Vrouwen worden voor de gek gehouden

Het is grappig hoe lang het duurt voor mensen inzien dat ze voor de gek gehouden worden. Sommige mensen willen of zullen het nooit zien. Sterker nog, er is wetenschappelijk aangetoond dat mensen de neiging hebben harder vast te houden aan het verhaal, naarmate het raarder en absurder wordt.

Vrouwen tegen mannen: verdeel en heers

Natuurlijk zijn we decennia lang voor de gek gehouden. Langer al. Mannen en vrouwen zijn tegen elkaar opgezet. Opeens werd vrouwen aangepraat dat zorgen voor hun gezin en anderen ver beneden hun stand was en dat ze zich ook vooral seksueel moesten bevrijden.

Vrouwen werden als slachtoffer neergezet van eeuwenlang patriarchie en moesten zich ontdoen van dit juk want al onze voorouders waren gewoon chauvinistische zwijnen. Vrouwen zijn hier absoluut niet gelukkiger van geworden en sinds begin jaren zeventig is tegelijk met de ‘bevrijding’, het gemeten geluksgevoel van vrouwen naar beneden gedonderd.

Meisjes zijn veel te vroeg bezig met seks, met alle catastrofale gevolgen van dien. Een negatief zelfbeeld, negatieve gevoelens, geslachtsziektes en mannen die een verknipt beeld hebben van vrouwen zijn hier allemaal gevolgen van. Vrouwen zijn niet bevrijd, ze hebben de slechtste eigenschappen van een klein groepje mannen tot ideaal verheven.

Vrouwen hebben het maffe idee opgedrongen gekregen onafhankelijk te moeten zijn. Of ‘one of the boys’. Hierdoor weten mannen ook niet meer wat ze moeten en is wat ze van nature doen (zoals vrouwen van nature zorgen), het opbouwen, verzorgen en verdedigen van hun gezin weg als basis van het bestaan.

Foute voorbeelden en denkbeelden

Vrouwen worden gedwongen om mannenrollen aan te nemen en niet langer zijn zorgzame, slimme, verstandige vrouwen onze voorbeelden, maar de bitches. Sigrid Kaag, Kamala Harris en de dames aan de vergadertafels bij multinationals, moeten onze voorbeelden zijn.

Vervolgens hebben we een groep verwarde Pussyhat-draagsters die blijven emmeren over de loonkloof. Dat die er is omdat mannen harder werken om hun gezin te ontzien en daardoor gewoon meer carrière maken, meer verdienen en meer gewaardeerd worden, gaat volledig aan ze voorbij. Net als het feit dat mannen meer houden van competitie, ‘winnen’ en beter zijn dan de rest waar vrouwen veel inschikkelijker zijn, en kiezen voor samenwerken. En voor hun gezin! Iets dat ze dan weer in het mutsenparadijs doet belanden, volgens andere vrouwen. Fijn!

Daarna komen ze aan over al die verkrachtingen. Slechte mannen, terwijl een vrouw toch in d’r jarretels over straat moet gaan zonder gezeur. Ook hier weer geen flauw benul van biologische verschillen en het feit dat een vrouw die met d’r handelswaar uitpuilend over straat gaat, de 5% slechtste mannen achter zich aankrijgt en de 95% fatsoenlijke mannen indirect duidelijk maakt dat ze geen eigenwaarde of zelfrespect heeft zodat die ook weinig echte interesse tonen.

Sloeriegedrag empowering?

Maar, sloeriegedrag is de norm. Je hoeft maar te kijken naar de kleding die in de winkels hangt, de liedjes die populair zijn, wat er in jongerentijdschriften en websites is geschreven. Het is zo groot, dat het als conservatieve moeder bijna onmogelijk is hier weerstand tegen te bieden.

Dacht ik. Maar van de week sprak ik met mijn vriendin (de vrouw van de dominee hier). Ze weet van mijn Heidense denkbeelden maar omdat we allebei sterke traditionele waarden hebben, kunnen we uren praten over dat. Haar oudste is 18 en heeft een liedje gemaakt en op Spotify gezet met de strekking: ‘ik wil gewoon met hem trouwen en kinderen krijgen en niet meedoen in de gekke maatschappij’. Mooi.

Mensen die nergens voor staan, vallen overal voor

Wie zijn de meest vormbare, meest meegaande mensen? Mensen zonder gezin. Mensen zonder iets om voor te vechten. Alleenstaande vrouwen die hun eenzaamheid weg proberen te consumeren, die hun identiteit proberen te halen uit hetgeen ze kopen. Geestelijk labiele mensen.
Dat zijn de consumenten die grote bedrijven en banken graag zien. En: arme mensen. Mensen voor wie hetgeen ze bezitten, status betekent. Mensen die weinig vraagtekens zetten bij hetgeen ze aan het doen zijn, omdat ze druk bezig zijn met rondkomen en de status hooghouden.

Het was best even leuk hoor. Hard werken en ‘alle ballen in de lucht houden’, een nog groter huis en nog meer spullen, dure vakanties en vervolgens een midlifecrisis, gevolgd door een lege nest syndroom gecombineerd met een enorm schuldgevoel omdat je je kinderen amper kent want ze zijn altijd verzorgd door anderen dan mama.
Ik herinner me ook de uitvlucht van de kinderen uit de buurt begin jaren negentig. De meesten hadden veel liever blijven wonen waar ze woonden maar ja, papa’s en mama’s wooncarrière he…

Waarom vrouwen moeten werken

Natuurlijk vindt de overheid het heerlijk als vrouwen werken. Extra belastinginkomsten, extra druk op het gezin zodat men in plaats van de revolutie te plannen of goede literatuur met ideeën te lezen, naar Hans Kazan en Big Brother gaat zitten kijken.
De kinderen zitten al vanaf hun vierde maand in de invloed van de overheid op kinderdagverblijven en met een beetje geluk hebben ze ze van half 9 tot 5, met BSO en alles. Natuurlijk voeden we het systeem met belastinggeld en schier overbodige, zwaar belaste consumptie van luxegoederen.
En maar denken dat we het allemaal zelf verzinnen.

En nu dan

Wat is er nu over? Dit, deze puinhoop, was niet gecreëerd als we nog sterke families hadden gehad. Als gezinnen een moeder hadden die elke avond misschien niet het lekkerste maar wel het meest gezonde eten op tafel had gezet. Als kinderen niet aan hun lot werden overgelaten en zich gingen volladen bij de Mac, maar een moeder hadden die een oogje in het zeil hield en wist waar het zakgeld aan opging en waarom ze geen trek hadden in avondeten. Moeders die wisten wat hun kinderen na schooltijd uitvreten. Als er een vader was die een sterke, plichtsgetrouwe man was die zijn zoons leerde wat hij kon en zijn dochters op handen droeg maar ook beschermde, tegen jongens met minder eerbare motieven. Ook al was dat misschien niet altijd even leuk voor de dochter in kwestie.

Je baan is overbodig

‘Maar mijn baan geeft heel veel voldoening’ zeggen vrouwen dan. Ja, leuk. Je kan in de zorg werken maar als zelfs volgens artsen minstens 80% daar ligt wegens foute leefstijlkeuzes dan is 80% van je baan overbodig en ben je feitelijk aan het werk voor de suikerindustrie, margarinemakers en unilevers.
Alle lof voor de goedbedoelende leraren maar uiteindelijk werken ze gewoon mee aan het kweken van hele legers met brave belastingslaafjes, iets waar je achter komt als je een beetje onderzoek doet naar hoe het onderwijs in elkaar zit.

‘Ik wil gewoon onafhankelijk zijn en niet meer sloven voor mijn gezin’, zegt de secretaresse die dagelijks tientallen ononderhandelbare orders aanneemt van mensen die boven haar geplaatst zijn. Ja, dat is stukken beter dan een keer je man zijn schoenen poetsen! 😀

Wel, de meesten van ons zijn geluurd.

Er is geen patriarchie, er waren wel goede mannen. En een paar rotzakken, maar rotte appels vinden we aan beide kanten. Wat hebben we nu? Een globalistische nachtmerrie, waarin je pas echt wat bent als je een hoogstbeledigde LGBHNDF’er bent. Waarin traditionele mannelijke eigenschappen, die vrouwen en kinderen beschermden, worden gezien als onwenselijk, vooral door gehersenspoelde vrouwen.
Omdat mannen zo vervelend zijn? Nee, omdat het globalistische monster ervan profiteert als wij met zijn allen zwak en afhankelijk zijn. Wie maken de beste consumenten? Niet de huisvrouw die zelf dingen kan maken, haar man die zelf dingen kan repareren en die vooral genoeg hebben aan elkaar. Mensen die tevreden zijn en weinig nodig hebben, zijn de nachtmerrie van banken en multinationals.

Nu we ‘vrij’ zijn, zijn we kwetsbaarder dan ooit. Massaal hebben mensen zich in torenhoge schulden gestoken. Zich afhankelijk gemaakt van twee inkomens en een netwerk van kinderoppassers. In plaats van te weten wie onze overgrootouders waren, weten we de specificaties van de nieuwste iphone, die ons nog verder van onze familie zal distantiëren.

Mensen willen hun vrijheid terug. Ze willen weer naar de kroeg en op vakantie. Want dat is vrijheid. Niet de vrijheid om te kiezen welk onderwijs je je kinderen wil geven of vrijheid om te wonen zoals je wil maar de vrijheid om je zuurverdiende geld over de balk te smijten om je leven nog verder te ontlopen.

Het afgelopen jaar heeft me wel doen inzien dan dat de meeste mensen liever bang zijn en veiligheid en comfort verkiezen boven vrijheid en bij voorkeur geen moeite doen om de status quo te onderzoeken. Ik heb soms heel veel hoop, soms geen hoop voor de toekomst. Niet dat het iets verandert.

Het enige dat we kunnen doen is niet vallen voor de gekte, trouw blijven aan onze principes, kiezen voor ons gezin en gelijkgestemden zoeken. Proberen iets van onze ideeën in onze kinderen te planten en te hopen dat ook zij sterk genoeg zijn om hun hoofd boven water te houden in de wereld die momenteel wordt geschapen.

Afhankelijkheden en (weer) gestopt met koffie.

Mijn eerste blog had als titel ‘op weg naar onafhankelijkheid’. Ik wilde minder afhankelijk zijn van geld, van een inkomen, van de bank en ik wilde van de schuld af die we hadden: de Rabobank veranderde opeens hun voorwaarde van de overbruggingshypotheek.
Het was een lang verhaal maar het kwam erop neer dat we de door hen gecalculeerde winst van ons nog niet verkochte oude huis, opeens cash op tafel moesten leggen binnen een paar weken. Dat was 25000 euro, dat we gelukkig van mijn ouders konden lenen maar evenzogoed terug moesten betalen.

Nu is het hele idee van onafhankelijkheid natuurlijk lariekoek. Niemand is onafhankelijk en dat het een te prefereren levensstijl zou zijn is intens triest en alleen bedoeld ter verzwakking van het individu, niet als ‘empowering‘ of wat voor raar woord er ook aan gegeven wordt. Zit je daar in je eentje in een gesloten grote stad met kind noch kraai en hoogstens een kat op je hippe sofa, onafhankelijk te wezen.

Maar goed, afhankelijkheden. Prima, maar dan wel van de juiste dingen. Wel van het inkomen dat de man verdient, niet van twee inkomens. Wel van een aardige huisbaas, niet van een lening van de bank. Wel van de biologische winkel op internet, veel minder van de supermarkt.

Ik houd er niet van om externe dingen nodig te hebben om me goed te voelen. Althans, niet te veel. Ik houd ervan mijn haar schoon te kunnen wassen maar ben al in 20 jaar niet bij de kapper geweest.
Ik zie er beter uit als ik mijn wenkbrauwen en wimpers bijkleur, wat oogschaduw en lippenstift opdoe maar ik hoef geen foundation, nagellak, lippenstift in 14 kleuren of gezichtsreiniging in zes stappen. Ik houd van fijne kleren maar een garderobe met meer dan 25 kledingstukken geeft me alleen maar stress.
Ik houd van eten maar probeer ook dagelijks in elk geval 16 uur te vasten om minder afhankelijk te zijn van een constante aanvoer van kcal.
Ik ben blij dat ik een droger heb, voor wanneer de was in huis eerder naar natte hond ruikt dan droog wordt. Een vaatwasser is fijn maar overdag was ik vaak gewoon af.

Zulke dingen.

Iets dat me wel al lang irriteerde, qua afhankelijkheid, is koffie. Ik heb er zoals met veel dingen, een haat-liefde verhouding mee. Ik vind koffie heerlijk maar krijg hoofdpijn als ik er ‘te weinig’ van drink, iets dat op zichzelf al alarmbellen zou moeten doen rinkelen. Ik weet dat koffie vooral niet goed voor je is.

De belangen van de cafeïne-industrie zijn gigantisch. Dat zijn natuurlijk niet alleen de koffieproducenten maar ook de coca-cola, chocolademakers en pillenmakers want er zijn flink wat medicijnen en supplementen waarin cafeïne verwerkt is. Daarom zal je niet snel een negatief verhaal leven over iedereen z’n favoriete drug, want dat is het uiteindelijk wel.

Er zijn enorm veel nadelen aan het gebruik van cafeïne, die ook al optreden bij geringe consumptie. Ik lees nu ‘Cafeine Blues’, een al wat ouder boek dat deze verbanden, maar ook de vaak over het hoofd geziene en genegeerde verbanden tussen bepaalde klachten en cafeïnegebruik, onderzoekt.

Ik dacht lang ‘och, dat is samen met een glas rode wijn mijn enige ondeugd, waarom zou ik me er druk om maken?’ maar de laatste tijd merkte ik dat het me steeds meer dwars zat. Ik merkte dingen die ik best eens aan de koffie zou kunnen toeschrijven. Me minder goed kunnen concentreren, uit mijn slof schieten om niets, flinke pieken en dalen in mijn energie…

Gretchen Rubin heeft een leuk boek over verschillende soorten mensen. Zo heb je mensen die prima een kopje koffie kunnen drinken, of een klein blokje chocola kunnen eten elke dag. En je hebt mensen die of een pot koffie per dag drinken en vervolgens het liefst cold turkey stoppen en de chocola in drie sessies opmuilen en daarna nooit meer aan chocola denken, tot het weer voor ze ligt. Ik zit duidelijk in de laatste categorie, wat ook mijn reden was om helemaal te stoppen met koffie. Dat werkt veel beter dan me beperken tot een of twee kopjes.

Donderdag begon ik met stoppen. De twee meest ‘onnodige’ koppen nam ik niet. Op vrijdag liet ik de koffie in de middag en avond staan. Zaterdag dronk ik nog twee halve kopjes in ochtend en zondag heb ik me beperkt tot een kop cafeïnevrije koffie. Op wat lichte hoofdpijn na, heb ik er geen moeite mee gehad. De hoofdpijn (die overigens best meeviel) verdween zondag in de loop van de dag en is nu nog steeds weg. Ik heb drie nachten laaang geslapen en gisterenavond was ik weer ‘normaal’.

Ik behelp me met ‘Inka’, een kruiden-granenkoffie van de Poolse winkel en dat smaakt me prima. En verder kruidenthee van Pukka of Yogi Tea. Geen gewone thee.

Ik ben eerder gestopt (en weer begonnen) en ik zeg niet dat ik nooit meer koffie zal drinken maar ik wil de afhankelijkheid ervan niet meer. Het zal de tijdgeest zijn? Mijn motivatie is sterker dan tijdens mijn vorige koffieloze episodes en in tegenstelling tot toen, mis ik het nu ook niet. Ik voel me prima.

Ik ben blij dat de periode van ontwennen grotendeels achter me ligt. In het boek dat ik noemde staat een schema waarin je in twee weken afwent en omdat het zo geleidelijk gaat, heb je ook geen afwenningsverschijnselen. Ik vond dit te veel gedoe en het kostte te veel tijd en dus accepteerde ik de hoofdpijn en moeheid die hoort bij snel ‘afkicken’. Ieder zijn manier.

Het lucht best op, eigenlijk, cafeïnevrij zijn 🙂

Slowcooker, waarom die fijn is.

Eerverleden jaar sloopte ik mijn slowcooker. Ik had de binnenpan er niet in en gooide er bouillon in. Ik was in de stress en had mijn hoofd er niet bij. Tip: doe dat niet. Ik had een heel mooie en handige en was best een beetje kwaad op mezelf, de onachtzaamheid! Niet dat dat zin heeft natuurlijk, maar zweepslagen op mijn rug ging me te ver, dus dan maar zo.

Ik miste hem wel maar dacht: ik kan prima zonder. En dat kan ik ook. Maar dat wil ik niet. Ik houd van de slowcooker. Waarom?

  • Het is ZO makkelijk.

Ja, mensen houden van opsommingen in blogposts, dus ik doe dat.

Ik heb nu een crockpot met 5,7 liter inhoud. Die is qua opties minder uitgebreid dan die ik had, die had ook een rijst- en yoghurtstand, onder meer. Maar hij kan grotendeels hetzelfde. Een bijkomend voordeel is dat die ik nu heb, een keramische binnenpan heeft in plaats van eentje met teflon.

Een slowcooker heeft een buitenkant, die de binnenpan verwarmt met electriciteit. De binnenpan kan je eruit halen en daar bereid je het eten in. Sommige hebben een ‘aanbak’ functie, want fijn is voor bijv. stoofvlees maar dat kan je evenzogoed in een pan even aanbakken. Het hoeft niet, het maakt alleen goulash bijvoorbeeld wat voller van smaak.

Een slowcooker doet wat je gewone pan ook doet, maar dan langzaam. Het krijgt meer de tijd en de smaken krijgen de tijd om zich met elkaar te mengen. Zo lang je genoeg vocht toevoegt, brandt je gerecht ook niet aan. En dat is het fijne. Als je een slowcooker recept maakt dan is de hoeveelheid vocht ook aangepast op het gebruik van de slowcooker.

Gisteren had ik bijvoorbeeld kip met zoetzure saus voorbereid.
Ik had een grote berg groenten gesneden voor in de saus (ketchup, sojasaus, suiker, gember, sesamolie) dat ik vanmorgen bij elkaar om 10 uur op ‘8 uur low heat’ zette.
Na de lunch bakte ik kip aan die ik had bestrooid met zout, peper en maizena in een koekenpan en die voegde ik toe aan de saus in de slowcooker. Als ie klaar is, houdt ie je eten tot vier uur warm maar precies toen we gingen eten, was het klaar. Zonder pannen, zonder gedoe, zonder op het laatste moment nog van alles moeten doen, behalve een restje mihoen van de dag ervoor opwarmen voor erbij.

Er zijn enorm veel dingen die je kan maken in de slowcooker. Lasagne, bouillon, chili, stoofvlees, risotto, bonen, allerlei soorten soep (die net zo lekker is als de dag nadat je hem gemaakt hebt), sateh, curry’s, pastagerechten….

Die van mij heeft een ‘hi’ en ‘low’ stand. Je kan een gerecht koken bijv. 4 uur hoog, of 8 uur laag. Je kan ook instellen dat hij later begint met koken. Is de kooktijd verstreken, dan houdt hij je eten warm.
Die uitgestelde functie is handig: als je de dag erna een drukke dag hebt, kan je ’s avonds alles in de pan gooien, de timer instellen en de dag erna tegen de avond gelijk aan tafel zonder dat je een pan hebt aangeraakt.

Wat ik ook vaak zie is dat mensen een enorme berg groenten en vlees snijden en met kruiden of saus in zakjes of bakjes in de vriezer doen. Dan is het een kwestie van de inhoud in de slowcooker doen en aanzetten en ’s avonds staat je eten klaar.

Soms vind ik het fijn hoor, een paar uur van alles koken en bakken en klaar zetten. Maar ik heb ook steeds vaker geen zin in het gedoe met een boel bakjes en restjes dat daar onvermijdelijk bij komt kijken, dus de slowcooker staat steeds vaker aan. Ik maak het mezelf graag minder moeilijk.

Slowcookers heb je in veel soorten en maten. Waar je op moet letten is denk ik wat je er allemaal mee wil kunnen, of je een binnenpan wil met teflon (waar je in kan aanbakken) of een keramische (waar dat volgens mij niet in kan) en de inhoud. Ik heb er nu een van 5,7 liter en die is echt meer dan groot genoeg voor ons zessen maar met het oog op de toekomst kocht ik een ruimer formaat. Bovendien is het handig als ik in een keer veel wil maken voor in de vriezer van bijvoorbeeld soep. Verder koken ze allemaal langzaam je eten en is er puntje bij paaltje niet heel veel verschil.

Supermarktvermijden, opscheppen en linkjes.

Zo. Deze morgen fijn een bestelling gedaan bij de biologische winkel op internet met wat nuttige dingen en wat minder nuttige dingen, zoals 2,5 kilo biologische snoepjes. Op zaterdag, bij de film, mogen de kinderen iets te snoepen en heel soms kopen we dat, op zijn Noors, bij de Europris waar je het zelf kan scheppen maar dit leek me een beter alternatief.

Rugzakken en bekers

Verder bestelde ik een rugzak voor de kleinste, een mooie rode ‘Fjellreven Kånken’, van het geld dat de kinderen van opa en oma kregen. Nog vier maanden en dan gaat ze ook naar school. Ik ben zo benieuwd hoe dat zal gaan.

Ook kocht ik een extra thermobeker van Hydro Flask, met een wijde opening. Met 40% korting. Ik heb al vaker geschreven over de vervelende gewoonte van mijn kinderen om glazen te pakken en die steevast driekwart vol ergens neer te zetten en de dader ligt altijd op het kerkhof. Nu heeft iedereen een eigen, herkenbare beker voor water en thee. Vies? Dan was je hem af. Scheelt vaat in de vaatwasser en vooral ergernis.

Het grootste kind

We hadden gisteren een gesprek over de oudste, die naar de ungdomsskole gaat. In Noorwegen is de kinderschool zeven klassen, waarbij de kinderen allemaal tegelijk beginnen in augustus van het jaar waarin ze zes worden. Daarna is er de ‘jeugdschool’, drie jaar lang. Laat me even opscheppen over mijn oudste kind.

Niets dan lof over de oudste, ze is al sinds het eerste jaar het beste in Noors van haar klas (zo grappig). Ze leest 263 woorden per minuut en met Engels scoorde ze 159%, waar 100% het landelijk gemiddelde is. Ook hoort ze bij de beste drie van haar jaar met wiskunde. Verder zei de lerares dat ze meestal zien dat kinderen die zo slim zijn, niet zo veel presteren op het gebied van handenarbeid maar ze is ook nog eens heel handig en creatief. En hier thuis zit ze alleen maar in een stoel te lezen of te tekenen….

Vanmiddag moet ze naar de tandarts, voor laten het vullen van een gaatje. Tegenwoordig is ze meer verbolgen over het feit dat ze gym moet missen dan dat ze naar de tandarts moet, waar ze een tijdje heel bang voor was. Als we toch in het durrep zijn, gaan we meteen even langs de bakker voor brood en croissants voor morgen.

Supermarktvermijden

Mijn plan om eens in de maand boodschappen te doen was iets te megalomaan, maar eens in de twee weken red ik wel. Met wat ‘finetunen’ vermoedelijk nog langer maar met zes man is het inschatten van hoeveelheden wat lastig. Soms eten ze drie kilo appels in drie dagen en soms moet ik appelmoes maken van arme, verschrompelende appeltjes.

Maar het lukt prima. De groentenboer is zo vriendelijk om speciaal dingen voor ons te bestellen die hij niet standaard heeft zoals spinazie en Spaanse knoflook en mijn eerste ‘Fritt og Vilt’ vleesbestelling werd gisteren geleverd en dat ziet er prachtig uit.

Ik heb biologische sojabonen besteld om zelf sojamelk te maken, dus melk kunnen dan ook wellicht van ons boodschappenlijstje schrappen.

We hebben de supermarkt steeds minder nodig 🙂

Binnenkort krijgen we dertig zakken hout geleverd van een boer uit de buurt, genoeg voor de komende winter. Fijn!

Oh ja, jullie zitten vast te wachten op wat linkjes!

Hier: de Stentor. Beter niet iedereen vaccineren, het virus verdwijnt toch niet.

Vaccineren in Israël verloopt ook volgens plan.

A re-analysis of published data from the Israeli Health Ministry by Dr. Hervé Seligmann, a member of the faculty of Medicine Emerging Infectious and Tropical Diseases at Aix-Marseille University, and engineer Haim Yativ reveal, in short, that the mRNA experimental vaccine from Pfizer killed “about 40 times more (elderly) people than the disease itself would have killed” during a recent five-week vaccination period. Among the younger class, these numbers are compounded to death rates at 260 times what the COVID-19 virus would have claimed in the given time frame.

Het wereldmonopolie van de Elite en de Great Reset. Als je wil weten hoe de macht achter de schermen in elkaar zit en wat ‘men’ voor ons in petto heeft. Nederlandse uitleg, heel duidelijk.

Boek: Corona Ontmaskerd. Professor Sucharit Bhakdi en zijn vrouw Karina Reiss zijn geen anti-vaxxers, maar internationaal vermaarde deskundigen op het terrein van de microbiologie. Hier een voorpublicatie.

Een heel goede draad (Engels, over Engeland) wilde schade de maatregelen aan de gezondheid van mensen hebben toegebracht.

Met je mondkapjes.

Wat te doen bij donkere gedachten.

Foto door Tim Mossholder op Pexels.com

Zoals iedereen heb ik mijn goede en minder goede dagen. De meeste dagen lukt het me mijn leven te leven op een positieve manier. Ik weet dat het geen zin heeft om me druk te maken om de dingen die ver buiten mijn macht zijn om te controleren en dat geeft me rust. Het is gewoon zo, punt uit.

Maar soms dan vliegen de dingen me wel eens aan. Gewoon, uit het niets. Dingen die ik nu al vaak genoeg gehoord heb, lijken opeens GROOT. En aanwezig. En persistent. Onoverkomelijk.

Ik word er moe van. Letterlijk. Ik val de laatste tijd geregeld om half elf in slaap. Ga dan eerder naar bed, zou je denken maar ik heb nooit veel slaap nodig gehad. Ik kan wel om tien uur in bed gaan liggen maar dan lig ik tot half twee wakker. Of ik word om half vier wakker en doe vervolgens geen oog meer dicht. Ik heb vloeibare melatonine maar dat helpt voor geen meter in deze gevallen.

Het is gewoon een app die op de achtergrond heel veel van mijn batterij gebruikt. Ik denk aan het kwaadaardige van hetgeen er met onze kinderen gebeurt. Hoe ze worden geïndoctrineerd met het idee dat ze besmettingsbommen zijn die opa en oma kunnen vermoorden door ze te omhelzen.
Hoe mensen tegen elkaar uitgespeeld worden: de moslims tegen de rest.
Degenen die zich niet willen laten vaccineren tegen de mensen die zonder ook maar tweemaal na te denken over wat het daadwerkelijk is zich laten inspuiten met een mRNA-vaccin waarvan de gevolgen op lange termijn volledig onbekend zijn.
Ik denk aan de mensen die hun familie niet kunnen bezoeken, op wiens geestelijke gezondheid deze tijd echt een grote wissel trekt, de ouderen die wegkwijnen.

Om vervolgens mezelf er weer aan te herinneren: ik kan alleen maar NIET meedoen. Ik kan alleen voor mijn eigen kinderen opkomen. Mijn waarheid uitspreken. Mijn rug recht houden. De winkeliers steunen die het lastig hebben maar die hun personeel in elk geval niet muilkorven.

Wat doe ik dan?

Proberen niet meer naar mijn eigen gedachten te luisteren en andere dingen te denken.

Mijn gedachten houden bij wat op dat moment aan het doen ben. Te beseffen: er is alleen dit moment. En op dit moment, is het goed. Over de momenten, dagen, maanden en jaren die volgen, hoef ik me geen voorstelling te maken. Natuurlijk is het een te verkiezen boven het ander maar het afspelen van (doem)scenario’s, is volledig nutteloos.

Gedachten wegduwen is niet goed, onderkennen dat ze niet allemaal even rationeel zijn, wel 😉

Het allemaal wat mooier maken.

Een kaars en wierook aansteken. Een gezellig muziekje erbij. Een fijne jurk aantrekken, iets fatsoenlijks doen met mijn haar en gezicht, de woonkamer opruimen, buiten het huis alles aanvegen, de afvalbakken legen,de konijnen wat spinazie geven waardoor ze blij worden, weet ik het. Als het er maar beter op wordt.

Onthouden: dit is van alle tijden.

Ik heb niet automatisch recht op een volkomen eerlijk leven. Niet alles is altijd even leuk. Het is gewoon zo. Niet dat ik me neerleg bij wat er gebeurt maar onszelf in enige historische context plaatsen, helpt.

Opruimen, natuurlijk.

Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Een huis vol losse eindjes is een hoofd met rondslingerende gedachten. Het is een soort meditatie. De dingen netjes opvouwen of ordenen, planken en lades schoonmaken en alles terugleggen waar het hoort. Ik kan de buitenwereld niet controleren maar over mijn eigen minuscule plek in de wereld, heb ik wel de regie.

Naar buiten.

Minstens een uur wandelen en een paar keer een blokje om. Binnen lijken de dingen altijd groter dan buiten. Ze zijn ook groter. In de natuur kan ik mijn hoofd leegmaken. Fijn kijken naar het grote meer achter het huis, luisteren naar de vogels, elfjes voor me zien onder de kronkelige wortels, in het groene mos, soms een eekhoorn spotten, of een ree.

Positieve dingen lezen.

Niet nog meer ellende, maar lezen hoe we ons leven beter kunnen leven, de kleine dingen die de dag aangenamer maken die we voor onszelf kunnen doen, wijsheden van oude filosofen en oosterse monniken die ons vertellen over de dingen waarop we wel of geen controle hebben, hoe we ons gemoed lichter kunnen maken en een beter persoon kunnen zijn.

Kou voelen

Als je even nergens aan wil denken, dan helpt een koude douche of een duik in zee. Vooral dat laatste zorgt ervoor dat ik me levend en energiek voel en weet: ik kan meer hebben dan ik denk.

Dagboek schrijven.

De gedachten uit mijn hoofd halen en op papier zetten. Het is enige dat echt privé is. Als ik een notitieboek vol heb, gaat het op het kampvuur. Het zijn mijn irrationele gedachten, hersenspinsels en zorgen die ik uit op papier. Maar het haalt ze wel bijna letterlijk uit mijn hoofd. Mijn hoofd daarna voelt lichter en zo zwart op wit, zie ik ze voor wat ze zijn. Ideeën. Voorstellingen. Geen concrete zaken. Ik kan er beter afstand van nemen.

Het orakel om advies vragen.

De man is wel mijn rots in de branding om het maar eens met een lame uitdrukking te zeggen. Een direct antwoord geeft ie zelden maar wel altijd iets waar ik iets mee kan, als ik hem vraag hoe hij ergens over denkt of wat hij denkt dat wijsheid is. Ben zo blij met hem 🙂

Kippen kopen!

Ik heb een ren gekocht en binnenkort halen we kippen. Groenten groeien is, behalve sla en kruiden, niet zo mijn ding en een kostbare onderneming op de kneiterzure grond hier in Sørlandet als ik er echt iets van wil maken maar kippen voeren kan ik wel. We hebben 14 jaar lang kippen, kalkoenen en konijnen gehad en dat is iets dat me ook wel blij maakt. Op de bank gaan zitten en de problemen, echt of imaginair, gaan zitten voelen, dat is nutteloos. We functioneren beter als we Nuttige Dingen Doen.

Een vloeiender verloop van de dag.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Als er dingen eenvoudiger of aangenamer kunnen, dan maak ik graag een verandering. En dat lukt steeds beter. Ik heb de laatste tijd een aantal dingen veranderd, of ik ben bezig met die te veranderen, om de dagen overzichtelijker te houden.

Ik was met veel dingen van het ‘doe het meteen want dan ben je er maar vanaf’ maar als dat niet absoluut hoeft, is opsparen makkelijker. Bijvoorbeeld met het doen van administratie of het doen van klussen buitenshuis. Ik plande wel maaltijden maar ook dat kon makkelijker. En meer.

Allereerst: vaste maaltijden op vaste dagen.

Ik ben dit nu aan het ‘ombuigen’. Ik heb besloten dat ik het gedoe hiermee zat ben en geen zin heb om constant creatief te gaan lopen doen met restjes en vreemdsoortige groenten. Later misschien wel weer maar voor nu heb ik een ‘maaltijd uniform’:

Maandag: pasta
Dinsdag: wraps
Woensdag en donderdag: rijst, vis, vlees, vega, salade, aardappel.
Vrijdag: zelfgemaakte pizza
Zaterdag: soep, salade, brood, beleg, restjes
Zondag: iets uit de slowcooker

Het scheelt me een boel ‘het wiel uitvinden’ en gedoe met restjes, omdat ik van deze dingen wel weet hoe veel ik nodig heb om hoogstens een minimale hoeveelheid over te houden. Ik weet wat ik moet kopen, welke groenten en hoe veel.

En verder: een paar vaste, gezonde lunches. Een berg spinazie of zuurkool, twee gebakken eieren of een omelet, iets van pesto erbij en klaar.

Twee maaltijden per dag

Voor mezelf dan. Voor de kinderen maak ik ontbijt waar mogelijk in een grote hoeveelheid tegelijk klaar. Bessen + havermout + kulturmelk + chiazaad voor de een, havermout + amandelmelk + cacao voor de ander, dus dat is ook vrij makkelijk. Ze eten elke ochtend hetzelfde.

Voor mezelf experimenteer ik nu met twee maaltijden per dag. Want eenvoudiger en ik geloof zeer in de kracht van vasten. Het ligt aan de tijd van de maand, maar de eerste drie weken van mijn cyclus heb ik hier geen enkel probleem mee tot heden.

Kleine vervelende dingen elimineren.

Een vaste plek voor dingen, zoals laders en portemonnees hebben.
Me niet meer afvragen wat ik aan moet trekken.
De kinderen 10 paar dezelfde sokken geven, in plaats van 10 paar verschillende.
Vaste dingen op vaste dagen doen.
Geen websites checken en scrollen als ik bezig ben met het huishouden.

Veel tijd gaat verloren met dingen die ogenschijnlijk weinig tijd kosten. Schoenen terug opruimen, opladers of lippenbalsem zoeken, sokkenparen bij elkaar vinden…. en het meeste is niet nodig. Een paar keer per week hetzelfde ‘opstarten’ terwijl dat makkelijk in een keer kan, zoals internetbankieren. Met even de rest van je meldingen checken als de telefoon ‘pling’ zegt.

Bekijken wat je keer op keer doet, wat onnodig tijd kost en wat frustratie oplevert en dat proberen te elimineren. De meldingen of apps op je telefoon, de lege glazen die de kinderen heel de tijd op het aanrecht achterlaten, naar binnen gelopen rommel: verwijder de apps, geef iedereen EEN eigen glas en voer een ‘geen schoenen binnen in huis’-beleid in.


Taken samenvoegen

Alle administratie op een vaste dag: in mijn agenda schrijven wat ik op mijn ‘admindag’ moet doen.
De bulk van het wekelijkse huishouden op maandag.
Een vaste dag voor taken buitenshuis, tegenwoordig vaak zaterdag.
Pas wassen als de wasmanden vol zitten.
Al het ‘persoonlijk’ onderhoud van mezelf en de kinderen op vaste dagen.


Een kledinguniform

Elke dag hetzelfde kan best maar vind ik op de lange duur wat saai maar er is meer dan een legging met een tuniek.
Ik draag nu of een leren rok met een top en eventueel een vest, een jurk in a-lijn tot boven de knie of een skinny (nep)leren legging met een top en een vest en 95% van mijn garderobe is zwart. Ik weet dat ik andere dingen snel zat ben, dat dit het beste bij me past en dat scheelt me enorm veel opties om te overwegen.

Besteed het uit

In bespaarblogland is uitbesteden een grote NEE natuurlijk maar waarom zou je alles zelf doen als het enorm veel tijd vrijmaakt om een ander het te laten doen.
Als het je enorm veel lucht geeft als iemand elke week twee uurtjes je keuken, badkamer en grondige stofzuig doet, waarom zou je jezelf dan gaan straffen door het ploeterend en gefrustreerd tussen al je andere verplichtingen door te doen? Het hoeft niet voor de rest van je leven.
En dat geldt natuurlijk ook voor tuinwerk, het doen van boodschappen, ramen zemen of het uitlaten van de hond. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Laat het gaan


Sommige dingen liggen maar te ‘etteren’. Dat had ik met de incourante voorraad van ’s mans oude modelbouwwinkel. Een week lang de dingen verkopen en iets verlies nemen en ik was van 90% van de ellende af. De man gaat zijn drie projectzeilbootjes verkopen in plaats van uren, dagen, weken te besteden aan het tot leven brengen van ouwe meuk. Sommige dingen nemen zonder dat we het weten, te veel plek in in ons hoofd, de eeuwige to-do lijst achter in ons hoofd.
Korte metten mee maken, is doorgaans de beste optie.

Neem de tijd voor jezelf.

Met een peuter in huis lukt dat wat minder, maar oudere kinderen snappen het prima dat ze je tot een bepaalde tijd (maak het concreet) met rust moeten laten, bijvoorbeeld. Zet je telefoon, deurbel en wifi uit als dat helpt. Overigens kunnen ook kleine kinderen leren zichzelf te vermaken. Genoeg tips hiervoor op de internets, jong beginnen is de sleutel. Stop op een bepaalde tijd gewoon met nog van alles doen, want morgen ligt het er weer. Ik vind dit lastig maar laat nu makkelijker de dingen voor wat ze zijn, in plaats van te denken: als ik dit nu nog even doe, hoef ik het morgen niet te doen. Morgen weer een dag!

Schrijf het op

Op je telefoon (als je er dan niet meteen tien minuten mee zit) of op papier: als je denkt aan iets dat je moet doen, je krijgt een brief waar je actie op moet nemen etc., schrijf het dan direct op. Het is dan uit je hoofd en als je al deze notities op een vaste plek houdt, heb je een ideale geheugensteun. Ik heb een A4 agenda met elke week over twee bladzijden. Voor mij is dit ideaal. Genoeg ruimte en goed overzicht. Alles wat ik moet doen, schrijf ik hier in op voor de juiste dag.

Maak een planning voor de dag

Als ik dingen moet doen zoals dingen buitenshuis (boodschappen, bieb, glas en metaal wegbrengen, iets retourneren of ophalen) maak ik een planning voor de dag, waarin ik bijv. opschrijf dat ik om 10:00 begin en streef om om half 1 terug te zijn, waarna ik een half uurtje boodschappen opruim en om 1 uur ga lunchen. Dat voorkomt dat ik om tien uur denk: ‘laat ik nog maar eens een bakkie doen, want heb nu geen zin’ en vervolgens om 2 uur nog niet bij de winkel geweest ben. Je houden aan de planning is vervolgens de bedoeling 🙂

Hoe de stoïcijnen kunnen helpen

Eergisteren had ik een wat mindere dag. Ik vind het moeilijk om het me niet te laten raken. Ik lees nu weer veel stoïcijnen en die zeggen dat je je niet uit balans moet laten brengen door dingen die buiten je macht liggen om te veranderen. Daar hebben ze gelijk in, want het is volkomen nutteloos.

Waar je je wel druk om moet maken


Je zou je alleen druk moeten maken over de dingen waar je iets aan kan doen: je reacties ten opzichte van gebeurtenissen (die maken iets vervelend of aangenaam, de gebeurtenis zelf is neutraal). Je voorkeuren. Hoe je ergens op reageert, ligt voor 100% in je macht. Op je gezondheid, reputatie, uiterlijk en je voor- en afkeuren heb je voor een deel invloed en bijna al het andere is volledig buiten je macht en daar zou je je dus ook niet druk om moeten maken.

Dat weten en je realiseren dat het leven gewoon niet (altijd even) eerlijk is, helpt om de dingen die gebeuren, te accepteren. Uiteindelijk ontvouwen de dingen zich volgens een bepaalde orde, waarop wij minimale, of geen invloed hebben.

Je opvreten over wat anderen zeggen of doen, betekent dat je hen de macht geeft over je geest. Je lichaam zou je nooit zo maar weggeven maar je gedachten laat je zonder na te denken bepalen door de nukken van anderen. Dat is vreemd.

Stoïcijnen zijn actueler dan ooit in onze tijd

Een paar jaar geleden begon ik met het lezen van de stoïcijnen. Epictetus, Marcus Aurelius, Seneca, Musonius Rufus… Hoe actueel zijn hun woorden die zij en hun leerlingen 2000 jaar geleden opschreven nu.
Maar zoals zo vaak met zulke dingen, is het makkelijker om te hervallen in oude patronen. Jezelf veranderen, kost inspanning en energie.

Boos worden, ook al kan ik 0,0 aan de situatie veranderen, is makkelijker dan tegen mezelf zeggen dat ik dit moet accepteren, terwijl ik uiteindelijk echt geen keuze heb anders dan het accepteren, hoe hard ik ook uit mijn vel spring.

Als ik ergens niet tegen kan, dan is het tegen mensen die zich verstoppen. Mensen die anderen napraten. Die slechts een bron hebben en die aannemen voor de waarheid. Mensen die niet eerlijk zeggen wat ze vinden als ze ernaar gevraagd wordt. Mensen die liegen. Van mening veranderen kan altijd maar met alle winden meewaaien is een nare eigenschap. Mensen die klakkeloos doen wat anderen hen opdragen zonder te ook maar te onderzoeken of het nuttig of rechtvaardig is. Mensen die hun gezicht verstoppen. Die mondkapjes -voor mij het ultieme symbool van het niet nadenken, orders volgen en jezelf verstoppen- triggeren een agressie in me waar ik mee om moet leren gaan. Een goede oefening dus 😉

Accepteren versus passiviteit

Dat gebeurtenissen goed noch slecht zijn, betekent niet dat je als een konijn in de koplampen moet gaan zitten wachten wat anderen over je beslissen, ook al kan je die besluiten niet veranderen.

Ik moet mijn leven leven vanuit mijn overtuigen van wat goed en rechtvaardig is. Ik kan altijd, elke dag een beter persoon worden dan gisteren. Ik kan me voorbereiden op wat komt, waarbij ik denk dat mentale voorbereiding het allerbelangrijkste is. Ik kan de energie die het kost om boos te worden op de schaapskudde, beter gebruiken om kalm te blijven en in praktijk te brengen wat deze wijze mannen na hebben gelaten voor ons.
Ik kan zo veel mogelijk weigeren om mee te doen aan hun plannen. Op mijn eigen manier weerstand bieden.

Mijn ogen sluiten en hopen dat ‘het’ weggaat of dat morgen opeens iedereen wakker wordt en de plannen doorziet, heeft geen zin. Een plan, een plan B, een voorraad en noodmaatregelen zijn geen overbodige luxe in zwaar onzekere tijden. Echter, als je in redelijkheid hebt gedaan wat je kan om je voor te bereiden, is het goed om je er daarna niet meer druk om te maken, dat is zinloos.

Zorgen voor goede persoonlijke routines en het vermijden van angst, uitstelgedrag, hebberigheid, zwartgalligheid, doemdenken, wensdenken, haten en boos zijn.
Accepteren dat het leven oneerlijk is en bijna altijd is geweest, zal moeten. Ik ben niet de enige die is afgesneden van haar familie. Ik heb geen kosmisch recht op een leven op gladde rechte rails. Niemand.

En nu de praktijk


Ik vind het soms lastig om niet boos te worden of mezelf te verliezen in zwartgallige gedachten als ik zie waar het heen gaat en waar mensen voor kiezen, maar wellicht is daar ook het positieve in te zien. Misschien zorgt nog vier jaar Kartel ervoor dat mensen eerder zien wat er voor ze in petto is als ze blijven meewerken en brengt het het bewustzijn in een stroomversnelling. En dan kan de strijd beginnen.

Ik moet er niets in zien en accepteren dat de dingen gaan zoals ze gaan, of ik ze nu veracht of toejuich. Het is de dingen om het even wat ik van ze vind. Ik moet me richten op het enige dat ik zelf in de hand heb en dat is (deels) mijn eigen leven en dat van mijn gezin.

Ik weet het niet en daarom heeft het ook geen zin om me er druk om te maken. Wat dan niet wil zeggen dat ik daarom na zal laten om dingen te delen waarvan ik denk dat het nuttige informatie is of af dat ik nooit meer overweldigd raak door deze groteske waanzin, waarna ik mijn gedachten erover op een rijtje moet zetten.

Deze hele clusterfvck is in elk geval een goed moment om deze oude wijsheid nog eens tot me te nemen en te proberen dit toe te passen in mijn eigen leven. Het is een goede houvast maar ik heb nog een heel lange weg te gaan.

Minimalistische keukentoer.

Ah, zo netjes die koelkast. Nadat ik hem gisteren van boven tot onder moest schoonmaken omdat mijn lieve kindjes de pakken melk in de vriezer hadden gegooid vanaf een meter afstand, zodat ze kapot waren gegaan, wat ik pas merkte toen de melk ontdooid was…. De bakken voor groenten en sauzen zijn wel erg handig. Ik had dat niet gedacht maar het scheelt veel rommel.

Het enige op het aanrecht is het koffiezetapparaat en een dienblad met hierop dingen die ik vaak gebruik: afwasborstel, stalen spons, zeep, de spiegel, een spuitfles met water en azijn en een plantje voor de leuk.

Ik heb een losse kast voor de knutselspullen. Dat zijn eigenlijk de enige dingen die niet heel handig zijn om in een lade te leggen. Ook staat daar de printer en mijn notitieboeken, enveloppen en andere aanverwante artikelen. Bovendien is het een klein beetje krap om de laden te openen als er mensen aan tafel zitten dus een los kastje voor deze dingen was weliswaar een meubel extra, maar ook veel gemakkelijker.

Ik heb wel iets meer borden, bestek en glazen maar die stonden in de vaatwasser toen ik de foto’s maakte. Ik probeer een hoeveelheid aan te houden die we op een gewone dag met zijn zessen gebruiken en dat lukt aardig. Alleen de kleine borden gebruik ik uiteindelijk veel minder dan ik dacht, maar vooruit.

We hebben een gasstel met vijf pitten. De meeste mensen hier koken electrisch of met inductie maar ik vind het eerste echt niets, het tweede veel te duur in aanschaf en bovendien blijf ik graag koken als de stroom uitvalt. Dat gebeurt tegenwoordig veel minder dan een paar jaar geleden, maar toch. Enige zelfredzaamheid is goed. Dus koken we met behulp van losse gasflessen, die kosten ongeveer 250 kr en daar doen we een maand of 3, 4 mee. In de zomer een stuk langer dan in de winter.
De grote oven is ideaal. Elke vrijdag maken we pizza en nu kunnen ze er alle zes tegelijk in.

De tafel is geweldig, maar moet nog afgewerkt worden. In elk geval geschuurd en gelakt. De man wil alles precies op maat en op de millimeter, maar ik zie alweer een project onder einde voor me dus ik hoop dat het gewoon blijft bij schuren en lakken, ik kan niet echt zonder eettafel!

Met de keuken ben ik echt heel erg blij. Zo veel ruimte, zo veel gemak met de lades in plaats van met kastjes waarin altijd alles kwijt raakt. Het is mijn favoriete plek in het hele huis, wat ook komt door het uitzicht. Vooral door het uitzicht.

De slowcooker is echt geweldig. Ik gebruik hem veel voor soep, stoofgerechten en nog veel meer. ’s Ochtends de spullen erin, slowcooker aan en tegen etenstijd warm eten zonder dat ik nog fornuizen moet poetsen of dingen moet afwassen 🙂

Dat dus 🙂

Minimalistisch huis toer deel 2

We wonen hier natuurlijk met zes mensen, dus leeg is het niet. Er zijn dingen die van mij graag weg zouden mogen, zoals 80% van de cd’s maar we hebben al eens de helft weg gedaan, dus ik klaag niet. Oke, een beetje. Als we muziek luisteren is dat namelijk in 90% van de gevallen via spotify met de bluetooth speaker.

Het aquarium staat altijd uit als ik een foto maak. Het is heel mooi, met het licht aan. Ik koop zelden iets nieuws voor het huis maar heb wel een maand of wat geleden een tafel gekocht, van ijzer met hergebruikt hout. Ik wilde er nooit echt geld aan uitgeven en vervolgens ergerde ik me dan weer aan slechte kwaliteit of gewoon intense lelijkheid. Deze tafel maakt me echt blij. Precies groot genoeg, echt hout, simpel, ik kan eraan op de vloer zitten…

De stang boven de kachel is handig in de winter als de houtkachel bijna de hele dag brandt en er constant kinderen binnenkomen met natte skibroeken, winterjassen en handschoenen. En om de was aan te drogen.

De banken zijn tweedehands. In de kist naast de kachel ligt duplo en nog wat speelgoed, de dames hebben een enorme duplo-revival de laatste dagen. Rechts daarvan staan drie kasten met hierin boeken, modelbouw en lp’s.

De meeste boeken zijn de ‘te lezen’ boeken van de man. Ik gebruik eigenlijk altijd mijn e-reader, omdat de boeken die ik lees doorgaans niet of lastig te vinden zijn hier en ik het nut niet zie van het kopen van fysieke exemplaren van boeken die ik eenmaal zal lezen. Ik heb een paar kookboeken (Indonesisch, Cake Days van de Hummingbird Bakery en Cook Once, Eat all Week), wat over planten, kruiden en wijn maken en paganisme en Noorse tradities.

De spelletjes heb ik een tijd geleden ‘verkleind’. De inhoud last meestal makkelijk in een bescheiden ziplock-zakje maar de doos neemt 10x die ruimte in beslag. Alleen de spellen waarbij dat lastig of niet de moeite waard was, heb ik in hun eigen doos bewaard.

Links de kast met de televisie. We hebben geen abonnement, alleen een scherm, een losse dvd-speler en een nintendo, ofzo. Verder staan in die kast de versterker, cd-speler en platenspeler.

Onze slaapkamer is nogal klein, maar dat hindert niet. Zo veel ruimte hebben we niet nodig.

Het linnen dekbedovertrek is enorm fijn, gekocht bij Shuma Linen op etsy, een Poolse mevrouw. Ik heb geen nachtkastjes en leg mijn dingen gewoon in het raam (fles water, e-reader, horloge… verder niets).

Omdat van oudheid de roedes uit de kasten vielen, ligt nu mijn kleding in draadmanden. Werkt prima. Aan de kant van de man een doos met sentimentele spullen, een wasmand, slippers (geen idee waarom), de camera en twee extra wollen dekens. In de kastjes daarboven liggen skibroeken, een rugzak en zomerkleding.

Later verder met de keuken 🙂

Minimalistisch huis toer

Ik heb niets ‘in scene gezet’, het ziet er zo uit als ik klaar ben met mijn ochtendroutine en de man niet thuis is en aan dingen klust, want dan ligt zijn keuken vol met van alles 🙂 We huren dit huis van een man die zelf in Oslo woont, het is van eind jaren tachtig. Er zijn dingen die ik, als het van mij was, zou veranderen maar aangezien het een huurhuis is, vind ik het de tijd en moeite niet waard. We repareren wel dingen als dat kan, in plaats van de eigenaar op kosten te jagen voor wissewasjes. En dat werkt twee kanten op: we mogen nu het bootje gratis voor de deur leggen, in plaats van dat we voor 300 euro per jaar een bootplek huren.

Die keuken valt overigens onder onze ogen uit elkaar. We hebben het aanrechtblad al vervangen toen we een 70% afgeprijsd exemplaar vonden. Wellicht geeft iemand nog eens keukendelen weg op finn zodat we het kunnen verbeteren en praktischer indelen.

In de kast ernaast heb ik twee wasmanden, een voor doekjes en een voor de rest. Op de droger staat een mand met losse sokken, wasmiddel en wasnet voor delicate zaken en wollen truien. Ik gebruik Sonnet waspoeder voor alles. Verder in deze kast de poetsdoeken van de man voor zijn auto en een berg henneptouw.

De badkamer is nogal klein. Boven hebben we een veel grotere badkamer, maar die gebruiken de kinderen alleen om hun tanden te poetsen, het bad en douche daar gebruiken we eigenlijk nooit. In het kastje liggen doekjes voor mijn gezicht, micellair water, watjes, dag- en nachtcrème, sunblock omdat mijn gezicht steeds sneller kreukelig wordt na een tijdje in de zon en baardcrème en -olie. De baard van de man is erg ijdel.

De ijzeren rekjes bij de deur gebruiken we voor baggerschoenen, die moeten daar uitgetrokken worden. Rechts daarvan is nog een toilet, dat ik alleen gebruik om dingen tijdelijk op te slaan, zoals oude lappen die naar de kledingcontainer moeten en spullen voor de kringloop.

In de gang die grenst aan de kamer -beetje een doolhof is het wel als je hier voor het eerst komt- hangt de kapstok. Die hangt nu wat voller omdat het soms weer is voor een winterjas, dan weer een regenjas en vandaag is een zomerjas genoeg. Altijd in de lente en de herfst. Naast de kapstok een kast gevuld met ’s mans modelbouwspullen.

Halverwege de trap naar boven staat een rek met draadmanden met ‘spullen voor naar boven’. Wasgoed, boeken etc. In het bovenste mandje liggen regenbroeken en wat handschoenen etc, voor als er opeens een koud staartje van de winter blijkt te zijn.

Vanuit de gang is een trap naar beneden. Eerst had ik daar halverwege op de planken die nu leeg zijn de voorraad staan maar dat was onpraktisch en ik vond het onrustig staan, daarom heb ik de twee boekenkasten waar eerder modelbouwspul in stond gebruikt hiervoor. Ze staan onder de trap. Niet heel praktisch maar anders moet ik ze elke dag stoffen. Open trappen zijn zo. niet. handig. In dat ‘hok’ staat ook de kattenbak, de vrieskist, voorraad van bulkverpakkingen meel, havermout en kattenvoer, kampeerspullen, kerstrommel, het lasapparaat en nog wat losse eindjes van de man.

Later deel 2 🙂