Home Sweet Home.

Hebben jullie ook wel eens dat het huishouden gewoon een grote nimmer aflatende stroom van gedoe, rommel en viezigheid lijkt te zijn? Ik nooit, haha.

Argh. Ja, de afgelopen tijd… Het zal het staartje van de winter zijn ofzo maar de dingen lopen niet zo vlot zoals ze moeten. Qua alles.

Ik ben mijn ijskoudewinter-uniform beu, de legging met lange trui en dikke laarzen. Ik ben een paar kilo aangekomen en dat is uiteraard geheel mijn eigen verdienste, maar beter voel ik me er niet bij.

Het huishouden dat ik normaal met redelijk wat plezier doe, frustreert me. Want nimmer aflatende stroom van gedoe, rommel en viezigheid.

Het maakt me niet leuker.

Gisteren was ernstig. De man had een tafel gemaakt (een goedkoop onderstel gevonden en twee grote planken gekregen van een buurman) maar het hele huis lag vol zaagsel. En toen ik had gestofzuigd, weer. En weer. Dat in combinatie met een stralende zon en mijn verlangen om een boek te lezen buiten maar mijn onvermogen om de chaos de chaos te laten, zorgde ervoor dat ik niet echt genoot van de zondagmorgen.

Dat, plus dat ik de avond ervoor mijn kroon opeens in een extra kleverig dropje vond. Gelukkig heb ik de kroon kunnen redden. En de kledingroede in mijn kast brak af terwijl er nauwelijks iets aan hing.

Maar wat is er nu anders dan normaal? Nou, dat ik de dingen niet meer met plezier doe.

Ik heb het idee dat ik iets anders zou kunnen of moeten doen. Door de koude winter en drukke dagen was ik ’s avonds vaak zo moe dat ik in slaap viel en overdag vul ik mijn tijd niet altijd even efficiënt in als ik hiervoor deed.

Dus het enige dat helpt, is een schop onder mijn kont en mijn ‘mindset’ veranderen. Niemand anders die het doet en het zit allemaal tussen mijn oren. Gelukkig ben ik ook wel weer goed in mezelf onder mijn kont schoppen. Mijn actieplan is als volgt:

  • De winterkilo’s eraf. Ik voel me veel beter met een kilo of vier minder aan mijn lijf. Kwestie van heel eenvoudig, minder eten. Works like a charm.
  • Ik trek mijn leuke kleren aan. Ik ontkom nog even niet aan praktische schoenen (dit is de doorgaande weg achter ons huis…. prima om op te sleeën) maar verder hoef ik niet te blijven hangen in te grote truien enzo. Mijn handen netjes in de crème, mijn gezicht af en toe een masker, en netjes genoeg water drinken.
  • Ik ga ‘mijn’ (flylady’s) routines weer strikt toepassen. Als alles er keurig uitziet is het makkelijk om het niet te doen en te denken dat het wel goed is maar heb ik echt alleen mezelf mee. Een schoon huis kost nauwelijks tijd om bij te houden, een minder schoon huis kost meer tijd om schoon te maken.
  • Bijhouden en plannen. Maaltijden, schoonmaken, wasgoed, activiteiten van de kinderen, bibliotheekboeken, voorraden: alles functioneert beter als ik me niet laat verrassen door voldongen feiten.
  • De dingen weer met plezier doen, dus. Een fijn muziekje en kaarsen aan, me mooi aankleden en de dingen mooier maken.
  • Wat opbeurende dingen lezen. Gewoon, licht en luchtig. Positieve filmpjes kijken op youtube. Ik weet wat er mis is maar dat hoef ik niet elke dag een uur lang aan te horen.
  • Het eten voorbereiden en netjes opdienen. Kleine dingen, maar belangrijk.
  • Positief zijn. Niet overdreven optimistisch maar negatieve gedachten omzetten en me er niet aan hechten.

Dus. Het is bijna negen uur, ik heb genoeg tijd verdaan. Ik ga fijn aan de gang met mijn ochtendroutine, de ‘WHB’ en de badkamer. We maken er een mooie dag van.

Prachtig nieuws! ‘Nei’ tegen de windmolens.

Vandaag was er wederom een bijeenkomst ‘tegen de windmolens’ maar meer specifiek, of Asko het recht zou hebben om een weg te maken voor het aanleggen van drie wanstaltige, onrendabele, microplastics spugende, vogelvermorzelende, 205 meter hoge windmolens.

Mensen hadden zich verzameld met fakkels en stonden min of meer in de vorm van een hartje. ‘Maar denk om de corona-afstand’ riep iemand van de organisatie. Gelach alom.

Uiteraard werd de ENIGE met een mondluier geïnterviewd. Want al die besmettingen buiten in de kou. Beeldvorming, heel belangrijk. Maar dat is een ander verhaal. Wel weer typisch.

De kindertjes waren op de televisie. En de man, haha.

Die veiligheidshesjes, dat is gewoon een deel van Noorwegens ‘nasjonaldrakt’.

Maar goed. Stonden we daar voor katten sin fiolin?

Men neida!

Want de aanleg van de weg is verworpen met overweldigende meerderheid: 24 mensen stemden voor, 4 tegen.

Mooi, ze hebben net genoeg hoge bomen omgekapt om… nee, laten we de stemming nu niet bederven.

Ik ben zo enorm blij voor de natuur, de dieren, het uitzicht, het gezonde verstand, de mensen hier en die na ons.

Het gemeentebestuur eist ook dat per direct wordt gestopt met alle arbeid aan ‘Nordbøveien’, daar waar men enorme stukken natuur wilde opofferen, bergen wilde sprengen -met gigantische hoeveelheden vervuild water tot gevolg- en dat alles om een weg te maken voor voornoemde stukken ongeluk. Waar houthakkers al onwettig waren begonnen met het omhakken van bomen.

Er is hier ook niet zoiets als een kort geding om aan zulke dingen een einde te maken. ‘Alles wordt in de gang besproken’ zeggen ze hier. Of in de woonkamer, thuis, bij een etentje of een goede borrel. Sterker nog, zoiets zou de verhoudingen alleen maar onnodig op scherp zetten. Noorwegen is daar te klein voor?

Het is juist een stuk oud bos, waar een enorme biodiversiteit is, waar zeldzame planten en paddestoelen groeien. Het is een bekend leefgebied voor onder meer Oehoes. Tot 150 jaar geleden was het ook bekend of berucht om de wolven, maar det var en gang.

Is het nu over? Nope. Er zijn meerdere wegen die naar die plek leiden maar dan moet men opnieuw beginnen met vergunningen en dat is een proces dat jaren duurt en bovendien is er in de gemeente Birkenes, ten noorden van Lillesand, al een behoorlijke grote tegenbeweging die alleen maar groeit nu met alle zelfs landelijke aandacht.

Dus. Een prachtige dag, al met al!

Lørdag med masse snø.

Och ja, wat heb ik ook nodig….. niets dat ik niet al heb. Ik probeerde mijn nepleren legging met een dikke thermolegging eronder en dat paste prima. Ik had het niet geprobeerd omdat ik niet had gedacht dat het zo passen zonder zeer onbehaaglijk te zijn. Het is hartstikke warm en daar ging het om. Dat scheelt me minimaal 700 kronen voor een per definitie oncharmante utebukse want er zijn grenzen aan hoe Noors ik wil worden. En ja, na zeven jaar Noorwegen kom ik daar achter.

De vogeltjes zijn gevoerd. Ze moeten steeds meer angst overwinnen om bij hun eten te komen want veel plekken blijven niet sneeuwvrij. Onder ons afdakje, op de grillpan (waar een schaal met gekookte rijst voor ze staat), in de kas…. Het is voor hen ook een strenge winter.
De konijntjes trekken zich nergens wat van aan, ook de baby’s niet. Die witte vallen nauwelijks op, behalve hun rode oogjes en lichtroze oortjes maar de sneeuw lijkt ze niet te deren. Het zijn sterke beestjes, ik had echt niet gedacht dat ze het zouden redden.

We deden net boodschappen en we hadden heel veel geluk, bijna alles dat we nodig hadden (taart en broodjes voor het feestje, kleding, wollen sokken, Sorell winterschoenen) was met minimaal 40% korting. Het was enorm glad, dus we glibberden over de weg maar bleven tussen de lijntjes. Niet iedereen….

Ik vind het altijd mooi om te zien hoe iedereen hier stoïcijns verder gaat met het gewone leven, ook al ligt er letterlijk een meter -of meer- sneeuw. Auto’s rijden nog, de nieuwe supermarkt wordt verder gebouwd, er wordt aan de weg gewerkt, bejaarden lopen of rijden met hun invalidenwagentjes nog over straat, een enkeling blijft stug doorfietsen -hetzij met spijkerbanden- en kinderen en ouders gaan massaal naar buiten voor sneeuwpret.

En verder…. ben ik blij dat de droger weer is gerepareerd. Zo makkelijk! En ik doe makkelijker met huishouden. Soms moet je inzien dat een deel van wat je doet, nutteloos is, hoe zeer ik ook houd van een huis zonder rommel en vies. Dat komt in augustus wel als de vierde naar school gaat.

Gisteren bijvoorbeeld. We waren gaan schaatsen en in plaats van op te ruimen en Dingen te Doen toen we terugkwamen, ben ik met een boek in de stoel gaan hangen slapen terwijl de kinderen Garfield keken. Om vier uur ruimden we snel even op en toen de man thuiskwam tien minuten later, was het leefbaar genoeg. Hij ziet het sowieso niet, of ik nu heel de dag op m’n kont zou zitten of heel de dag de benen uit mijn lijf heb gerend en geschrobd. En om 8 uur ’s avonds, zag het huis er ook accuraat zo uit als op elke vrijdagavond. En nu ziet het huis eruit zoals elke zaterdagmiddag om 2 uur.

Ik gooi alles van de kinderen in een grote mand en laat het ze zelf uitzoeken aan het einde van de dag. Ik probeer wat door mijn wimpers heen te kijken als er speelgoed of tekenspullen uitgestrooid liggen overal. En dat lukt best goed. Ik kan er beter tegen dan ik dacht, haha.

Hoewel we er hier weinig last hebben all things covid, ik weinig nieuws lees en relatief weinig bezig ben met alles, is De Hele Situatie wel iets dat als een programma op de achtergrond draait en ongemerkt veel van mijn batterij gebruikt, denk ik. In elk geval ben ik sneller moe dan normaal en dan is energie sparen door schier overbodige zaken te schrappen van mijn must-do lijstje, essentieel om te zorgen dat ik niet elke avond voor dood op de bank lig om 10 uur.

We gaan zo nog even naar buiten, want weinig is zo leuk als wandelen met sneeuw die onder je schoenen knerpt. En daarna binnenkomen en de houtkachel aansteken.

Doei!

Een kalm leven.

Foto door Adriaan Greyling op Pexels.com

Gisteren schreef ik dat mijn idee van leven in een rustiger tempo eigenlijk best waar geworden is. Hoewel het bij tijden druk is met vier kinderen en ik soms ook enigszins gefrustreerd raak van alle zooi en herrie die dat met zich mee kan brengen, is de basis van mijn leven toch vooral kalm. De grootste luxe die er is, een eenvoudig leven. In elk geval voor een introverte boomknuffelaar…

Een simpel leven is voor iedereen anders. Je kan ervoor kiezen om in de stad te wonen met alles dichtbij, of juist op het platteland met alles ver bij je vandaan. Om ‘alles’ zelf te doen of het meeste te laten doen. Zo veel mensen, zo veel manieren.

Ik kies voor de middenweg. Ik vind een moestuintje leuk maar het resultaat is meestal net genoeg om in de zomermaanden als aanvulling door de sla te gooien. Soms zit ik in een zelfmaakperiode en maak ik chocopasta, brood, wasmiddel en van alles zelf en soms koop ik alles. Ik kan prima leven zonder droger maar zonder afwasmachine, dat zou ik minder fijn vinden. Ik heb geen smartphone maar wel een e-reader. Enzovoort. Gelukkig zijn er geen regels behalve: doe wat bij jou past.

Verder….. een eenvoudig leven….

Me niet echt bezig houden met wat anderen doen.

Ik voel niet de geringste aandrang om me te meten met anderen en een nieuwere auto, verdere vliegreis (lol, wie wel) of hippere garderobe voor de kinderen te hebben. Als het functioneert voor mij is het prima. En ja, uiteindelijk verschillen we niet heel veel van andere mensen want we wonen ook in een huis met twee auto’s en een hobbyproject voor de deur en onze kinderen dragen ook gewoon kleding van de H&M, al dan niet tweedehands. Maar ik ben tevreden met wat we hebben en dat anderen meer hebben, dat is maar het uiterlijk. Ik weet wat wij hebben.

Niet te veel hechten aan je eigen gedachten.

Wrok of angst of getob of wat dan ook…. je bewust zijn van wat je denkt, is goed. Heel de dag met iets bezig zijn dat je nooit kan veranderen, is niet constructief. Negatieve gedachten ombuigen naar iets positiefs en je eigen gedoe in verhouding en perspectief proberen te zien, helpt om het leven lichter te maken.

Weinig vrienden.

De vrienden die ik heb kan ik twee jaar niet zien en vervolgens binnen vijf minuten verder gaan waar we twee jaar geleden gebleven waren. Dat is het belangrijkste. Het valt me vaak op mensen met heel veel ‘vrienden’ het hardste klagen over dat iedereen ze laat vallen als er echt iets aan de hand is. Less is more, in dit geval.

Ik houd niet van het drama en gedoe van veel andere mensen. Vroegah had ik al het gevoel dat al mijn energie weg was als ik met mijn moeder op zaterdagochtend naar de winkel was geweest. Ik vermijd groepen mensen, hoewel een winkelmenigte anders ‘voelt’ dan het publiek bij een metalconcert (concert, lol).

Leven på landet

Ik houd van de stilte, de sterren, de natuur, de zee en de eenvoud van leven buiten de stad. In een stad zou ik echt doodongelukkig zijn, altijd de herrie, de mensen, de uitlaatgassen en nauwelijks natuur. Het is heerlijk om gewoon een vuurtje te kunnen maken in je eigen tuin, niet constant last te hebben van of rekening te houden met je buren.

Veel in de natuur

Niets maakt me zo blij als wandelen en buiten zijn. Mijn droom is om te leven in een yurt of klein huisje in het bos. En in de tussentijd vermaak ik me hier prima 😉

Weinig kopen en bezitten.

‘Weinig’ is betrekkelijk, ik weet het 😉 Maar er gaan vaak weken en soms maanden voorbij waarin ik echt alleen koop wat nodig is. Eten, shampoo, stofzuigerzakken…. zulke dingen. Opruimen, ontrommelen en die dingen brengen vaak mijn focus terug op wat ik echt belangrijk vind. En dat zijn de dingen die hierboven staan, niet de dingen die de televisie vertelt dat ik zou moeten doen, gebruiken, vinden, zeggen, ondernemen of stemmen.

Niet te veel online.

Omdat je na een tijdje niet meer weet wie je zelf bent, wat je zelf wil, wat je zelf mooi vind…. Internet blijft geweldig om contact te houden met mensen en ook om inspiratie of goede ideeën op te doen maar je moet weten wanneer je moet stoppen. Uit het raam kijken is meestal een betere manier om goede ideeën te krijgen dan pinterest.

Gezond eten.

Rotzooi eten compliceert je leven op vele manieren. Het is duurder, geeft meer afval, een ongezond en onaantrekkelijk lijf, meer kans op depressies en fysieke klachten, vervelende verslavingen, het is duur, het maakt je afhankelijk en verpest je smaak. Simpeler = beter. Echte smaken leren waarderen en niet meer eten dan nodig maakt je leven een heel stuk aangenamer.

Vandaag is de man thuis. Ik vond het leuk als ie een dagje hier zou zijn. Straks gaan we wandelen, koffie drinken op het balkon in de zon en de sneeuw…. mijn ochtendroutine was om half 9 klaar, want eenvoud… heerlijk. Het leven = goed, zeker als je de computer uitzet. Wat ik nu ook precies ga doen.

Doei!

Iets ‘beters’ terugbouwen?

Wat gebeurt er? Noren (daar reken ik mezelf ook maar even onder, aangezien we geen kant op kunnen) moeten voorbereid zijn op langdurige, strenge coronamaatregelen.

‘We moeten er rekening mee houden dat het lang kan duren tot we een situatie hebben zoals vorige zomer’ zei Erna Solberg. En ‘men moet geen verwachtingen hebben dat er spoedig verlichtingen zullen komen in de maatregelen’ zei Brent Høie, de Noorse Hugo de Jonge. Maar dan zonder overduidelijk drugsprobleem. En waarom? Er zijn minder vaccins dan gedacht en ondanks de maatregelen, kwam er een tweede besmettingsgolf.

Ja natuurlijk.

Zullen we eens even kijken hoe gruwelijk dat virus hier om zich heen slaat? Voor anderhalve persoon per dag die met een positieve coronatest overlijdt aan wat dan ook, sluiten we bijna 5.500.000 gezonde Noren op.

Maar het gaat natuurlijk helemaal niet om een virus. Dat weet ik en dat weten jullie maar dat weten de meeste mensen nog steeds niet. Ze willen het niet weten. Want het is zo ernstig en zo kwaadaardig wat er gebeurt, dat beter voelt het te negeren en vast te houden aan ‘als het straks allemaal voorbij is’.

Ongeacht of je Thierry Baudet nu leuk vindt of niet, luister even naar wat Rutte zegt in het filmpje dat hij post. Het gaat over Build Back Better. Of zoals de wappies zeggen: 6uild 6ack 6etter. Want ja, het is een duivels plan. Overigens zag ik ook dat Henk Krol hier vragen over stelde aan Rutte, die uiteraard niet verder kwam dan ginnegappen. Hij zei nog net niet dat hij ‘gewoon zijn bek moest houden.’

En niet alleen Rutte natuurlijk, wereldwijd hebben ‘leiders’ hun mond vol van deze slogan.

Maar het is geen globaal plan en het is zeker niet van te voren afgesproken, want dan zou het een complot zijn en complotdenken, oftewel het denken dat er een vooraf afgesproken plan wordt uitgevoerd, dat denken alleen wappies. En daarmee wensen wij ons niet te associëren.

Dat we hier mevrouw Kaag, mevrouw Maxima, Rutte en nog wat mensen gezellig bij Klaus Schwab, het ‘brein’ achter The Great Reset zien: toeval. Zoals alles. Want nogmaals, we zijn geen wappies die overal iets achter zoeken, toch? Recepten uitwisselen en bijpraten over de kinderen, dat moeten staatshoofden toch ook gewoon kunnen doen met elkaar daar in Davos. Zonder dat wij daar meteen weer het onze van denken.

Als je iets meer wil lezen over Klaus Schwab en de mensen met wie hij verbonden is, dan is deze draad op twitter een interessante, voor wie down the rabbithole wil.

Een compilatie van regeringsleiders (en meisje Thunberg) met de mond vol van Build Back Better.

Wat wordt er beter worden teruggebouwd? Beter dan wat? Ja, er was een heleboel mis met onze ‘oude’ samenleving, maar er was ook veel goed.

Dit is ook geen nieuw plan, het is al decennia lang aan de gang maar covid19 heeft het in een stroomversnelling gebracht. Daarom geeft deze crisis ook een klein en uniek ‘window of opportunity to build back better’, zoals Herr Schwab zegt. Voor de K-shaped recovery. Het beeld bij het artikel is veelzeggend, toch?

Denk bijvoorbeeld aan de Sustainable Development Goals. Ze klinken zo aardig. Iedereen schoon water, iedereen uit de armoede, geen honger, bescherming van de natuur en wat erin leeft. Maar deze doelen kan je ook op een andere manier uitleggen. En dat zou je moeten doen, want de beginselen daarvan zien we zich toch duidelijk aftekenen.

Als je het boekje leest van Klaus Schwab (de oudere man op de foto’s hierboven) dan weet je: er zit een addertje onder het gras, wat betreft dat Building Back Better.

Men stuurt aan op een vierde industriële revolutie, waarbij een groot deel van de banen en dus de mensen, overbodig wordt gemaakt. Elk mens zal ‘het systeem’ moeten gaan dienen, leven volgens de voorwaarden van het systeem. Vrijheid wordt iets dat de regering je, onder bepaalde voorwaarden, tijdelijk kan teruggeven in plaats van gewoon een mensenrecht.

Dit stopt niet. We steunden de maatregelen in maart om een piekbelasting voor de zorg te voorkomen. Inmiddels zijn we al bijna 11 maanden opgesloten, vernederd met mondluiers (hier alleen in de grote steden verplicht in het OV, gelukkig), miljoenen mensen is noodzakelijke zorg ontzegd, er is genetische manipulatie verpakt en gemarket als een vaccin en waarvoor? Om een ‘pandemie’ te voorkomen?

Overigens heeft de WHO in maart de definitie van pandemie veranderd en onlangs, in december meen ik, de definitie van groepsimmuniteit.

HIER kan je, op een site van eenvandaag, kijken hoe ‘vreselijk’ het gesteld is in de gemeente waar je woont. In Dordrecht bijvoorbeeld, had men de afgelopen twee weken 0.8 ‘ziekenhuisopnames in verband met corona op 100.000 mensen.
Echter, zeggen dat het allemaal wel meevalt, dat de situatie niet erger is dan tijdens een griepgolf en dat meneer Rutte misschien geen duizenden zorgmedewerkers had moeten ontslaan en duizenden ziekenhuisbedden had moeten opheffen, dat is wappiepraat. En trouwens, de economie deed het toch zo lekker? Nou dan.

Nogmaals, deze maatregelen worden niet genomen om een virus in te dammen. Of je nu denkt dat het virus in een lab is gemaakt zoals een bekende Noorse onderzoeker en een Franse nobelprijswinnaar doen of niet, het feit is dat er zeer handig gebruik gemaakt wordt van de situatie om er dingen doorheen te drukken die men al veel langer in de planning had. Want het is niet nieuw, dit alles.

De Noorse reden om de grenzen te sluiten en nog strengere maatregelen te nemen, waarvan we niet moeten verwachten dat ze snel verdwijnen, aldus de puppets.


Door kleine ondernemingen de nek om te draaien, door mensen hun individualiteit af te nemen met niet werkende mondkapjes, door mensen hun grondrechten af te nemen, door mensen hun menselijkheid af te nemen door ze letterlijk op te sluiten in hun eigen huis, door cash geld zachtjesaan te laten verdwijnen voor complete controle en iedereen volledig afhankelijk van het internet, voor alles, tot en met seks en borrels aan toe…. Maken we A Brave New World! Mensen worden een verlengstuk van hun smartphone en computer, verslaafd aan netflix en online shoppen, net slim genoeg om een taak uit te voeren maar stom genoeg om de situatie niet in twijfel te trekken, bang voor elkaar, voor het leven, voor ziekte, voor de dood.

Building Back Better. Wat er teruggebouwd wordt en wie er beter van worden en hoe, dat vertelt deze nietszeggende zin niet. Dat gaat Rutte je ook niet vertellen. Maar het net sluit zich. En rap.

Huishouden met Flylady deel 456422

Woensdag is administratiedag en ik heb de meeste dingen al van mijn lijstje kunnen afstrepen. Facturen betaald, huisbaas geantwoord, een herinnering gestuurd…

Ik volg nog steeds het systeem van Flylady, grotendeels. Het komt op het volgende neer:

  • Een ochtend- en avondroutine (en welke routines je nog meer wilt toevoegen, maar houd het simpel). De ochtendroutine van Flylady heeft een aantal vaste dingen, zoals direct aankleden inclusief (binnen)schoenen, de was, oppervlakken opruimen etc.
  • Elke dag heeft een ‘thema’. Plandag, administratiedag, winkel- en andere buitenshuizige klusjesdag etc.
  • Een ‘weekly home blessing’ waarbij je (maandag maar in stappen of een andere dag kan natuurlijk ook) de meest gebruikte ruimtes van je huis stoft, stofzuigt en dweilt en het afval en oud papier wegbrengt. Hier in huis wordt elke ruimte intensief gebruikt maar het lukt me -omdat ik alles dagelijks bijhoud- om alles in iets meer dan een uurtje klaar te hebben. Perfectie is hierbij ook niet het doel, leefbaarheid wel.
  • Elke week heeft een focus op een ruimte van je huis: woonkamer, badkamer, keuken, omhethuis. In die ruimte doe je elke dag 15 – 20 minuten extra je best: declutteren of in detail schoonmaken.
  • Elke maand heeft een ‘gewoonte’ om aan te leren, zoals deze maand: shine your sink. Dat doe je ’s avonds na het afruimen van de tafel. Een glad aanrechtblad, schoon fornuis en een blinkende gootsteen geven een voldaan gevoel.
  • Hier kan je elke dag lezen wat er op het programma staat. Je kan ook de gratis e-mails aanvragen van Flylady maar dan zien de meeste mensen door de bomen het bos niet meer, er komt ZO veel reclame! Elke dag de ‘launchpad’ checken, werkt wel zo overzichtelijk.

Mijn ochtendroutine is als volgt:

  • Opstaan, tussen 6 en half 7. Meteen wassen, aankleden, opmaken en koffie zetten. Een was in de wasmachine doen, hoewel dat nu niet meer elke dag hoeft, nu de kinderen hun eigen was doen. Man uitzwaaien, bed opmaken, ramen wijd openzetten.
  • Kinderen de deur uitwerken, behalve de kleinste dan. Keuken netjes maken, vloer vegen, opruimen, oppervlakken (tafels, aanrecht, kasten) leegmaken, toiletten en wasbakken afdoen, bedden opmaken en iets voor het avondeten verzinnen. Meer koffie.
  • Vijftien minuten in ‘de zone’, deze week zijnde de woonkamer. Gisteren heb ik met een doekje alle plinten en hoekjes schoongemaakt, vandaag maakte ik de banken extra schoon. Als ik klaar ben in die betreffende zone, ga ik verder naar een andere ruimte. De woonkamer is nu echt wel gedaan (afgelopen weekend heb ik de ramen al gezeemd) en daarom doe ik morgen

Mijn avondroutine is als volgt:

  • Eten heb ik doorgaans al klaar en hoeft alleen gebakken of opgewarmd. De kinderen dekken de tafel en ruimen hun eigen spullen op, afspoelen en in de vaatwasser.
  • Ik zorg ervoor dat de keuken opgeruimd is als ik klaar ben met koken en we aan tafel gaan. Afwas in de vaatwasser en alle verpakkingen terug in de kast.
  • Man en ik ruimen de rest op, ik veeg of dweil de vloer, maak de tafel, aanrecht en fornuis schoon en zet koffie.
  • De kinderen maken hun lunch voor de volgende dag.
  • Vaatwasser aan, gootsteen fris, koffie, vaatwasser weer uitruimen.
  • Koffie klaarzetten voor de volgende morgen, laatste dingetjes opruimen.

En zo blijft het allemaal redelijk op orde 🙂 Het lijkt ook meer dan het is. De vaatwasser uitruimen en de laatste dingetjes opbergen kost bij elkaar vijf minuten. Het schoonmaakdeel van mijn ochtendroutine is doorgaans ook in een half uurtje gedaan. Soms langer, vaak korter en dan is heel het huis weer keurig.

En dat vind ik toch wel erg belangrijk. Ik functioneer echt een stuk beter zonder overbodige spullen om me heen. Het leven voelt lichter, mijn motivatie om dingen zo goed mogelijk te doen en algehele energieniveau is stukken beter als er geen zware meubels en ‘decor’ in mijn huis aanwezig is.

De man vind ‘rommel’ gezellig, ik niet. Soms voeg ik iets toe met het idee dat hij het hier ook gezellig moet vinden om daarna te bedenken dat ik best wat egoïstischer mag zijn op dat gebied, ik ben hier het meest, ik moet het schoon houden en de man heeft zijn auto, boot en aquarium om zich op uit te leven, onder meer 😉 Bovendien, ik ben al gezellig genoeg 😀

Een van de mantra’s van Flylady is ook: organiseer geen rommel. En poets geen rommel. Houd alleen datgene dat je blij maakt, dat je mooi vindt, dat nut heeft. Pas als een ruimte wat dat betreft naar je zin is, heeft het nut om in detail dingen te poetsen.

Och ja. Zo moeten we toch de ene voet voor de andere blijven zetten hè? 😉 Het niet doen, is evenmin een optie.

Huishouden vereenvoudigen

Het is kwart voor acht (inmiddels niet meer) en de lucht kleurt al mooi blauw. Diep donkerblauw bovenaan en steeds lichter naar onder. Het wordt een koude maar mooie dag. Een mooie dag om buiten in de zon koffie te drinken en een boek te lezen en een wandeling te maken. In zee zwemmen gaat niet lukken want de zee is stijf bevroren en het is bovendien laag water, zodat het ijs weghakken ook weinig zin heeft. Ik heb het meeste van wat ik moest doen, al gedaan.

De afgelopen weken was ik geregeld lichtelijk gefrustreerd door het huishouden en het feit dat alles zo veel tijd kostte, dus ik heb een aantal maatregelen genomen om het makkelijker te maken. Even liet ik me (wederom) bijna verleiden tot het kopen van een robotstofzuiger. Maar ik wil geen dingen waar je een app voor kan downloaden in huis en het is ook onzin. Mijn routines verbeteren en strikter zijn met dingen is vele malen effectiever dan simpelweg geld tegen een probleem aangooien.

Briefjes met routines voor de kinderen

Ik hing een briefje aan de muur met hierop de dingen die de kinderen elke morgen, middag en avond moeten doen zoals hun kamer opruimen, huiswerk, wasgoed opbergen en hun lunch voor school maken. Ik had dat al eerder maar zoals zo veel dingen, verdween het in de loop der tijden en verzandde alles weer. Story of my life…. 😉 Maar het werkt goed, ik hoef op ‘heb je gedaan wat je moest doen’ niets meer te zeggen en alles gebeurt. Magisch.

De was zelf doen

Verder moeten de kinderen zelf hun was doen. Ik heb een statief met draadmanden leeg gemaakt hiervoor en ze hebben allemaal hun eigen mand voor hun wasgoed. Naast de wasmachine hangt een briefje met hoe de wasmachine werkt. Het mes snijdt aan meerdere kanten: ik hoef hun was niet meer te doen, ze worden er zelfstandiger van, bewust hoe veel werk het is en dat ze zodoende een beetje op moeten letten. Voorwaarde is wel dat ze elke dag met schone kleren naar school gaan.

Omdat de droger kapot is (er komt een monteur, ooit…) had ik het idee dat ik constant met de was bezig was. Argh.

Opschrijfbord

Om op te schrijven wat ik moet kopen bij de winkel, wat we gaan eten ’s avonds en andere dingen die ik moet onthouden, heb ik een glazen plaat gevonden en die tegen de witte muur van de keuken gezet. Met een sharpie schrijf ik deze dingen op. Dat scheelt me gedoe met losse briefjes en gezeur over wat we gaan eten ’s avonds. Tot heden werkt het perfect.

Opvangbakjes

Het gebeurt zo vaak dat er dingen slingeren van de kinderen. Ik ruim het niet meer op maar gooi alles in een grote vuilniszak of (de kleine dingen) in een mand bovenop de koelkast. Mijn ervaring is dat ze zelden tot nooit wat missen. Het scheelt mij tijd met opruimen of zeggen dat ze dat moeten doen. Uiteindelijk krijgen ze het wel weer terug en dan zijn ze er ook weer blij mee.

Het zijn kleine dingen maar ze maken wel een verschil. Ik heb me voorgenomen om de komende tijd goed op te letten waar de dingen niet lekker lopen en daarop actie te ondernemen.
Doe ik keer op keer hetzelfde, met het idee ‘dit keer blijft het wel netjes – gaat het wel goed – etc.’ dan werkt het niet wat ik doe, blijkbaar. En we weten allemaal, keer op keer hetzelfde doen en een ander resultaat verwachten is waanzin.

En verder had ik nog een leuk filmpje voor jullie. Een heel ander verhaal, maar het moet gezegd worden. Dus.

Hoe relatief onbekommerd te blijven

Niet alleen in je eigen hoofd, maar ook als het gaat om andere mensen.

Stop met sociale media. Hoewel het idee van allerlei netwerksites erg mooi is, is de uitvoering belabberd. Een groot aantal mensen dat in deze branche werkt, of heeft gewerkt, spreekt zich uit tegen de manier waarop het is vormgegeven: uiterst verslavend, manipulatief en negatief. En vooral: puur gericht op het verkopen van privégegevens van gebruikers voor het verkopen van advertenties. Het is niet de bedoeling dat je je beter voelt als je op deze sites bent geweest. Want aan wie verkopen we het meeste? Niet aan de tevreden mensen die goed in hun vel zitten, maar dat is ook niet het doel van deze websites. Ze zijn immoreel en kwaadaardig.

Probeer mensen er niet te van te overtuigen dat je wel spoort 😉 Iedereen heeft toch al een mening over je (of niet) en hoe harder je schreeuwt dat je niet gek, des te meer je mensen hun idee bevestigt. Je kan net zo goed gewoon je eigen leven leven. Dat maakt je veel gelukkiger en sterker dan conformeren.

Verwacht niets van mensen. Dat klinkt nogal nihilistisch maar: waarom zou je je verwachtingen op anderen projecteren? Dat betekent constant teleurgesteld worden. Je hebt alleen invloed op wat je zelf doet. Ik word nooit teleurgesteld door mensen en dat is niet omdat ik een verbitterde kluizenaar ben maar omdat ik niet vind dat iemand mij iets verplicht is. Of andersom. Ik ontmoet eigenlijk altijd alleen maar leuke mensen.

Kies voor jezelf. Niet dat je een egoïstische hork moet zijn maar je hele leven inrichten naar wat anderen vinden dat je zou moeten doen, is vreselijk. Een opleiding volgen omdat je ouders en leraren dat wilden, carrière maken omdat je sociale kring dat verwacht, jezelf tot de nek in de schulden steken omdat een partner dat wil, omgaan met bepaalde mensen omdat de buurt dat wil…
De mensen die niet voor zichzelf kiezen, dat zijn degenen die zuur en vals reageren op de mensen die wel van de kudde durfden los te breken (jij werkloze hippie! jij luie op de zak van je man terende jaren vijftig huismuts! jij onverantwoordelijke die zo maar alles achter zich laat!)

Accepteer jezelf en geef jezelf de ruimte om jezelf te zijn. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik stilte en rust nodig heb om te functioneren en dat gezellige Nederlandse verjaardagen voor mij de hel op aarde zijn 😉 Ik sta eerder op en ga eerder naar bed om de dag in stilte en alleen te kunnen beginnen en ben mijn man zeer dankbaar als hij de kinderen zo nu en dan eens meeneemt zodat ik even een paar uurtjes alleen kan zijn. Ik vermijd sociale bijeenkomsten omdat ik me dan dagen van te voren al opvreet (ondanks dat ik de feitelijke gebeurtenis doorgaans niet eens zo erg vind)
Dan vinden mensen me maar…. wat ze dan ook vinden. Het interesseert me niet.

Geloof niet alles wat je denkt. En probeer je gedachten en gevoelens te zien als bezoekers in plaats van als onderdeel van jezelf. De meeste gedachten zijn zeer nutteloos, ook. Ik heb in de loop der jaren zo veel scenario’s in mijn hoofd gehad die nooit uitkwamen, dat ik deze gewoonte redelijk heb uitgebannen. Ik zie echt wel dingen gebeuren maar ik weet ook dat het geen zin heeft om erover te tobben.

Wees zelf verantwoordelijk voor je leven. Stop met anderen de schuld geven als dingen niet lukken. Het leven is niet altijd eerlijk en mensen doen soms stomme, vervelende dingen, al dan niet expres. Maar moet je je daardoor uit het veld laten slaan? Natuurlijk niet.
Volledig ongeschaad door het leven gaan is geen recht, net zoals nooit beledigd worden. Of leven in een wereld zonder idioten. Is gewoon zo.

Lees en leer van het werk van oude filosofen. Youtube (evil Youtube ;)) staat vol met filmpjes met de ideeën van onder andere Socrates, Schopenhauer, Nietzsche en tal van oosterse wijzen eenvoudig uitgelegd. Het verandert het aan ons opgelegde, nogal eenzijdige perspectief op de wereld. Wat goede kanalen zijn Academy of Ideas, School of Life, After Skool, daily MOTIVATION, FightMediocrity, Einzelganger, Johnny Bigger….

Onderstaand filmpje is een aanrader!


Jezelf blijven in de massa

Ik bedacht van de week dat ik al mijn blogs waarin ik vertel wat er zo mis is met de wereld maar eens moest verwijderen. Wat is het nut? Mensen die slaapwandelen, worden echt niet opeens wakker omdat ik een linkje post. Niet dat ik dat nooit meer zal doen maar de rant die ik gisteren schreef heb ik niet gepubliceerd.

Gisteren was het precies een jaar geleden dat deze (hetzij wazige) foto werd gemaakt. De laatste keer dat ik mijn familie zag, de laatste keer dat we in Nederland waren, de laatste keer dat we in een cafeetje waren, de laatste keer dat we uit eten gingen. Nu kan je hier nog altijd nog prima uit eten -er is alleen een heel nuttig en doeltreffend schenkverbod- maar goed. De volgende keer? Ik zie het alleen maar verder naar de horizon verschuiven.

De week liep gewoon niet zo lekker. Ik had echt een shitplanning zodat ik gisteren weer naar de winkel moest voor meel en kaas, want vrij essentieel voor de traditionele vrijdagavond-pizza. Dus nu pak ik de draad weer op want zonder planning ben ik hopeloos verloren 😉 Het was grijs en grauw en ook het weer deed aardig mee. Ik heb niets tegen regen maar het moet niet drie dagen lang horizontaal voorbij waaien.

Heb ik invloed op deze dingen? Nee, natuurlijk niet. Ik kan er alleen maar het beste van maken. Ik heb ik gisteren 2,5 uur met mijn ouders gebeld en dat was gezellig, voor zover bellen gezellig is. Het was natuurlijk wel helemaal verantwoord om elkaar zo te ‘ontmoeten’ volgens de overheid, die echt de meest lachwekkende regels om te huilen opstelde voor omgang met elkaar 😉

Nee, niet verzanden in gezeur! 😉

Ik heb deze week fijn opgeruimd en schoongemaakt. Kandelaars, dekens en schapenvachten zijn enorm ‘koselig’ maar een beetje de bezem daardoor, geeft ook altijd weer een opluchting. Ook in mijn hoofd. Als ik het gevoel heb een beetje ‘vast’ te zitten in mijn gedachten, dan werkt er niets beter dan de bezem erdoor en frisse lucht erin.

Accepteren dat alles verandert, heel de tijd. De toekomst is ongewis, zoals deze dat altijd al was.

En uiteindelijk hebben we allemaal nog steeds de volle verantwoordelijkheid voor ons eigen leven. Ik kan denken dat mij dingen zijn afgepakt. Mijn vrijheid om te reizen en mijn familie.
Maar die macht, wil ik de overheid helemaal niet geven. Ze hebben niets afgepakt.

Ik blijf eigenwijs, ik blijf zoeken naar de waarheid en ik zal niet toegeven aan wat ‘ze’ willen of aan wat ‘de massa’ doet of meepraten met mensen die hun televisie napapegaaien voor de lieve vrede. Hoe levensgevaarlijk de kuddementaliteit is, zien we nu. Maar ik leef liever volgens mij eigen regels dan volgens die van de massa. Ook al is dat soms een lastiger pad.

Doen wat de overheid zegt en je gedragen zoals de massa is echt de weg van de minste weerstand.

De verandering en ongewisheid accepteren is lastiger maar uiteindelijk beter dan ‘hoop’ houden op een vaag iets buiten onze controle en teleurgesteld zijn als het uiteindelijk niet zo blijkt te gaan zoals we hoopten. Hoop is uitgestelde teleurstelling.

Het leven is niet altijd makkelijk en we zijn helemaal niets gewend als het gaat om ‘afzien’. Alles was er altijd, in overvloed en alles kon. Tot het niet meer zo was. Wat de oorzaken ook zijn en hoe verachtelijk het ook is wat er wordt uitgespeeld, het enige dat erop zit is accepteren. Naast niet meewerken uiteraard maar dat lijkt me evident.

Ik moet me afvragen bij wat ik doe: heeft het zin wat ik doe? Klagen, zeuren, boos worden op de schapen met hun mondkapjes… Nee. Het zijn nutteloze impulsen. Net als mijn verlangen me af te sluiten voor de rest van de wereld. Het is ook nogal onmogelijk, en ook geen leven. Ik geloof niet in de gulden middenweg maar ook niet in onmogelijke dingen willen.

Als ik echter had gedaan wat ‘iedereen’ wilde en wat de maatschappij van me verwachtte, dan hadden we nu ook niet het leven gehad dat we nu hebben en ik denk niet dat het er beter had uitgezien.

Het is het beste om zo onafhankelijk mogelijk te zijn van ‘het systeem’, van gadgets, sociale media, internet, van overdreven comfort, van de verlokkingen van de maatschappij, het ‘gratis’ geld van de overheid, de ‘highs’ van winkelen en zulks. Als je er afhankelijk van bent, dan zal je je in allerlei bochten wringen en ja en amen zeggen tegen de gekste dingen om je ‘fix’ te krijgen.
Je zal opzij zetten wat je diep van binnen belangrijk vindt en verhullen en wegredeneren wat je echt vindt, om bij de groep te mogen blijven horen.

En dat is ook geen leven.

De vraag is: zou je je leven weer zo leven als je het over zou moeten doen? Keer op keer op keer op keer? Nee? Dan is het tijd om je eens achter de oren te krabben en te bedenken wat je anders moet doen. Als je nergens voor staat, val je overal voor.

De overheid laat je niet vrij zijn, dus je moet je eigen vrijheid claimen.

Hoe ongemakkelijk dat af en toe ook is.

Foto’s van het liefste konijntje ooit. (en nog wat random bla)

Omdat iedereen gewoon behoefte heeft aan 60 keer de zelfde foto van het allerliefste kleine pluizige babykonijntje dat je ooit gezien hebt.

En nog een keer in het XL.

Hij is het meest levendig, nieuwsgierig en mak van de (tot heden) drie. Ik kan hem zo oppakken en dat vindt ie helemaal prima. Ik geloof niet dat hij het in de natuur heel lang uit zou houden. Maar wat is ie (en de andere twee kleintjes) leuk. Nu moeten we alleen verzinnen wat we doen als we niet over een paar weken hetzelfde aan de hand willen hebben).

Vandaag was gewoon lekker rustig… Weinig te doen na een heel drukke dag gisteren. In zee geweest met de buurvrouw. Het grappige is, het water is 2 graden maar het enige dat koud is na het ‘bade’, zijn mijn handen en voeten en die zijn veel sneller warm dan drie weken geleden, toen het serieus koud begon te worden. Ook mijn reactie om naar adem te happen als ik het water in ga, is veel minder.

Ik vroeg het aan de man maar volgens hem voelt mijn lijf inderdaad niet koud als ik uit het water kom. Grappig. In totaal baden we nu 9 weken op rij nagenoeg elke dag. Ik heb vijf keer verstek laten gaan. Een paar keer door te dicht ijs en een paar keer door tijdgebrek.

We hebben gezwommen bij heerlijk weer, bij regen, storm van windkracht 8, hagel, ijs, een gevoelstemperatuur van -12, bij -8, bij sneeuw, mist… Ik ben verslaafd, haha. Buurvrouw ook. Veel kouder kan het niet worden, dus we gaan het plan om heel de winter te bade, gewoon volhouden.

Wat ik nu wel doe is me meteen weer aankleden. Tot een paar weken geleden liep ik gewoon in bikini terug naar huis (ik voel dan echt geen kou) maar opwarmen daarna duurde wel langer. Nu trek ik meteen na het afdrogen een lange broek en vest aan en dan lijd ik niets.

Het is wel heel lekker met de houtkachel aan. Gaat nogal hard nu met het hout, mintemperaturen en wind maar geen isolerende laag met sneeuw. Pasgeleden liepen we langs het huis waar we hiervoor woonden. Een geweldig huis, zo charmerend en nauwelijks ‘gemoderniseerd’ sinds het werd gebouwd. Maar koud, koud. Ik moet er niet aan denken om daar nu te wonen met de muren zonder isolatie en sommige ramen met nog enkel glas. Uiteraard wonen er wederom van die alternatieve figuren met klusauto’s, dieren, een poging tot moestuin en kinderspeelgoed in de tuin. Altijd hetzelfde 😉

Het aquarium. Als ik wel eens een foto maak is dat ’s ochtends maar dan staat het niet aan. Om drie uur ’s middags springen de lichtjes aan en dan ziet het er een stuk leuker uit. Inmiddels heeft de grote algeneter de helft van de plantjes alweer losgewoeld. Echt!

Het is niet veel met de sneeuw, maar toch genoeg om nog een sneeuwpop te kunnen maken en voor de kinderen om te kunnen ‘ake’, glijden. Hiervoor hebben ze een soort surfplankjes en dat gaat best hard. DL2 had een vriendje en vriendinnetje te spelen en wat zo leuk is, ze vragen echt zelden om een schermpje. Soms, op een heel druilerige woensdagmiddag ofzo. Vandaag ook weer niet. Ze speelden boven en vervolgens buiten, bouwden een fort in de sneeuw en zulke dingen. Heerlijk.

Om half vijf is het schermtijd en dan voor drie kwartier ofzo. Meestal moeten ze ook nog even ‘sociaal’ samen met zijn vieren op de nintento in plaats van allemaal achter een eigen scherm. Na het eten film kijken doen we alleen op zaterdag.

Maar goed, het is inmiddels een wat dooiende boel….

Maakt niet uit, dan kunnen we morgen tenminste zonder gedoe naar de tandarts (de kleinste moet voor controle maar gaat echt haar mond niet open doen, de eigenheimer), de bieb en de toko.

Anyway. Doei!