Wandeling bij de waterval

Ik wilde vroeg gaan wandelen vanmorgen. Want de ochtend is mooi. Bovendien zou het ’s middags droog worden. Nee, de logica snapte ik ook niet maar ik wilde gewoon eruit. En het was prachtig. Het had flink geregend en dan is de waterval altijd spectaculair. De foto’s staan alleen precies in tegenovergestelde volgorde.

Ik wil van alles schrijven, maar ik vind de juiste woorden even niet.

Dan heeft het ook geen zin om achter de computer te blijven hangen. Ik ga even de houtmand vullen, de boel boven stoffen en stofzuigen, een grote salade maken voor bij de door de man gemaakte saucijzenbroodjes voor vanavond en een beetje opruimen. En dan is het al weer bijna avond.

Morgen weer een nieuwe week. Met nieuwe… kansen?

Haha.

Gekke wereld.

Beste mensen die wel blijven volgen (velen ook ondanks dat ze het niet met me eens zijn), ik vind dat echt super! Dank jullie wel! ๐Ÿ™‚

Liefs!

Fijne dagelijkse dingen.

Er staat een koolmees ongegeneerd naar binnen te kijken. Ik voel me wat bekeken. En lui, ik zit nu al een uur met de laptop op schoot ๐Ÿ˜‰ Maar soms geef ik mezelf toestemming daarvoor. De rest van de dag heb ik genoeg te doen en ik heb al genoeg gedaan vanmorgen.

Er ligt een was om op te hangen, ik wil nog even een uurtje naar buiten met de kleinste ondanks het natte weer, daarna eten we lunch en wil ik een goede menuplanning maken met wat er nog in de koelkast ligt, vervolgens komen de kinderen + 1 extra thuis, moeten de rugzakken uitgeruimd, het avondeten voorbereid, lopen we de man tegemoet en moet er pizza gemaakt en weekend worden gevierd. Leuke dingen, maar de komende 12 uur weinig rust ๐Ÿ˜‰

Ik heb bewust weinig groenten gekocht want ik had toen we boodschappen deden mijn weekmenu nog niet helemaal klaar, de dag verliep anders dan gepland. Ik houd van voorraad en voorbereid zijn maar een ‘lege’ koelkast geeft me rust in dit geval.

Gisteren was het zulk heerlijk weer, we konden buiten ontbijten. Zonder jas aan. Ik sleepte een gammel bistrosetje naar het balkon en daar dronken we thee en koffie met melk. Een relaxed ‘cafรฉ-jazz’-deuntje erbij op de laptop en het voelde als een uitje.

De laatste tijd heb ik weinig zin in ‘gedoe’. Geen boeken met problemen groter dan ‘krijgen ze elkaar of niet’ terwijl je weet dat dat toch wel gebeurt. Geen ingewikkelde muziek. Geen drama, maar daar houd ik toch al nooit van. Ik heb een e-reader vol met fijne boeken en ze gaan in een redelijk tempo er doorheen.

Alles eenvoudig… hoewel ik wel zin had om de woonkamer wat herfstiger te maken. Gezellig. Met drie glazen kandelaars van de kringloop, een oude jeneverkruik van mijn over- overgrootopa, wat boeken in het zicht, de schapenvachten, de lantaarns van buiten en planten die normaal boven bij de kinderen staan maar waar het nu te koud en donker is voor ze.

Want donker is het.

Maar onthoud:

Plaatjes.

Ik zit al een uur van alles te schrijven en weer te deleten.

Dat schiet ook niet op.

Vannacht was er een flinke storm en we gingen net tijdens het staartje ervan wandelen. Toen we terugkwamen en de pannekoeken op hadden, begon het zonnetje door te breken. Geeft niets, ik houd van Noorwegen met dramatische wolken.

En dan de helft van mijn tekst laten staan.

Ik wilde iets schrijven over het hoofd niet laten hangen. Over accepteren dat dit een moeilijke tijd is, als je ziet dat er zo veel onbegrijpelijke dingen gebeuren. Ondemocratische dingen. Gevaarlijke dingen. Onware dingen.

Mijn ouders heb ik al bijna een jaar niet gezien en vanmiddag greep me dat voor het eerst aan. Ik liep hun appartement in om iets te halen en zag op een flesje in mijn vaders handschrift de datum van openmaken vorig jaar november. Ik maak altijd grapjes om zijn bijhouddrift.

Maar het heeft geen zin om me er al te druk om te maken. Deze dingen zijn niet in mijn handen. Ik heb ze gevraagd of ze hier willen komen voor een wat normaler leven maar dat vinden ze lastig. En ook dat heb ik maar te accepteren.

We maken het leuk en gezellig hier. We gaan naar buiten. Eten gezond en lekker. Steken de kachel aan. Doen leuke dingen. Sturen berichtjes naar opa en oma. Tellen onze zegeningen. Ik probeer me enigszins voor te bereiden om wat er misschien nog meer komt. Vooral mentaal.

Ik kijk nu al uit naar de tijd waarop de dagen gaan lengen. Over precies twee maanden, vanaf nu.

Er zal een flink beroep worden gedaan op iedereen z’n geestelijke gezondheid de komende tijd. Genoeg tijd offline doorbrengen, goed voor jezelf en de mensen om je heen zorgen, tijd in de natuur doorbrengen, dingen bakken en koken, het huis mooi houden, bewegen en dingen kijken, doen, luisteren en lezen waardoor je de hele situatie even kan vergeten zijn enorm belangrijk.

Ik hoop dat het goed gaat met iedereen. Sterkte allemaal!

Goed voor jezelf zorgen.

Het woord ‘selfcare’, ik zie het geregeld gebruikt worden voor gedrag dat met ‘care’ weinig te maken heeft. Vind ik dan hรจ! En natuurlijk is het voor iedereen verschillend hoe we dat precies invullen.

Ogenschijnlijk is er hier weinig aan de hand, maar dat is ogenschijnlijk. Ik schrijf er nog wel eens over. Iedereen die nu nog niet ziet wat er aan de hand is…. moet dit boekje lezen. 1984 van Orwell mag ook.

Noorwegen is minder strikt in het dagelijks leven, maar nam veel eerder veel hardere, zeer ondemocratische maatregelen. Een deel is teruggedraaid maar het gemak waarmee men democratie opzij zette was angstaanjagend. Het gebrek aan kritiek ook. Ik maak me weinig illusies.

Het zijn rare tijden. De toekomst is ongewis en dat onze welvaart omlaag zal gaan en de wereld ernstig zal veranderen, is evident. Wat ik daar ook van vind, het zal niet makkelijk zijn. Voor niemand.

Dus dan maar fijne dingen doen. Nu belangrijker dan ooit. Is goed voor de weerstand.

Naast mijn gewone routines waarmee ik iedereen verveel, heb ik een aantal dingen voor mezelf die ik doe die me altijd blij maken en waar ik niet echt zonder kan.

Dagboeken

Wat heb ik allemaal te schrijven? Van alles. Het houdt me bij de les en laat me beseffen wat ik belangrijk vind. Ik begrijp hierdoor beter wat voor gedrag of gedachtepatronen op wat voor manier van invloed zijn op hoe ik me voel.

Bijvoorbeeld: te veel bezig zijn met de natuur en proberen het in mijn eentje te redden (hehe, succes), is best destructief voor hoe ik me voel. Ik zie narigheid overal. En nu weet ik ook wel dat het er is maar uit zelfbehoud negeer ik dat voor het meeste. Ik kan mezelf alles ontzeggen en als het zou helpen deed ik het graag maar het is beter om hier voor mezelf een middenweg in te vinden.

Een hobby hebben

Bloggen en schrijven en foto’s maken. Ik maakte foto’s met mijn telefoon maar die is zijn eigen weg gegaan en toen miste ik het maken van kiekjes. Natuurlijk is het ook belangrijk om gewoon te ‘zijn’ in de natuur in plaats van constant kijken naar dingen waar je plaatjes van kan maken, maar het zorgt er ook voor dat ik op een andere manier naar de dingen kijk. En dat vind ik leuk.

Ik geef weinig om moeilijke lenzen en sluitertijden, het gaat me gewoon om het idee erachter: de dingen van een andere kant bekijken.

Stoppen met wat je aan het doen bent

Het is zo makkelijk om maar een beetje aan te rommelen en dat vind ik heerlijk maar het ligt aan de kwaliteit van het aangerommelde. Als het huis in orde is kan ik gaan wandelen, wat in de tuin gaan doen, de vogels voeren, foto’s maken, iets lekkers gaan koken of gaan lezen of ik kan half blogpostschrijvend, half koffiedrinkend, half scrollend over wat voor platform dan ook, half bedenkend dat ik eigenlijk beter iets nuttigers zou kunnen doen met mijn tijd.

Naar buiten

Want er is geen plek waar ik meer tot rust kom dan buiten. Ongeacht het weer, een dag niet naar buiten is een dag… binnen gezeten. En dat vind ik vreselijk. Goed voor het spinrag uit je hersens, problemen zijn altijd kleiner als je langs de kustlijn loopt of op bergen wandelt.

Dit hieronder is zo’n beetje mijn actieradius, ik hoef me niet te vervelen.

Genieten van de kleine, alledaagse dingen.

Want het is zo makkelijk om alles op de automatische piloot te doen en gaar te worden van alles wat je op een dag moet doen, van schoonmaken tot boodschappen tot eten maken tot kinderen voorlezen. En soms moet mijn motivatie ook van ver komen, maar ik kan er ook voor kiezen om overal wat moois van te maken. Door een klein beetje extra te doen, de dingen goed te plannen, te zorgen dat ik niet achter feiten aanloop….

Het eten wat mooier op tafel zetten, een bijzonder gerecht maken, een bos bloemen voor jezelf kopen, een wat betere fles wijn dan normaal, de ramen eens zemen, je benen scheren en je nagels lakken, je balkon opruimen, gezellige muziek afspelen of een grappige film kijken, meteen je bed opmaken ’s ochtends, iets moois aantrekken, plannen maken voor iets in de toekomst zoals kerst of een verjaardag, een brief schrijven naar een oude vriend….

Iets anders dan anders doen

Eens ergens anders gaan wandelen, ’s avonds uit wandelen, een gerecht uit een heel andere keuken klaarmaken, naar een museum waar je nooit geweest bent, een andere winkel bezoeken dan normaal), iets doehetzelven, een andere route ergens naartoe nemen, een ander soort boeken lezen…. Je hoeft niet te gaan bungeejumpen om ingesleten patronen te doorbreken. Het is goed voor je hersens en je krijgt er goede zin van.

Flylady, planningen en routines.

Foto door Hiu1ebfu Hou00e0ng op Pexels.com

Momenteel is de man bezig met de laatste loodjes van de keuken. In een dag stond alles in elkaar maar daarna moesten er nog wat leidingen worden aangesloten en omgelegd, een muur met muurplaten bekleed en van alles afgesteld. Dat laatste kan morgen pas want dan wordt deel twee van het keukenblad geleverd dat per ongeluk in Kristiansand was blijven staan.

Mijn routines lagen niet echt op zijn kop, ik blijf juist doen wat ik elke dag doe om te zorgen dat we niet in een chaos belanden want echt, met zes man, hier en daar een stroomstoring, een keukenrenovatie en dus afwisselend geen wasmachine, vaatwasser, stromend water in de keuken of gewoon helemaal geen keuken was even lastig maar ah en oh, wat is het prachtig geworden. Zo mooi licht! Zo veel ruimte! Zo praktisch!

Om nu foto’s te plaatsen zou flauw zijn, nog niet alles is klaar en dat zou afbreuk doen aan het eindresultaat dat ik heel graag wil laten zien over een paar dagen!

Maar, ik heb enorm veel zin in weer ‘gewone’ dagen met gewoon eten. In een prachtige keuken ๐Ÿ™‚

Behalve twee dagen vrij, zijn er de komende week geen bijzondere dingen om rekening mee te houden voor school. Ik heb in mijn agenda opgeschreven waar ik verder rekening mee moet houden en wat ik moet doen: brieven posten, een mail naar de bieb sturen en zulke dingen. Ik schrijf op wat ik concreet moet doen want anders blijven dingen door mijn hoofd spoken.

Mijn weekmenu heb ik ook klaar. Vandaag aten we knolselderijsoep met daarbij (oud) brood dat ik had belegd met pesto, een restje tomatensaus, salami en kaas en gebakken in de oven. Oude brood ook weer op en de kinderen blij met een soort pizza.

De komende dagen eten we:

  • Maandag: preitaart zonder rand (ook voor lunch later), groenten- en gehaktballetjes, rijst en koolsalade
  • Dinsdag: pulled chicken, rijst, koolsalade en vegan worstjes
  • Woensdag: kip, feta, knoflooksaus en groenten (tomaat, komkommer, rode ui) in zelfgemaakte pitabroodjes
  • Donderdag: franse uiensoep, pistoletje met roomkaas met bieslook
  • Vrijdag: zelfgemaakte pizza
  • Zaterdag: gevulde paprika uit oven
  • Zondag: lasagne

Mijn planning verandert meestal nog wel maar door groenten en andere verse dingen op deze manier te plannen, heb ik genoeg tot ik weer boodschappen ga doen. Uit de losse pols dingen kopen werkt niet: ik heb of te veel, of na drie dagen alweer een lege groentenlade.

Vandaag hebben de kinderen, zoals elke zondag, zelf hun kamers gestoft en gestofzuigd. Eens in de twee weken halen ze ook hun bedden af en leggen ze ’s avonds het schone beddengoed er weer op.

De komende week neem ik elke dag even a la Flylady een kinderkamer extra onder handen. De flylady zone van komende week is de badkamer en een extra ruimte. Ik doe er vier en de badkamer deed ik vorige week al. Elke dag even een kwartiertje per kamer om raamlijsten en plinten schoon te maken, de ramen te doen en meubels af te nemen zodat alles weer keurig in orde is. Geen stress, gewoon elke dag een beetje.

De ‘weekly home blessing’ is iets dat ik al uit een grijs verleden van Flylady heb overgenomen en waar ik nooit van ben afgeweken: elke maandag ruim ik slaapkamers, keuken en woonkamer op, stof en stofzuig en haal de dweil erdoor. Dit is als ik doorwerk in iets meer dan een uurtje klaar. Vervolgens gaat het afval naar buiten.

En dit uiteraard na mijn gewone ochtendroutine, die elke dag bestaat uit:

  • douchen en aankleden (meteen) en opmaken
  • koffie voor mij en de man, ontbijt voor de kinderen
  • keuken en oppervlakken opruimen
  • toiletten en wasbakken afnemen
  • bedden luchten en opmaken
  • was doen (de volgende stap: die van gisteren opvouwen of een nieuwe in de wasmachine of ophangen)
  • avondeten plannen en klaarzetten

Het is fijn om alles weer op de rit te hebben nu bijna alles in de keuken klaar is ๐Ÿ™‚

Herfstig blokje om.

Zo fijn om weer een camera te hebben. Dat heb ik wel gemist, foto’s maken. Mijn telefoon maakte nooit de beste beelden en ik heb nu evenmin een state of the art camera maar dat is ook niet nodig. Hoe eenvoudiger, hoe beter, tot op een bepaalde hoogte natuurlijk.

We maakten een kleine wandeling, want mien moest naar de wc. Gelukkig is de herfst pas net begonnen ๐Ÿ™‚

Zo maar even tussendoor, deze plaatjes van rond om het huis.

Het mooie doodgewone.

Born to be…. ordinary…

Het laatste half jaar was een vrij ongewoon jaar. En nog maar eens besefte ik daardoor dat het gewone en alledaagse moet worden gekoesterd en gewaardeerd.

Als we opgroeien, wordt ons verteld dat gewoon zijn echt vreselijk is. Het liefst ben je populair, beroemd, bijzonder of een tovenaarsleerling. Alles behalve een muggle ๐Ÿ˜‰
We moesten feesten en veel vrienden hebben en socializen met die vrienden en met elkaar verbonden zijn en hippe bijzondere kleding dragen die onze uniekheid benadrukt, terwijl we ondertussen wel alles moeten doen om te zorgen dat we niet per ongeluk buiten de boot vallen want anders zijn dat is het ergste dat kan gebeuren ๐Ÿ™‚

Ik was nooit echt een party-animal, hoewel ik wel graag uit ging. De neiging om bijzonder te willen zijn, had ik ook nooit echt. Veel hemelbestormende toekomstvisioenen evenmin.
Mijn oma haalde niet heel lang voor haar dood nog op dat ik op mijn veertiende al zei dat ik het liefst in een donkere Noorse winter met een plaid op schoot over een Noorse fjord uit wilde kijken. Nou ja, in elk geval is mijn toekomstdroom wel min of meer uitgekomen ๐Ÿ˜‰

Er is zo veel dat we voor lief nemen. Dingen waar we over klagen, terwijl het zo bijzonder is. Juist de gewone dingen…. Terwijl die het leven mooi en kostbaar en bijzonder maken.

Als je het doodgewone niet kan waarderen, wat heb je dan aan meer? Nee, ik pleit er niet voor om de hele winter apathisch onder een dekentje te zitten, uiteraard niet. Of om nooit meer iets te ambieren of te verbeteren.

Maar hoe groots en meeslepend je het ook maakt, uiteindelijk wordt alles gewoon en dan heb je weer iets anders nodig van buiten jezelf om je goed te voelen. Een doodlopende weg, want wat als het je ontnomen wordt?

Niet dat de angst om iets kwijt te raken een reden moet zijn om iets niet te doen, maar de dingen moeten naar mijn mening iets toevoegen aan een reeds tevreden leven, in plaats van dat al die dingen van buitenaf (waar we geen controle over hebben) onze basis zijn. Want dan zijn we nooit tevreden. Er blijft altijd iets nieuws, net om de hoek, net buiten bereik. Waar we eeuwig naar op zoek zijn. Zonder al het moois te zien dat zich vlak onder onze neus afspeelt. Als we het maar willen zien!

Het is voor mijzelf belangrijk om tevreden te zijn met weinig. Want de simpele dingen, dan zijn juist de mooie dingen. Dit stukje schrijven in het namiddagzonnetje met een kop koffie. (Instagramfiltertje erop, gitaarmuziekje erbij…. #simpleliving)

Er is zo veel moois in het dagelijks leven als we het idee loslaten dat het leven groots en meeslepend zou zijn. Als je kan genieten van een blokje om met de kindertjes, de was afhalen, een wandeling, een simpele maaltijd, dan is het leven meer vervullend dan wanneer je het leven leeft dat je door deze maatschappij wordt voorgeschoteld. En het scheelt je alleen een enorme berg gedoe ๐Ÿ™‚

Het leven na ontrommelen.

Foto door bongkarn thanyakij op Pexels.com

De afgelopen weken heb ik nogal enthousiast gedeclutterd. Zo heerlijk om alles weer leeg en georganiseerd te hebben. Donderdag deed ik het laatste loodje, dat erg zwaar was. Letterlijk: de bijkeuken, waar de gereedschappen en aanverwante artikelen van de man huizen. Ik verhuisde spullen, sorteerde, deed dingen weg, zocht heel veel uit en toen was ik aangenaam moe.

We hebben twee grote kasten in de gang waar de modelbouwvoorraad van een webwinkel die de man ooit had, huisde. Die heb ik verhuisd naar een loos hoekje boven nu hebben het gereedschap en alle autodelen heerlijk de ruimte, alles bij elkaar. Een hele verbetering!

Ah, rust en kalmte, zelfs in de bijkeuken (we hebben tot groot verdriet van de man geen garage, wat er voor zorgt dat spullen zich niet op eigen beweging voort kunnen planten. Althans, niet in hetzelfde tempo als wanneer ze zonder toezicht in een garage liggen)

Maar wat nu!

Fijne dingen. Dat is het idee uiteindelijk, dat je een boel dingen wegdoet om plaats te maken voor andere, betere dingen. Niet dat die spullen me nu zo veel tijd en gedoe kostten maar weten dat het er ligt, is al genoeg he ๐Ÿ˜‰ Soms moet de bezem er door.

Ik voel me beter in een rommelvrij huis en naast het gewone onderhoud van kledingkasten ontdoen van meuk en badkamerkastjes kuisen is eens in de zoveel tijd (jaren?) Groot Onderhoud nodig, willen we niet dichtslibben met ons zessen.

Ik heb nu weer tijd voor fijne dingen. Ik ga weer fijn foto’s maken in mijn favoriete seizoen. De bomen kleuren zo mooi nu met het mooie weer. Vannacht hadden we de eerste nachtvorst maar overdag was het warmer dan in juli. Heerlijk! (en raar maar ik kan het toch niet veranderen dus geniet ik er maar van)

Ik ga mijn penvriendinnen weer spammen met brieven. Een poging doen om vijftig kilo volkorenmeel op te maken. (Argh, ik dacht dat ik bloem besteld had…) Wandelen…. Dingen maken met de dertien kilo aroniabessen in de vriezer. Nieuwe recepten proberen nadat ik me de afgelopen weken nogal makkelijk met vertrouwde favorieten van het avondeten had afgemaakt….

Als je niet oppast, is minimalisme gewoon het volgende ding dat je verkocht wordt door influencers. Zorg dat je de juiste vetplantjes, organic basics-ondergoed, verantwoord servies en bedlinnen hebt en alles komt goed ๐Ÿ˜‰ Behalve dat het daar niet om gaat. Althans, niet als doel. Want minimalisme is geen doel maar een tool, bla!

Het gaat er niet om wat je niet hebt en wat je wel hebt maar wat je doet met die paar momenten op aarde die je gegeven zijn.

Na een periode van ontrommelen, volgt altijd een periode van rust en leven met zo min mogelijk is een ideaal waar ik langzaam naartoe werk, zonder er echt nog actief iets aan te doen. Het is een gewoonte voor mezelf: als ik iets tegenkom dat geen nut meer heeft, gaat het weg. Zo simpel is het.

Zo min mogelijk bezitten is logisch. Waarom zou ik me druk maken om dingen die niets toevoegen aan mijn leven? Een camera, een vulpen en papier en verder kan het meeste me gestolen worden. Wat niet kan, omdat ik het niet heb. Hmmm…. Het voelt goed om vrij te zijn.

Zo’n opruimperiode maakt me weer heel erg onomwonden duidelijk hoe bewust we moeten zijn met de spullen die we in ons leven toelaten. Iets is makkelijk gekocht of geaccepteerd maar vaak is er weer vanaf komen, een ander verhaal. Het beslissingsproces, het verkopen of wegdoen, het tijdelijk in de weg staan, anderen die vinden dat iets wel moet blijven…

Het is fijn als spullen geen rol meer spelen in je leven, anders dan functioneel. Niet alleen door ze niet meer te vergaren maar door om je niet meer druk te maken over hoe er vanaf te komen.

Dat wordt een boel Noorwegenfotospam op dit blog binnenkort ๐Ÿ˜‰

Veel fijne dingen.

De laatste dagen was ik fijn druk bezig. Gisteren maakte ik een enorme hoeveelheid eten en bier en bakte koekjes met de kinderen. De een wilde cupcakes, de ander havermoutkoekjes en ik de door mij wat aangepaste worteltaart van The Hummingbird Bakery: meer wortel, de helft suiker en driemaal zoveel kruiden en gember. Oh, lekker!

Voor wie graag bakt kan ik het boek van die bakkerij echt aanraden, qua taart. Niets mislukt, niets is lastig en alles is even lekker. Heeft ook zo zijn nadelen ๐Ÿ˜‰
Ik had een hele tijd niets vooruit gekookt omdat we veel grilden maar nu is het weer iets minder warm en is ‘gewoon’ eten ook weer lekker.

Verder ruimde ik het appartement van mijn ouders met de dames helemaal netjes op.

Ze zijn al sinds november niet meer geweest, en ik kom er ook alleen om tijdelijk dingen te stallen. Overal spinnen, dode pissebedden en een stof…. Oi! Maar na anderhalf uur was alles weer fris en fruitig.
Nu moeten alleen mijn ouders nog komen. Ze willen vliegen, maar niet via Oslo wat nu de enige verbinding is dus het wordt sowieso pas over drie weken dat we elkaar weer zien. Goed, dat kan er ook nog wel bij.

Vanmorgen rook ik een vleugje herfst toen ik naar buiten stapte. Her en der beginnen blaadjes te kleuren en het is geregeld prachtig nevelig ’s ochtends. Vanmorgen vlogen er minstens vijf zwaluwen om mijn hoofd, zo leuk om een insect te zien vliegen en hop, uit te lucht geplukt te zien worden. Of is dat een morbide hobby? Ik houd van vogeltjes. Vooral van zwaluwen. En meeuwen.

Er hing een bij in een spinnenweb bij de kas. Ik haalde de nog levende bij eruit en gaf hem wat suikerwater. Vond ie heerlijk. Daarna met een pincet zijn pootjes ontdaan van het draad en daarna kon ie weer vliegen. De spin eet maar een fruitvlieg ofzo.

De kas was nogal een jungle geworden maar toen de sla begon door te schieten en bijen en hommels af en aan vlogen, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te halen. Nu staat bijna alles in het zaad en kon ik verwijderen wat niets geworden was. Het komkommerkruid en de Oost-Indische kers blijven staan maar nu is 2/3e weer vrij voor andere dingen.

Ik heb bij Solhatt biologische zaden besteld voor sla en kruiden die ik binnen in de vensterbank wil kweken. Ik ben altijd te knieperig om er echt iets van te maken maar ik ga wat terracotta potten aanschaffen, zorgen voor goede grond in de kas en ervan maken wat ik kan.

Verder ben ik blij dat het bijna weekend is. De man heeft volgende week vier dagen ‘weekend’, ook fijn. Vind het altijd zo gezellig om ’s ochtends samen koffie te drinken, boek erbij… Deze nu. Over de Vikingen op Groenland.

Dit weekend komt ook het bootje weer terug. De vorige motor bleek diep van binnen echt gaar maar daarna kon de man een andere afschrijven op zijn werk.

Mensen willen soms gewoon wat nieuws om het nieuws en de afgeschreven motoren worden niet meer doorverkocht omdat ze wettelijk gezien vijf jaar garantie moeten geven. Op een tweedehands motor. Dus worden ze weggedaan. Zoals zoveel. Ik verbaas me wel over de mentaliteit hier wat zulke dingen betreft. Maar goed. In dit geval was de man er blij mee.

En nog twee dagen de huurburen. Ze lopen nu weer keihard te gillen O.o Ik mis mijn eigen buurvrouw, zelfs met haar lambadamuziek en de neiging om in een met pailletten bezaaide stringbikini in mijn tuin te verschijnen ๐Ÿ˜€

Vooral leuke dingen dus! Dat, plus dat het regent in het weekend. Ik heb nu al zin om met de man erbij onder de tent te zitten. Olielamp aan, muziekje erbij en stilte op de Blindleia. Heerlijk….