
Dat zijn de consumenten die grote bedrijven en banken graag zien. En: arme mensen. Mensen voor wie hetgeen ze bezitten, status betekent. Mensen die weinig vraagtekens zetten bij hetgeen ze aan het doen zijn, omdat ze druk bezig zijn met rondkomen en de status hooghouden.

Het was best even leuk hoor. Hard werken en ‘alle ballen in de lucht houden’, een nog groter huis en nog meer spullen, dure vakanties en vervolgens een midlifecrisis, gevolgd door een lege nest syndroom gecombineerd met een enorm schuldgevoel omdat je je kinderen amper kent want ze zijn altijd verzorgd door anderen dan mama.
Ik herinner me ook de uitvlucht van de kinderen uit de buurt begin jaren negentig. De meesten hadden veel liever blijven wonen waar ze woonden maar ja, papa’s en mama’s wooncarriĆØre he…

Waarom vrouwen moeten werken

Natuurlijk vindt de overheid het heerlijk als vrouwen werken. Extra belastinginkomsten, extra druk op het gezin zodat men in plaats van de revolutie te plannen of goede literatuur met ideeƫn te lezen, naar Hans Kazan en Big Brother gaat zitten kijken.
De kinderen zitten al vanaf hun vierde maand in de invloed van de overheid op kinderdagverblijven en met een beetje geluk hebben ze ze van half 9 tot 5, met BSO en alles. Natuurlijk voeden we het systeem met belastinggeld en schier overbodige, zwaar belaste consumptie van luxegoederen.
En maar denken dat we het allemaal zelf verzinnen.

En nu dan

Wat is er nu over? Dit, deze puinhoop, was niet gecreƫerd als we nog sterke families hadden gehad. Als gezinnen een moeder hadden die elke avond misschien niet het lekkerste maar wel het meest gezonde eten op tafel had gezet. Als kinderen niet aan hun lot werden overgelaten en zich gingen volladen bij de Mac, maar een moeder hadden die een oogje in het zeil hield en wist waar het zakgeld aan opging en waarom ze geen trek hadden in avondeten. Moeders die wisten wat hun kinderen na schooltijd uitvreten. Als er een vader was die een sterke, plichtsgetrouwe man was die zijn zoons leerde wat hij kon en zijn dochters op handen droeg maar ook beschermde, tegen jongens met minder eerbare motieven. Ook al was dat misschien niet altijd even leuk voor de dochter in kwestie.

Je baan is overbodig

‘Maar mijn baan geeft heel veel voldoening’ zeggen vrouwen dan. Ja, leuk. Je kan in de zorg werken maar als zelfs volgens artsen minstens 80% daar ligt wegens foute leefstijlkeuzes dan is 80% van je baan overbodig en ben je feitelijk aan het werk voor de suikerindustrie, margarinemakers en unilevers.
Alle lof voor de goedbedoelende leraren maar uiteindelijk werken ze gewoon mee aan het kweken van hele legers met brave belastingslaafjes, iets waar je achter komt als je een beetje onderzoek doet naar hoe het onderwijs in elkaar zit.

‘Ik wil gewoon onafhankelijk zijn en niet meer sloven voor mijn gezin’, zegt de secretaresse die dagelijks tientallen ononderhandelbare orders aanneemt van mensen die boven haar geplaatst zijn. Ja, dat is stukken beter dan een keer je man zijn schoenen poetsen! šŸ˜€

Wel, de meesten van ons zijn geluurd.

Er is geen patriarchie, er waren wel goede mannen. En een paar rotzakken, maar rotte appels vinden we aan beide kanten. Wat hebben we nu? Een globalistische nachtmerrie, waarin je pas echt wat bent als je een hoogstbeledigde LGBHNDF’er bent. Waarin traditionele mannelijke eigenschappen, die vrouwen en kinderen beschermden, worden gezien als onwenselijk, vooral door gehersenspoelde vrouwen.
Omdat mannen zo vervelend zijn? Nee, omdat het globalistische monster ervan profiteert als wij met zijn allen zwak en afhankelijk zijn. Wie maken de beste consumenten? Niet de huisvrouw die zelf dingen kan maken, haar man die zelf dingen kan repareren en die vooral genoeg hebben aan elkaar. Mensen die tevreden zijn en weinig nodig hebben, zijn de nachtmerrie van banken en multinationals.

Nu we ‘vrij’ zijn, zijn we kwetsbaarder dan ooit. Massaal hebben mensen zich in torenhoge schulden gestoken. Zich afhankelijk gemaakt van twee inkomens en een netwerk van kinderoppassers. In plaats van te weten wie onze overgrootouders waren, weten we de specificaties van de nieuwste iphone, die ons nog verder van onze familie zal distantiĆ«ren.

Mensen willen hun vrijheid terug. Ze willen weer naar de kroeg en op vakantie. Want dat is vrijheid. Niet de vrijheid om te kiezen welk onderwijs je je kinderen wil geven of vrijheid om te wonen zoals je wil maar de vrijheid om je zuurverdiende geld over de balk te smijten om je leven nog verder te ontlopen.

Het afgelopen jaar heeft me wel doen inzien dan dat de meeste mensen liever bang zijn en veiligheid en comfort verkiezen boven vrijheid en bij voorkeur geen moeite doen om de status quo te onderzoeken. Ik heb soms heel veel hoop, soms geen hoop voor de toekomst. Niet dat het iets verandert.

Het enige dat we kunnen doen is niet vallen voor de gekte, trouw blijven aan onze principes, kiezen voor ons gezin en gelijkgestemden zoeken. Proberen iets van onze ideeƫn in onze kinderen te planten en te hopen dat ook zij sterk genoeg zijn om hun hoofd boven water te houden in de wereld die momenteel wordt geschapen.

Afhankelijkheden en (weer) gestopt met koffie.

Mijn eerste blog had als titel ‘op weg naar onafhankelijkheid’. Ik wilde minder afhankelijk zijn van geld, van een inkomen, van de bank en ik wilde van de schuld af die we hadden: de Rabobank veranderde opeens hun voorwaarde van de overbruggingshypotheek.
Het was een lang verhaal maar het kwam erop neer dat we de door hen gecalculeerde winst van ons nog niet verkochte oude huis, opeens cash op tafel moesten leggen binnen een paar weken. Dat was 25000 euro, dat we gelukkig van mijn ouders konden lenen maar evenzogoed terug moesten betalen.

Nu is het hele idee van onafhankelijkheid natuurlijk lariekoek. Niemand is onafhankelijk en dat het een te prefereren levensstijl zou zijn is intens triest en alleen bedoeld ter verzwakking van het individu, niet als ‘empowering‘ of wat voor raar woord er ook aan gegeven wordt. Zit je daar in je eentje in een gesloten grote stad met kind noch kraai en hoogstens een kat op je hippe sofa, onafhankelijk te wezen.

Maar goed, afhankelijkheden. Prima, maar dan wel van de juiste dingen. Wel van het inkomen dat de man verdient, niet van twee inkomens. Wel van een aardige huisbaas, niet van een lening van de bank. Wel van de biologische winkel op internet, veel minder van de supermarkt.

Ik houd er niet van om externe dingen nodig te hebben om me goed te voelen. Althans, niet te veel. Ik houd ervan mijn haar schoon te kunnen wassen maar ben al in 20 jaar niet bij de kapper geweest.
Ik zie er beter uit als ik mijn wenkbrauwen en wimpers bijkleur, wat oogschaduw en lippenstift opdoe maar ik hoef geen foundation, nagellak, lippenstift in 14 kleuren of gezichtsreiniging in zes stappen. Ik houd van fijne kleren maar een garderobe met meer dan 25 kledingstukken geeft me alleen maar stress.
Ik houd van eten maar probeer ook dagelijks in elk geval 16 uur te vasten om minder afhankelijk te zijn van een constante aanvoer van kcal.
Ik ben blij dat ik een droger heb, voor wanneer de was in huis eerder naar natte hond ruikt dan droog wordt. Een vaatwasser is fijn maar overdag was ik vaak gewoon af.

Zulke dingen.

Iets dat me wel al lang irriteerde, qua afhankelijkheid, is koffie. Ik heb er zoals met veel dingen, een haat-liefde verhouding mee. Ik vind koffie heerlijk maar krijg hoofdpijn als ik er ‘te weinig’ van drink, iets dat op zichzelf al alarmbellen zou moeten doen rinkelen. Ik weet dat koffie vooral niet goed voor je is.

De belangen van de cafeĆÆne-industrie zijn gigantisch. Dat zijn natuurlijk niet alleen de koffieproducenten maar ook de coca-cola, chocolademakers en pillenmakers want er zijn flink wat medicijnen en supplementen waarin cafeĆÆne verwerkt is. Daarom zal je niet snel een negatief verhaal leven over iedereen z’n favoriete drug, want dat is het uiteindelijk wel.

Er zijn enorm veel nadelen aan het gebruik van cafeĆÆne, die ook al optreden bij geringe consumptie. Ik lees nu ‘Cafeine Blues’, een al wat ouder boek dat deze verbanden, maar ook de vaak over het hoofd geziene en genegeerde verbanden tussen bepaalde klachten en cafeĆÆnegebruik, onderzoekt.

Ik dacht lang ‘och, dat is samen met een glas rode wijn mijn enige ondeugd, waarom zou ik me er druk om maken?’ maar de laatste tijd merkte ik dat het me steeds meer dwars zat. Ik merkte dingen die ik best eens aan de koffie zou kunnen toeschrijven. Me minder goed kunnen concentreren, uit mijn slof schieten om niets, flinke pieken en dalen in mijn energie…

Gretchen Rubin heeft een leuk boek over verschillende soorten mensen. Zo heb je mensen die prima een kopje koffie kunnen drinken, of een klein blokje chocola kunnen eten elke dag. En je hebt mensen die of een pot koffie per dag drinken en vervolgens het liefst cold turkey stoppen en de chocola in drie sessies opmuilen en daarna nooit meer aan chocola denken, tot het weer voor ze ligt. Ik zit duidelijk in de laatste categorie, wat ook mijn reden was om helemaal te stoppen met koffie. Dat werkt veel beter dan me beperken tot een of twee kopjes.

Donderdag begon ik met stoppen. De twee meest ‘onnodige’ koppen nam ik niet. Op vrijdag liet ik de koffie in de middag en avond staan. Zaterdag dronk ik nog twee halve kopjes in ochtend en zondag heb ik me beperkt tot een kop cafeĆÆnevrije koffie. Op wat lichte hoofdpijn na, heb ik er geen moeite mee gehad. De hoofdpijn (die overigens best meeviel) verdween zondag in de loop van de dag en is nu nog steeds weg. Ik heb drie nachten laaang geslapen en gisterenavond was ik weer ‘normaal’.

Ik behelp me met ‘Inka’, een kruiden-granenkoffie van de Poolse winkel en dat smaakt me prima. En verder kruidenthee van Pukka of Yogi Tea. Geen gewone thee.

Ik ben eerder gestopt (en weer begonnen) en ik zeg niet dat ik nooit meer koffie zal drinken maar ik wil de afhankelijkheid ervan niet meer. Het zal de tijdgeest zijn? Mijn motivatie is sterker dan tijdens mijn vorige koffieloze episodes en in tegenstelling tot toen, mis ik het nu ook niet. Ik voel me prima.

Ik ben blij dat de periode van ontwennen grotendeels achter me ligt. In het boek dat ik noemde staat een schema waarin je in twee weken afwent en omdat het zo geleidelijk gaat, heb je ook geen afwenningsverschijnselen. Ik vond dit te veel gedoe en het kostte te veel tijd en dus accepteerde ik de hoofdpijn en moeheid die hoort bij snel ‘afkicken’. Ieder zijn manier.

Het lucht best op, eigenlijk, cafeĆÆnevrij zijn šŸ™‚

Slowcooker, waarom die fijn is.

Eerverleden jaar sloopte ik mijn slowcooker. Ik had de binnenpan er niet in en gooide er bouillon in. Ik was in de stress en had mijn hoofd er niet bij. Tip: doe dat niet. Ik had een heel mooie en handige en was best een beetje kwaad op mezelf, de onachtzaamheid! Niet dat dat zin heeft natuurlijk, maar zweepslagen op mijn rug ging me te ver, dus dan maar zo.

Ik miste hem wel maar dacht: ik kan prima zonder. En dat kan ik ook. Maar dat wil ik niet. Ik houd van de slowcooker. Waarom?

  • Het is ZO makkelijk.

Ja, mensen houden van opsommingen in blogposts, dus ik doe dat.

Ik heb nu een crockpot met 5,7 liter inhoud. Die is qua opties minder uitgebreid dan die ik had, die had ook een rijst- en yoghurtstand, onder meer. Maar hij kan grotendeels hetzelfde. Een bijkomend voordeel is dat die ik nu heb, een keramische binnenpan heeft in plaats van eentje met teflon.

Een slowcooker heeft een buitenkant, die de binnenpan verwarmt met electriciteit. De binnenpan kan je eruit halen en daar bereid je het eten in. Sommige hebben een ‘aanbak’ functie, want fijn is voor bijv. stoofvlees maar dat kan je evenzogoed in een pan even aanbakken. Het hoeft niet, het maakt alleen goulash bijvoorbeeld wat voller van smaak.

Een slowcooker doet wat je gewone pan ook doet, maar dan langzaam. Het krijgt meer de tijd en de smaken krijgen de tijd om zich met elkaar te mengen. Zo lang je genoeg vocht toevoegt, brandt je gerecht ook niet aan. En dat is het fijne. Als je een slowcooker recept maakt dan is de hoeveelheid vocht ook aangepast op het gebruik van de slowcooker.

Gisteren had ik bijvoorbeeld kip met zoetzure saus voorbereid.
Ik had een grote berg groenten gesneden voor in de saus (ketchup, sojasaus, suiker, gember, sesamolie) dat ik vanmorgen bij elkaar om 10 uur op ‘8 uur low heat’ zette.
Na de lunch bakte ik kip aan die ik had bestrooid met zout, peper en maizena in een koekenpan en die voegde ik toe aan de saus in de slowcooker. Als ie klaar is, houdt ie je eten tot vier uur warm maar precies toen we gingen eten, was het klaar. Zonder pannen, zonder gedoe, zonder op het laatste moment nog van alles moeten doen, behalve een restje mihoen van de dag ervoor opwarmen voor erbij.

Er zijn enorm veel dingen die je kan maken in de slowcooker. Lasagne, bouillon, chili, stoofvlees, risotto, bonen, allerlei soorten soep (die net zo lekker is als de dag nadat je hem gemaakt hebt), sateh, curry’s, pastagerechten….

Die van mij heeft een ‘hi’ en ‘low’ stand. Je kan een gerecht koken bijv. 4 uur hoog, of 8 uur laag. Je kan ook instellen dat hij later begint met koken. Is de kooktijd verstreken, dan houdt hij je eten warm.
Die uitgestelde functie is handig: als je de dag erna een drukke dag hebt, kan je ’s avonds alles in de pan gooien, de timer instellen en de dag erna tegen de avond gelijk aan tafel zonder dat je een pan hebt aangeraakt.

Wat ik ook vaak zie is dat mensen een enorme berg groenten en vlees snijden en met kruiden of saus in zakjes of bakjes in de vriezer doen. Dan is het een kwestie van de inhoud in de slowcooker doen en aanzetten en ’s avonds staat je eten klaar.

Soms vind ik het fijn hoor, een paar uur van alles koken en bakken en klaar zetten. Maar ik heb ook steeds vaker geen zin in het gedoe met een boel bakjes en restjes dat daar onvermijdelijk bij komt kijken, dus de slowcooker staat steeds vaker aan. Ik maak het mezelf graag minder moeilijk.

Slowcookers heb je in veel soorten en maten. Waar je op moet letten is denk ik wat je er allemaal mee wil kunnen, of je een binnenpan wil met teflon (waar je in kan aanbakken) of een keramische (waar dat volgens mij niet in kan) en de inhoud. Ik heb er nu een van 5,7 liter en die is echt meer dan groot genoeg voor ons zessen maar met het oog op de toekomst kocht ik een ruimer formaat. Bovendien is het handig als ik in een keer veel wil maken voor in de vriezer van bijvoorbeeld soep. Verder koken ze allemaal langzaam je eten en is er puntje bij paaltje niet heel veel verschil.