Offline. Leven.

Opeens was ik het zat. Of nee, ik ben het al heel erg lang zat. De verhouding was altijd al een van haat-liefde. Met internet.

Aan de ene kant is het geweldig voor mensen als ik, die niet zo houden van het gezelschap van andere mensen, om wat mensen te leren kennen. In de loop der tijd heb ik fijne mensen ontmoet en met een aantal heb ik nog geregeld contact via mail of brief of telegram (de app). Er zijn zo veel dingen te lezen, mensen met andere meningen en opvattingen dan de mensen om me heen en dat is fijn voor iemand die het nooit zo met de ‘mainstream’ eens is.

Aan de andere kant: het kost veel. Aandacht. Tijd. Creativiteit. Het is constant oppassen niet te veel te worden meegezogen in de eindeloze stroom van informatie. En soms vind ik dat niet erg. Soms wringt het echter opeens en denk ik: wat is het nut. Ik moet mijn eigen leven leven. En dat doe ik sowieso wel, maar af en toe voor mijn eigen zielenheil moet ik overal bij vandaan.

Terug naar mezelf. Wie dat ook mogen zijn. Zijn er mensen die dat echt weten? We laten ons overspoelen met zo veel ideeΓ«n, meningen, in scene gezette plaatjes van mooie momenten van vreemden, verhalen over hoe we zouden moeten zijn, wat we zouden moeten eten, wat we zouden moeten doen, hoe we zouden moeten leven, hoe we onze huizen zouden moeten inrichten, dat we zouden moeten mediteren, dat we zouden moeten opstaan of juist beter luisteren…

Twee jaar geleden hadden we eens een maand geen internet. Of, zo langzaam dat er niets aan was. Een blogpost plaatsen zonder foto’s lukte net maar meer ook niet. En in die weken heb ik internet geen seconde gemist. De wereld draaide gewoon door. En nu draait de wereld ook gewoon door. Letterlijk en figuurlijk, maar dat is een ander verhaal.

Zo gaat het zo vaak met dingen die er opeens niet meer zijn. Het leven zonder, gaat ook prima en voelt vaak zelfs fijner dan met. Of het nu gaat om het kopen van spullen, tussendoortjes eten, centrale verwarming, een rijk gevulde kledingkast, een tweede auto, vakanties, smartphone of internet, dus.

bron: azquotes.com

Dus, de schermen gingen uit. Niet nu zoals je ziet, maar de rest van de dag wel. Voor mij en voor de kinderen. ’s Avonds luisteren we cd’s en lees ik een boek.

De ironie wil dat ik gisteren mijn smartphone terug vond in een zak met knuffelbeesten van de kinderen πŸ™‚ Ik ben overigens niet van plan hem als zodanig te gebruiken.

Mijn voornemen: het internet gebruiken als een ‘gereedschap’ en niet als tijdverdrijf. Ik kan er mijn rekeningen betalen, iets bestellen indien nodig, zo nu en dan wat gedachten delen met jullie en af en toe een filmpje kijken van een klein aantal filmpjesmakers dat ik echt de moeite waard vind (Een Oorlog Reeds Verloren, BjΓΈrn Andreas Bull Hansen, Vernon Coleman, The Minimal Mom, Jensen…)

En verder…. is internet uitzetten de meest effectieve manier om de wereld buiten te sluiten. Een wereld die naar mijn mening knettergek is geworden en de band met de natuur, met hun innerlijke wereld, met wie ze zijn, grotendeels verloren is. Met desastreuze gevolgen.

Ik hak een wak in het ijs en niets is zo ‘mindful’ als in het ijskoude water liggen. Ik neem mijn kinderen mee het bos in. Hak hout. Maak een vuurtje dat ons echt verwarmt. Maak eten. Drink koffie. Wandel. Lees. Schrijf mijn gedachten op papier. Geniet van de natuur. Ik doe wat mij goeddunkt.

En de rest van de wereld….

Ik ben niet alleen als ik de rest van de wereld buitensluit. In tegendeel, zelfs.

De afgelopen dagen.

Ik heb de hele tijd al zin om van alles te schrijven maar steeds wordt het zo’n laf verhaal over niets. Nu ben ik daar goed in natuurlijk maar er zijn grenzen aan wat lezers kunnen verdragen. Er gebeurt gewoon niet zo veel de laatste tijd.

We vierden kerst met de kinderen en met de buren, we zwommen elke dag, wandelden, zagen de grootste storm in de zeven jaar dat we hier nu wonen, ik heb de kerstboom ontkerstbald maar nog niet ontlampt, ik ben flauw van liflafjes eten en gourmetten en heb zin in echt eten, heb de voorraad kleding van de kinderen opgeruimd, ’s avonds om half tien het halve huis op zijn kop gezet om schoon te maken en deden wat knutselprojectjes.

Gisteren zei de man ‘ik zal morgen ook eens beneden kijken wat we niet meer nodig hebben en het een en ander wegdoen’. Dat klonk natuurlijk als muziek in mijn oren πŸ™‚ Ik ben benieuwd!

Verder moet ik iemand gaan ‘leren’ wijn maken, maar dat is echt intens eenvoudig: een kwestie van tien liter wijnconcentraat in een 25-liter vat met waterslot omkiepen, aanvullen met water, gist erbij doen, doorroeren en een week of twee op kamertemperatuur laten staan. We zijn gaan denken dat al die dingen, zeker als het iets ‘engs’ als gist bevat, enorm ingewikkeld zijn maar dat is het meestal niet. Idem met bier. Als je het ‘from scratch’ maakt is het veel werk maar met ‘stroop‘ is het kinderspel.

Ik zit dingen te verzinnen om te doen of te laten. Genoeg plannen als ik eenmaal uit deze licht lethargische bui kom πŸ˜‰ Bij tijd en wijlen gaat het prima maar ik zoek iets wat ik voorlopig niet kan vinden en zo lang ik zoek op internet, weet ik zeker dat dat niet gebeurt.

Het weer werkt ook niet mee, het is al zes weken lang zo donker (op twee dagen na), dat we binnen overdag met bijna alle lampen aan zitten. Ik kan er op zich goed tegen, het maakt me niet depri maar wel sloom. Daar hebben zelfs de meest actieve mensen last van nu geloof ik. Een wandeling door het bos is het enige medicijn.

En dan gaan nu de schermpjes weer uit. Kinderen gaan naar buiten, ik ga normaal eten voorbereiden, we gaan wat opruimen, een stukje wandelen, boeken lezen, lunch eten, de man gaat een boodschap doen en een pakketje ophalen samen met de kinderen en ik ga genieten van de daarmee gepaard gaande rust in huis.

Doei!

Kerstdagen en overpeinzingen.

Dat was wat, de hele Blindleia dichtgevroren. Het is opeens lekker koud. Perfect weer voor met kerst. Vorig jaar beklommen we een bergtop in de buurt en spoelden we bijna letterlijk weg, we kwamen thuis tot op de draad doorweekt. Voordeel is wel dat je alles weer zo waardeert: droge kleren, hete koffie en warme kachels.

bewijs, met ijs
peppie en kokkie

Net als na De Duik. Koud was het al maar ijs op het water was een nieuwe ervaring. Er kwam ook geen enkele boot voorbij die het ijs brak. De kinderen probeerden het met stenen, maar die bleven liggen op het ijs. Heel vreemd, het bevriest wel vaker maar niet na twee koude nachten, normaal gesproken. We moesten een wak hakken, haha.

Het was nogal een evenement en zelfs man en buurman waren uitgelopen om ons aan te moedigen uit te lachen en gezamenlijk voor gek te verklaren. Maar koud was het niet. Aan mijn lijf was ik absoluut niet koud, alleen aan mijn vingers. Nadat we het water uitkomen, loop ik tegenwoordig gewoon in bikini terug naar huis. Wonderlijk.

Gisteren pakten de kinderen cadeautjes uit, nadat we een mooie zonsondergang hadden gezien op vanaf de Batteri op JustΓΈy. Het was mooi en helder en donker en stil. Het perfecte begin van kerstavond.

Ik kreeg van de man een mooie broek en rok. De kinderen een mix van dingen om te doen, cadeautjes van de lokale speelgoedwinkel, kerstuitverkoop en cadeaubonnen. Vandaag maakten we een kleine wandeling en stookten een vuurtje vlakbij zee. Daarboven grilden we worstjes (ze smaken nergens naar als je ze bakt in een pan maar in de kou, gegrild boven een vuurtje met een kopje koffie erbij doet het niet onder voor het meest luxe eten)

Simpele geneugten…. πŸ™‚

De laatste tijd heb ik gedacht over dingen die ik anders wil doen in mijn leven.

Ik kwam erachter dat ik er nog niet uit ben πŸ˜‰ En dat het eigenlijk gewoon aankomt op kleine dingen die ik beter kan doen. Ik verdoe soms tijd die ik beter kan gebruiken voor dingen die me meer opleveren. Ik kan nu ook beter mijn boek gaan lezen over Noorse Goden en tradities dan een beetje met de laptop op schoot te hangen, bijvoorbeeld. Maar ik doe het niet, aangezien je dit leest nu.

Vaak zou ik het liefste echt weg willen. Een off grid huisje (met wasmachine) in het bos, aan of aan een groot meer. Een paar goede buren in de buurt maar niet op gehoorafstand. Houtfornuis in het huis. Bos om af en toe een boom om te hakken voor in de kachel. We blijven gewoon sparen en misschien komen spaargeld en beschikbaar onroerend goed een keer op een voor ons goed passende manier samen.

Woonden en werkten we op het platteland in Zweden, dan kochten we een huis en waren we hypotheekvrij. Maar liever Noorwegen en liever geen hypotheek, zo we die al konden krijgen. En ik denk maar dat je overal grotendeels kan leven zoals je zelf wil. Dus ja. Kom ik wederom tot de conclusie dat ik hier en nu moet maken van mijn leven wat ik ervan kan maken.

Eigenlijk ben ik best tevreden, en de puntjes op de i zetten moet ik zelf doen. Dat doet een andere omgeving niet per definitie. Dus. Dus gaan we nu maar pizza maken want het is misschien eerste kerstdag, het is ook bijna vrijdagavond en de kinderen kozen voor de gebruikelijke pizza.

Fijne dagen nog!

Wandeling bij de waterval

Ik wilde vroeg gaan wandelen vanmorgen. Want de ochtend is mooi. Bovendien zou het ’s middags droog worden. Nee, de logica snapte ik ook niet maar ik wilde gewoon eruit. En het was prachtig. Het had flink geregend en dan is de waterval altijd spectaculair. De foto’s staan alleen precies in tegenovergestelde volgorde.

Ik wil van alles schrijven, maar ik vind de juiste woorden even niet.

Dan heeft het ook geen zin om achter de computer te blijven hangen. Ik ga even de houtmand vullen, de boel boven stoffen en stofzuigen, een grote salade maken voor bij de door de man gemaakte saucijzenbroodjes voor vanavond en een beetje opruimen. En dan is het al weer bijna avond.

Morgen weer een nieuwe week. Met nieuwe… kansen?

Haha.

Gekke wereld.

Beste mensen die wel blijven volgen (velen ook ondanks dat ze het niet met me eens zijn), ik vind dat echt super! Dank jullie wel! πŸ™‚

Liefs!

Fijne dagelijkse dingen.

Er staat een koolmees ongegeneerd naar binnen te kijken. Ik voel me wat bekeken. En lui, ik zit nu al een uur met de laptop op schoot πŸ˜‰ Maar soms geef ik mezelf toestemming daarvoor. De rest van de dag heb ik genoeg te doen en ik heb al genoeg gedaan vanmorgen.

Er ligt een was om op te hangen, ik wil nog even een uurtje naar buiten met de kleinste ondanks het natte weer, daarna eten we lunch en wil ik een goede menuplanning maken met wat er nog in de koelkast ligt, vervolgens komen de kinderen + 1 extra thuis, moeten de rugzakken uitgeruimd, het avondeten voorbereid, lopen we de man tegemoet en moet er pizza gemaakt en weekend worden gevierd. Leuke dingen, maar de komende 12 uur weinig rust πŸ˜‰

Ik heb bewust weinig groenten gekocht want ik had toen we boodschappen deden mijn weekmenu nog niet helemaal klaar, de dag verliep anders dan gepland. Ik houd van voorraad en voorbereid zijn maar een ‘lege’ koelkast geeft me rust in dit geval.

Gisteren was het zulk heerlijk weer, we konden buiten ontbijten. Zonder jas aan. Ik sleepte een gammel bistrosetje naar het balkon en daar dronken we thee en koffie met melk. Een relaxed ‘cafΓ©-jazz’-deuntje erbij op de laptop en het voelde als een uitje.

De laatste tijd heb ik weinig zin in ‘gedoe’. Geen boeken met problemen groter dan ‘krijgen ze elkaar of niet’ terwijl je weet dat dat toch wel gebeurt. Geen ingewikkelde muziek. Geen drama, maar daar houd ik toch al nooit van. Ik heb een e-reader vol met fijne boeken en ze gaan in een redelijk tempo er doorheen.

Alles eenvoudig… hoewel ik wel zin had om de woonkamer wat herfstiger te maken. Gezellig. Met drie glazen kandelaars van de kringloop, een oude jeneverkruik van mijn over- overgrootopa, wat boeken in het zicht, de schapenvachten, de lantaarns van buiten en planten die normaal boven bij de kinderen staan maar waar het nu te koud en donker is voor ze.

Want donker is het.

Maar onthoud:

Plaatjes.

Ik zit al een uur van alles te schrijven en weer te deleten.

Dat schiet ook niet op.

Vannacht was er een flinke storm en we gingen net tijdens het staartje ervan wandelen. Toen we terugkwamen en de pannekoeken op hadden, begon het zonnetje door te breken. Geeft niets, ik houd van Noorwegen met dramatische wolken.

En dan de helft van mijn tekst laten staan.

Ik wilde iets schrijven over het hoofd niet laten hangen. Over accepteren dat dit een moeilijke tijd is, als je ziet dat er zo veel onbegrijpelijke dingen gebeuren. Ondemocratische dingen. Gevaarlijke dingen. Onware dingen.

Mijn ouders heb ik al bijna een jaar niet gezien en vanmiddag greep me dat voor het eerst aan. Ik liep hun appartement in om iets te halen en zag op een flesje in mijn vaders handschrift de datum van openmaken vorig jaar november. Ik maak altijd grapjes om zijn bijhouddrift.

Maar het heeft geen zin om me er al te druk om te maken. Deze dingen zijn niet in mijn handen. Ik heb ze gevraagd of ze hier willen komen voor een wat normaler leven maar dat vinden ze lastig. En ook dat heb ik maar te accepteren.

We maken het leuk en gezellig hier. We gaan naar buiten. Eten gezond en lekker. Steken de kachel aan. Doen leuke dingen. Sturen berichtjes naar opa en oma. Tellen onze zegeningen. Ik probeer me enigszins voor te bereiden om wat er misschien nog meer komt. Vooral mentaal.

Ik kijk nu al uit naar de tijd waarop de dagen gaan lengen. Over precies twee maanden, vanaf nu.

Er zal een flink beroep worden gedaan op iedereen z’n geestelijke gezondheid de komende tijd. Genoeg tijd offline doorbrengen, goed voor jezelf en de mensen om je heen zorgen, tijd in de natuur doorbrengen, dingen bakken en koken, het huis mooi houden, bewegen en dingen kijken, doen, luisteren en lezen waardoor je de hele situatie even kan vergeten zijn enorm belangrijk.

Ik hoop dat het goed gaat met iedereen. Sterkte allemaal!

Goed voor jezelf zorgen.

Het woord ‘selfcare’, ik zie het geregeld gebruikt worden voor gedrag dat met ‘care’ weinig te maken heeft. Vind ik dan hΓ¨! En natuurlijk is het voor iedereen verschillend hoe we dat precies invullen.

Ogenschijnlijk is er hier weinig aan de hand, maar dat is ogenschijnlijk. Ik schrijf er nog wel eens over. Iedereen die nu nog niet ziet wat er aan de hand is…. moet dit boekje lezen. 1984 van Orwell mag ook.

Noorwegen is minder strikt in het dagelijks leven, maar nam veel eerder veel hardere, zeer ondemocratische maatregelen. Een deel is teruggedraaid maar het gemak waarmee men democratie opzij zette was angstaanjagend. Het gebrek aan kritiek ook. Ik maak me weinig illusies.

Het zijn rare tijden. De toekomst is ongewis en dat onze welvaart omlaag zal gaan en de wereld ernstig zal veranderen, is evident. Wat ik daar ook van vind, het zal niet makkelijk zijn. Voor niemand.

Dus dan maar fijne dingen doen. Nu belangrijker dan ooit. Is goed voor de weerstand.

Naast mijn gewone routines waarmee ik iedereen verveel, heb ik een aantal dingen voor mezelf die ik doe die me altijd blij maken en waar ik niet echt zonder kan.

Dagboeken

Wat heb ik allemaal te schrijven? Van alles. Het houdt me bij de les en laat me beseffen wat ik belangrijk vind. Ik begrijp hierdoor beter wat voor gedrag of gedachtepatronen op wat voor manier van invloed zijn op hoe ik me voel.

Bijvoorbeeld: te veel bezig zijn met de natuur en proberen het in mijn eentje te redden (hehe, succes), is best destructief voor hoe ik me voel. Ik zie narigheid overal. En nu weet ik ook wel dat het er is maar uit zelfbehoud negeer ik dat voor het meeste. Ik kan mezelf alles ontzeggen en als het zou helpen deed ik het graag maar het is beter om hier voor mezelf een middenweg in te vinden.

Een hobby hebben

Bloggen en schrijven en foto’s maken. Ik maakte foto’s met mijn telefoon maar die is zijn eigen weg gegaan en toen miste ik het maken van kiekjes. Natuurlijk is het ook belangrijk om gewoon te ‘zijn’ in de natuur in plaats van constant kijken naar dingen waar je plaatjes van kan maken, maar het zorgt er ook voor dat ik op een andere manier naar de dingen kijk. En dat vind ik leuk.

Ik geef weinig om moeilijke lenzen en sluitertijden, het gaat me gewoon om het idee erachter: de dingen van een andere kant bekijken.

Stoppen met wat je aan het doen bent

Het is zo makkelijk om maar een beetje aan te rommelen en dat vind ik heerlijk maar het ligt aan de kwaliteit van het aangerommelde. Als het huis in orde is kan ik gaan wandelen, wat in de tuin gaan doen, de vogels voeren, foto’s maken, iets lekkers gaan koken of gaan lezen of ik kan half blogpostschrijvend, half koffiedrinkend, half scrollend over wat voor platform dan ook, half bedenkend dat ik eigenlijk beter iets nuttigers zou kunnen doen met mijn tijd.

Naar buiten

Want er is geen plek waar ik meer tot rust kom dan buiten. Ongeacht het weer, een dag niet naar buiten is een dag… binnen gezeten. En dat vind ik vreselijk. Goed voor het spinrag uit je hersens, problemen zijn altijd kleiner als je langs de kustlijn loopt of op bergen wandelt.

Dit hieronder is zo’n beetje mijn actieradius, ik hoef me niet te vervelen.

Genieten van de kleine, alledaagse dingen.

Want het is zo makkelijk om alles op de automatische piloot te doen en gaar te worden van alles wat je op een dag moet doen, van schoonmaken tot boodschappen tot eten maken tot kinderen voorlezen. En soms moet mijn motivatie ook van ver komen, maar ik kan er ook voor kiezen om overal wat moois van te maken. Door een klein beetje extra te doen, de dingen goed te plannen, te zorgen dat ik niet achter feiten aanloop….

Het eten wat mooier op tafel zetten, een bijzonder gerecht maken, een bos bloemen voor jezelf kopen, een wat betere fles wijn dan normaal, de ramen eens zemen, je benen scheren en je nagels lakken, je balkon opruimen, gezellige muziek afspelen of een grappige film kijken, meteen je bed opmaken ’s ochtends, iets moois aantrekken, plannen maken voor iets in de toekomst zoals kerst of een verjaardag, een brief schrijven naar een oude vriend….

Iets anders dan anders doen

Eens ergens anders gaan wandelen, ’s avonds uit wandelen, een gerecht uit een heel andere keuken klaarmaken, naar een museum waar je nooit geweest bent, een andere winkel bezoeken dan normaal), iets doehetzelven, een andere route ergens naartoe nemen, een ander soort boeken lezen…. Je hoeft niet te gaan bungeejumpen om ingesleten patronen te doorbreken. Het is goed voor je hersens en je krijgt er goede zin van.

Flylady, planningen en routines.

Foto door Hiu1ebfu Hou00e0ng op Pexels.com

Momenteel is de man bezig met de laatste loodjes van de keuken. In een dag stond alles in elkaar maar daarna moesten er nog wat leidingen worden aangesloten en omgelegd, een muur met muurplaten bekleed en van alles afgesteld. Dat laatste kan morgen pas want dan wordt deel twee van het keukenblad geleverd dat per ongeluk in Kristiansand was blijven staan.

Mijn routines lagen niet echt op zijn kop, ik blijf juist doen wat ik elke dag doe om te zorgen dat we niet in een chaos belanden want echt, met zes man, hier en daar een stroomstoring, een keukenrenovatie en dus afwisselend geen wasmachine, vaatwasser, stromend water in de keuken of gewoon helemaal geen keuken was even lastig maar ah en oh, wat is het prachtig geworden. Zo mooi licht! Zo veel ruimte! Zo praktisch!

Om nu foto’s te plaatsen zou flauw zijn, nog niet alles is klaar en dat zou afbreuk doen aan het eindresultaat dat ik heel graag wil laten zien over een paar dagen!

Maar, ik heb enorm veel zin in weer ‘gewone’ dagen met gewoon eten. In een prachtige keuken πŸ™‚

Behalve twee dagen vrij, zijn er de komende week geen bijzondere dingen om rekening mee te houden voor school. Ik heb in mijn agenda opgeschreven waar ik verder rekening mee moet houden en wat ik moet doen: brieven posten, een mail naar de bieb sturen en zulke dingen. Ik schrijf op wat ik concreet moet doen want anders blijven dingen door mijn hoofd spoken.

Mijn weekmenu heb ik ook klaar. Vandaag aten we knolselderijsoep met daarbij (oud) brood dat ik had belegd met pesto, een restje tomatensaus, salami en kaas en gebakken in de oven. Oude brood ook weer op en de kinderen blij met een soort pizza.

De komende dagen eten we:

  • Maandag: preitaart zonder rand (ook voor lunch later), groenten- en gehaktballetjes, rijst en koolsalade
  • Dinsdag: pulled chicken, rijst, koolsalade en vegan worstjes
  • Woensdag: kip, feta, knoflooksaus en groenten (tomaat, komkommer, rode ui) in zelfgemaakte pitabroodjes
  • Donderdag: franse uiensoep, pistoletje met roomkaas met bieslook
  • Vrijdag: zelfgemaakte pizza
  • Zaterdag: gevulde paprika uit oven
  • Zondag: lasagne

Mijn planning verandert meestal nog wel maar door groenten en andere verse dingen op deze manier te plannen, heb ik genoeg tot ik weer boodschappen ga doen. Uit de losse pols dingen kopen werkt niet: ik heb of te veel, of na drie dagen alweer een lege groentenlade.

Vandaag hebben de kinderen, zoals elke zondag, zelf hun kamers gestoft en gestofzuigd. Eens in de twee weken halen ze ook hun bedden af en leggen ze ’s avonds het schone beddengoed er weer op.

De komende week neem ik elke dag even a la Flylady een kinderkamer extra onder handen. De flylady zone van komende week is de badkamer en een extra ruimte. Ik doe er vier en de badkamer deed ik vorige week al. Elke dag even een kwartiertje per kamer om raamlijsten en plinten schoon te maken, de ramen te doen en meubels af te nemen zodat alles weer keurig in orde is. Geen stress, gewoon elke dag een beetje.

De ‘weekly home blessing’ is iets dat ik al uit een grijs verleden van Flylady heb overgenomen en waar ik nooit van ben afgeweken: elke maandag ruim ik slaapkamers, keuken en woonkamer op, stof en stofzuig en haal de dweil erdoor. Dit is als ik doorwerk in iets meer dan een uurtje klaar. Vervolgens gaat het afval naar buiten.

En dit uiteraard na mijn gewone ochtendroutine, die elke dag bestaat uit:

  • douchen en aankleden (meteen) en opmaken
  • koffie voor mij en de man, ontbijt voor de kinderen
  • keuken en oppervlakken opruimen
  • toiletten en wasbakken afnemen
  • bedden luchten en opmaken
  • was doen (de volgende stap: die van gisteren opvouwen of een nieuwe in de wasmachine of ophangen)
  • avondeten plannen en klaarzetten

Het is fijn om alles weer op de rit te hebben nu bijna alles in de keuken klaar is πŸ™‚

Herfstig blokje om.

Zo fijn om weer een camera te hebben. Dat heb ik wel gemist, foto’s maken. Mijn telefoon maakte nooit de beste beelden en ik heb nu evenmin een state of the art camera maar dat is ook niet nodig. Hoe eenvoudiger, hoe beter, tot op een bepaalde hoogte natuurlijk.

We maakten een kleine wandeling, want mien moest naar de wc. Gelukkig is de herfst pas net begonnen πŸ™‚

Zo maar even tussendoor, deze plaatjes van rond om het huis.

Het mooie doodgewone.

Born to be…. ordinary…

Het laatste half jaar was een vrij ongewoon jaar. En nog maar eens besefte ik daardoor dat het gewone en alledaagse moet worden gekoesterd en gewaardeerd.

Als we opgroeien, wordt ons verteld dat gewoon zijn echt vreselijk is. Het liefst ben je populair, beroemd, bijzonder of een tovenaarsleerling. Alles behalve een muggle πŸ˜‰
We moesten feesten en veel vrienden hebben en socializen met die vrienden en met elkaar verbonden zijn en hippe bijzondere kleding dragen die onze uniekheid benadrukt, terwijl we ondertussen wel alles moeten doen om te zorgen dat we niet per ongeluk buiten de boot vallen want anders zijn dat is het ergste dat kan gebeuren πŸ™‚

Ik was nooit echt een party-animal, hoewel ik wel graag uit ging. De neiging om bijzonder te willen zijn, had ik ook nooit echt. Veel hemelbestormende toekomstvisioenen evenmin.
Mijn oma haalde niet heel lang voor haar dood nog op dat ik op mijn veertiende al zei dat ik het liefst in een donkere Noorse winter met een plaid op schoot over een Noorse fjord uit wilde kijken. Nou ja, in elk geval is mijn toekomstdroom wel min of meer uitgekomen πŸ˜‰

Er is zo veel dat we voor lief nemen. Dingen waar we over klagen, terwijl het zo bijzonder is. Juist de gewone dingen…. Terwijl die het leven mooi en kostbaar en bijzonder maken.

Als je het doodgewone niet kan waarderen, wat heb je dan aan meer? Nee, ik pleit er niet voor om de hele winter apathisch onder een dekentje te zitten, uiteraard niet. Of om nooit meer iets te ambieren of te verbeteren.

Maar hoe groots en meeslepend je het ook maakt, uiteindelijk wordt alles gewoon en dan heb je weer iets anders nodig van buiten jezelf om je goed te voelen. Een doodlopende weg, want wat als het je ontnomen wordt?

Niet dat de angst om iets kwijt te raken een reden moet zijn om iets niet te doen, maar de dingen moeten naar mijn mening iets toevoegen aan een reeds tevreden leven, in plaats van dat al die dingen van buitenaf (waar we geen controle over hebben) onze basis zijn. Want dan zijn we nooit tevreden. Er blijft altijd iets nieuws, net om de hoek, net buiten bereik. Waar we eeuwig naar op zoek zijn. Zonder al het moois te zien dat zich vlak onder onze neus afspeelt. Als we het maar willen zien!

Het is voor mijzelf belangrijk om tevreden te zijn met weinig. Want de simpele dingen, dan zijn juist de mooie dingen. Dit stukje schrijven in het namiddagzonnetje met een kop koffie. (Instagramfiltertje erop, gitaarmuziekje erbij…. #simpleliving)

Er is zo veel moois in het dagelijks leven als we het idee loslaten dat het leven groots en meeslepend zou zijn. Als je kan genieten van een blokje om met de kindertjes, de was afhalen, een wandeling, een simpele maaltijd, dan is het leven meer vervullend dan wanneer je het leven leeft dat je door deze maatschappij wordt voorgeschoteld. En het scheelt je alleen een enorme berg gedoe πŸ™‚