Borstvergroting: hiep hoera, 1 jaar!

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik iets deed dat ik al langer wilde doen, maar waarvan ik niet had gedacht dat ik het ooit zou doen. Ik onderging een operatie om mijn borsten te laten vergroten. Hoewel dat technisch gezien niet de juiste term was, want ze waren simpelweg verdwenen. Terugplaatsen was het meer 😀

Ik ging namelijk van dit in 2016….

Naar dit in 2019… Wat zo uitsteekt zijn mijn ribben. Beetje slechte hoek, maar even om aan te geven…. ’t was echt niets meer.

En toen naar dit:

Na een lange periode van twijfelen, besloot ik op een avond een terugbelverzoek achter te laten op de site van de lokale plastische chirurgie kliniek. Ja, ons durp van 8000 mensen heeft dat. Vier dagen na de intake had ik de operatie. Dat ging allemaal prima en herstel verliep ‘volgens het boekje’.

Waarom? Wel, het voelde alsof een deel van mijn vrouwelijkheid was verdwenen. Kleine borsten: prima. Ik heb altijd een bescheiden b-c cup gehad, die bij mijn lijf paste.

Maar niet eens een a-cup op kunnen vullen en de voorkant van een twaalfjarige hebben is gewoon deprimerend. Alle ‘accepteer jezelf zoals je bent’ en ‘focus op je goede kanten’ ten spijt: ik vond het echt vreselijk en probeerde er niet aan te denken maar er elke dag keer op keer mee worden geconfronteerd was gewoon niet leuk.

Ik houd van mooie lingerie en vrouwelijke kleding maar vrouwelijk voelde ik me wat dat betreft niet meer. Wat moet je met een mooie bh als je niets hebt voor erin? Ugh.

En ja, het is een luxe. Ik ben enorm blij dat het kon. Want op elk ander punt in de geschiedenis, had ik er wel gewoon mee moeten leren leven en was er simpelweg niets anders dat ik kon doen, dan dat. Ik besef dat.

Welke soort? Siliconen. In een hoog profiel, want voor laag profiel was geen plek. Dan kan je er wat meer volume in kwijt maar omdat ik niet echt breed ben, moest het volume uit de hoogte komen 😀 Aan beide kanten zit er 250 cc -rond model- in als ik het me goed herinner.

Ik wilde (uiteraard) de iets grotere maar toen de arts zei dat hij deze zou proberen heb ik gekozen voor de kleinere: ik wil geen voorgevel die eruit ziet alsof iemand iets heeft geprobeerd 😉

En achteraf is het ook prima. Ik las dat veel vrouwen spijt hadden dat ze een kleinere cup hadden genomen maar ik ben juist erg blij met de beslissing niet het grootste te willen hebben. Het verschil tussen 250 en 275 cc relatief klein maar het idee was wel dat het er natuurlijk uit zou blijven zien. En dat doet het.

Deed het pijn? Voor de mensen die wel eens een baby hebben gehad en daarna stuwing hebben ervaren: zo voelde het voor mij.
Het deed geen pijn, wel voelde het ongemakkelijk. En ik kon ook bijna niets doen. Het knopje van de autogordel indrukken de eerste dag: echt niet. Niets waar ik mijn armen voor moest gebruiken eigenlijk.

De eerste tijd moet je op je rug slapen en dat ging verrassend makkelijk. Na een week kon ik weer autorijden en in slakkentempo dingen in huis doen. Geen bedden verschonen maar wel de dagelijkse dingen. Drie weken later, met kerst, beklommen we een bergtop hier in de buurt, zonder problemen. En toen ging eigenlijk alles gewoon weer zoals voorheen.

Pijnstillers en herstel? Ik heb de eerste drie dagen zo nu en dan gewone paracetamol genomen en dat werkte prima. De voorgeschreven pijnstillers heb ik niet hoeven gebruiken. Maar ik heb geloof ik een redelijk hoge pijngrens en wilde mijn lijf ook niet nog meer belasten met sjemiese troep.

Het meest lastige vond ik de eerste week dat ik niets kon doen. Ik viel elke middag een uurtje in slaap, door de narcose.
Dat ik niet mijn gewone routines kon volgen en dat de man vrolijk tussen onopgemaakte bedden en uitpuilende wasmanden koffie kon gaan zitten drinken, dat vond ik lastig. Het was wel heel fijn dat hij vier dagen had vrij genomen en de kinderen ’s middags mee nam uit wandelen of naar de winkel zodat ik even rust had. En uiteindelijk kwam alles gewoon goed. Ik had vooraf het hele huis van boven tot onder schoongemaakt dus heel veel had ik niet in te halen toen ik weer wat meer kon en de man weer aan het werk was.

Herstel ging geleidelijk maar voorspoedig. Na een paar weken kwam het gevoel terug, na een paar maanden zakten ze wat en verdwenen de littekens en nu is het alsof ze er altijd hebben gezeten.

De man zei -uit zichzelf- dat hij absoluut geen verschil ziet of merkt of voelt met voorheen (toen ik nog een eigen voorkant had, bedoelt hij dan). En ik ook niet. Ze zijn iets ronder. Ze zitten mooi op hun plek. Maar ze voelen helemaal als onderdeel van mijn lijf.

Reacties? Ik was een beetje bang voor wat mensen zouden zeggen. Mijn moeder reageerde in eerste instantie nogal verbaasd maar gaf later toe dat ze ook wel had gezien dat er praktisch niets over was. Verder was iedereen positief. Ik postte erover op instagram en de meelevende reacties waren talrijk en hartverwarmend.

De man zei dat ik het niet voor hem moest doen maar ik zou het nooit doen als dat mijn enige beweegreden was. Uiteraard is het voor hem ook leuker om naar te kijken dan naar een ribbenkast met tepels 😀 en ik voel me ook beter. Hoewel hij me nooit een seconde het idee heeft gegeven dat hij me minder mooi vond, scheelt het veel dat ik mezelf weer 100% mooi vind.

Natuurlijk, ik had echt liever ‘mijn eigen’ nog gehad. Ik heb zo veel foto’s gezien van prachtige borsten die toch groter moesten. Niet zelden vond ik ‘voor’ mooier. Maar wie ben ik om te oordelen daarover. Ik begrijp heel goed dat vrouwen dit doen, hoewel ik een reeds prachtig lijf verbouwen om aan een doorgeschoten schoonheidsideaal te voldoen, jammer vind. Maar nogmaals: ieder het zijne.

Zou ik het weer doen? Ja, absoluut. Ik zou er nu niet zo lang over twijfelen. Het is me ongelofelijk meegevallen en ik ben er intens blij mee. Elke dag. Mijn kleren staan veel mooier. Ik ben blij als ik in de spiegel kijk, als ik naar beneden kijk…. ik voel me gewoon weer 100% een vrouw. Met bijbehorend figuur. En lingerie kopen is weer een klein feestje. Zo fijn om me in iets moois te kunnen hullen en blij te zijn met wat ik zie. Dus ja, ik ben er blij mee 😉