Opeens heb je het: je bent een jaren vijftig huisvrouw

Oh nee, ik wist het al.

Via pinterest kwam ik op een artikel dat een handleiding voor de jaren vijftig huisvrouw volledig belachelijk vond.

Thank goodness times have changed because these 18 bullet points sound unbearable.Ā 

Ondraaglijk? Wel… Laat ik ze allemaal eens beschrijven.

‘Have dinner ready. Plan ahead, even the night before, to have a delicious meal ready on time for his return. This is a way of letting him know that you have been thinking about him and are concerned about his needs.

De avond van tevoren? Soms zelfs een paar dagen van tevoren. Ik houd ervan om goed eten op tafel te zetten en omdat ik weet dat de man houdt van kip met rijst, maak ik dat in allerlei vormen, regelmatig.
Ik heb hem nooit iets negatiefs over het eten horen zeggen en dat is zo fijn. Maar ik kook graag iets goeds. Voor hem. Ja. Wat moet ik dan? Elke avond pasta? Magnetronmaaltijd? Hem verzoeken zijn eigen eten te maken als ie zo nodig honger moet hebben?

Het is mijn werk om dat te doen. Iets goeds maken voor iemand van wie je houdt is fijn.

‘Prepare yourself. Take 15 minutes to rest so you’ll be refreshed when he arrives. Touch up your make-up, put a ribbon in your hair and be fresh-looking. He has just been with a lot of work-weary people.’

Ja, hij heeft van half 8 tot half 4 tussen lelijke morsige mannen gezeten, in een loods tussen de vettige motoronderdelen. Fijn thuiskomen bij een vrouw met d’r haar op half zeven en vlekken op d’r kleren.
Ik zorg voor hij thuiskomt dat ik even een doekje over mijn stoffige gezicht haal, mijn haar kam, make up bijwerk en als ik in een goede bui ben verruil ik panty’s voor kousen en dikke sokken voor schoenen met hakken. Und? Het is fijn voor hem als ik me mooier voor hem maak, het is fijn voor mij als hij blij is me te zien.

‘Be a little gay and a little more interesting for him. His boring day may need a lift and one of your duties is to provide it.’

Wel, ik informeer naar zijn dag, we praten wat, ik vertel wat en soms vertelt hij wat. Ik haal bier en wijn en soms een liflafje. Even een half uurtje lezen en relaxen. Zalig.

Ja, vreselijk om een leuk persoon voor je partner te willen zijn. Dat doen we tegenwoordig toch beter! Oh nee….

‘Clear away the clutter. Make one last trip through the main part of the house just before your husband arrives.’

Voor mezelf en voor de man. Ik vind zo rond vier uur altijd een goed moment om de boel te ‘resetten’. Tekenspullen, schoenen, tassen, jassen, kopjes, borden en alles wat slingert op zijn plek, de tafel eventueel alvast dekken, even de bezem door het kot. Kan ik als de man thuiskomt ook ontspannen gaan zitten, want ik doe dat stukken beter als mijn omgeving netjes is. De avond verloopt rustiger als ik niet struikel over kinderspul of overal dingen zie staan waar ik iets mee moet.
De man geeft weinig om rondslingerende spullen maar ik vind het wel fijn als hij thuiskomt in een netjes huis.

‘Gather up schoolbooks, toys, paper, etc. and then run a dustcloth over the tables.’

‘Prepare the children. Take a few minutes to wash the children’s hands and faces (if they are small), comb their hair and, if necessary, change their clothes. They are little treasures and he would like to see them playing the part. Minimize all noise.

Ja, dat hoort er dan bij. Duh. Als ze er niet uitzien, moeten ze even iets anders aandoen of hun gezicht wassen. Kwestie van fatsoen, wel handig om ze dat aan te leren. Waarom? Wel, we zijn geen varkens.

‘Over the cooler months of the year you should prepare and light a fire for him to unwind by. Your husband will feel he has reached a haven of rest and order, and it will give you a lift too.

Ja, als ie een hele dag in een ijskoude loods werkt is thuiskomen weldadig als er een vuurtje brandt in de kachel. Ik weet dat het heel erg gewaardeerd wordt als ik dat doe. En omdat ik het snel warm heb en me dan ontdoe van dikke truien, is de man nog meer blij. Het is toch heerlijk om thuis te komen bij een brandend vuurtje, het altaar voor Hestia.

At the time of his arrival, eliminate all noise of the washer, dryer, or vacuum. Try to encourage the children to be quiet.’

Ik krijg het niet altijd precies voor elkaar, maar ik vind het zelf ook fijn om mijn dingen voor die dag gedaan te hebben. Ik stofzuig zelfs niet meer in het weekend als hij nog slaapt. Gewoon, omdat ik lief ben šŸ˜‰

En de kinderen mogen om vijf uur op de Nintendo, lekker rustig voor ons.

Want… ik houd ervan dat de man ons voorziet van wat we nodig hebben doordat hij hard werkt.
En ik houd ervan om te doen alsof ik hier de shit voor mekaar heb en me speciaal te voelen / kleden / maken voor hem.

Omdat na een dag in de kou tussen de mannen, het fijn is voor hem om thuis te komen in de warmte, bij zijn vrouw die moeite doet voor haarzelf en voor hem. Ik hoef de kou niet in, ik hoef niet uit werken, omdat hij dat doet. Daar mag best wat extra moeite mijnerzijds tegenover staan.

‘Be happy to see him.’

Altijd.

‘Greet him with a warm smile and show sincerity in your desire to please him.’

Dat gaat automatisch.

‘Listen to him. You may have a dozen important things to tell him, but the moment of his arrival is not the time. Let him talk first ā€“ remember, his topics of conversation are more important than yours.’

De man praat niet zo veel, dus als hij iets zegt luister ik meestal ook wel. Ik denk niet dat wat hij zegt belangrijker is dan wat ik te zeggen heb, maar iemand laten vertellen wat hij of zij wil is simpelweg fatsoenlijk gedrag. Wachten met praten tot de ander is uitgepraat, ook.

‘Make the evening his. Never complain if he comes home later or goes out to dinner, or other places of entertainment without you. Instead, try to understand his world of strain and pressure and his very real need to be at home and relax.’

‘Don’t complain if he’s late for dinner or even if he stays out all night. Count this as minor compared to what he might have gone through at work.’

Ja, daar zou ik best falen. Gelukkig is de man net zo graag weg van huis als ik. Als in: niet. Als hij van mensen hoort die op ‘guttetur’, een reis met de jongens gaan snapt hij daar niets van. ‘Je gaat toch niet met een paar stinkende kerels op stap als je met je vrouw kan’. ā¤

Heel de avond wegblijven zou ik toch niet accepteren, maar het is evenmin iets dat hij zou doen.

‘Your goal: Try to make sure your home is a place of peace, order and tranquility where your husband can renew himself in body and spirit.’

Ja, dat is mijn doel. Voor mijzelf en voor de man, hoewel voor hem peace, order en tranquility kan worden gelezen als sleutelen, repareren en doe-het-zelven.

‘Don’t greet him with complaints and problems.’

Omdat klagende mensen, vervelend zijn. Ik zeur ook wel eens maar probeer het niet te doen. Niet klagen over dat ik gaar word van de dag lang kinderen aan mijn hoofd, eeuwig terugkerende klusjes in huis, enorme bergen was of niet meewerkende websites van banken, overheden of pensioenfondsen. Maar… wie is daar in geĆÆnteresseerd? Het verbetert er niet door, het is niet boeiend en het maakt de klager in kwestie niet aangenamer.

‘Make him comfortable. Have him lean back in a comfortable chair or lie him down in the bedroom. Have a cool or warm drink ready for him.’

Ik zet bier koud en zorg dat er ’s ochtends koffie staat als hij naar werk gaat. Ik maak boterkoek voor hem voor op werk en zorg graag dat hij het fijn heeft. Doet hij ook op allerlei manieren voor mij. Bite me šŸ™‚

‘Arrange his pillow and offer to take off his shoes. Speak in a low, soothing and pleasant voice.’

Er zijn grenzen.

‘Don’t ask him questions about his actions or question his judgment or integrity. Remember, he is the master of the house and as such will always exercise his will with fairness and truthfulness. You have no right to question him.’

En dat is gelukkig veranderd šŸ˜‰ Er is een verschil tussen uit liefde veel voor iemand doen of alles maar accepteren. Ik ben de deurmat niet he!

Ik denk wel dat als je je vrouwelijker gedraagt en je man ook zichzelf laat zijn, er automatisch dingen op hun plek vallen maar onderdanigheid is geen onderdeel daarvan. Iemand in zijn waarde laten wel. Rare eigenschappen accepteren en gewoon zien als interessant onderdeel van diegene, ook. Iemand zich laten verantwoorden voor wat ie doet, ook.

Dus. Op wat kleine schoonheidsfoutjes na, waren de jaren vijftig in mijn optiek nog niet zo slecht. Het is niet dat de wereld nu heel veel mooier werd, de vrouwen veel gelukkiger, de kinderen beter opgevoed of de mannen hoffelijker toen wij vrouwen allemaal ‘bevrijd’ werden. In tegendeel, zou ik zeggen.

Hulde aan vrouwen die vrouwen blijven.

Typische en gewenste vrouwelijke eigenschappen vroeger: verzorgend, helend, zacht, leven gevend, genezend, huiselijkheid creƫrend, voedend.

Typische en gewenste vrouwelijke eigenschappen tegenwoordig: zelfstandig, mondig, ambitieus, onafhankelijk, opkomend voor haar rechten zoals het aborteren van haar eigen kinderen en strijdend voor het recht om met haar seksegenoten minstens voor de helft vertegenwoordigd te zijn daar waar dat nodig wordt geacht: in de politiek en besturen, nooit in de stucadoorsbranche.

Ik begrijp niet waarom opkomen voor vrouwenrechten gelijk wordt gesteld aan het meespelen van het spelletje van een paar machtsbeluste en de weg van de menselijkheid kwijtgeraakte mannen die we vinden in de politiek en de bestuurskamers.

En uiteindelijk zijn we bijna allemaal aan het werk voor dat groepje. We werken voor het betalen torenhoge belastingen, voor hypotheken op zwaar overprijsde huizen waar ‘wall street’ & co goud geld aan verdienen. We werken om de boekhouding te kunnen doen zoals de overheid die oplegt. We werken om gigantische gemeentehuizen en nutteloze ambtenaren aan de gang te houden. We werken voor ziektekosten, die voor 80% voorkomen kunnen worden als mensen gezond zouden eten maar waar ‘big pharma’ zo lekker van profiteert. We werken voor de pillen van de mensen die nog iets voelen en derhalve burnt out of depressief raken in deze hel. Ook die mensen zijn weer uiterst lucratief voor de pillenproducenten.

Waarmee ik maar wil zeggen, we spelen allemaal het spelletje mee van de mensen die gierend van het lachen hun zakken vullen met onze ellende. En ik snap niet dat het spelletje van ‘de grote jongens’ meespelen, wordt gezien als verbetering van de positie van de vrouw.

Sinds de verlichting is er veel veranderd. En misschien soms ten goede. Het is fijn dat een lullige longontsteking ons de nek niet meer omdraait en dat we dagelijks schone en warme kleren kunnen aantrekken.

Maar de focus is volkomen te liggen op mannelijke waarden. De ratio. Weg met het gevoel. Dood aan de mythische wezens, de wolven, de eenhoorns, de tomtes, de sprookjes, de ‘oudewijvenpraatjes’, de geneeskrachtige kruiden, de verborgen boodschappen van de natuur. Ziekte was niet meer een onbalans in het hele lichaam maar simpelweg een defect onderdeel, als van een auto. En langzaamaan of razendsnel werd de hele wereld ziek. Doodziek.

De natuurlijke wereld is in razend tempo uitgemoord, omgehakt, weggedreven naar de laatste wilde gebieden in Scandinavie en Oost Europa, Rusland… Alles is volgebouwd en bestraat. We wonen in onze hokjes, rijden in een metalen doos naar een ander hok om 8 uur lang data in te voeren, we eten uit een doos of plastic zak en kijken naar Boer zoekt vrouw en denken dat we dat leuk vinden. Als we niet scrollen door social media feeds die precies een nanoseconde van iemands evenzogoed vreselijk imperfecte leven weergeven.

We zijn het contact met de natuurlijke wereld zo kwijt. Maar ook met onszelf.

Spaardoelen. CarriĆØredoelen. Bucket lists. Doelen, doelen, doelen. En altijd maar meer en beter en sneller en altijd wat een ander ook heeft + een beetje extra. Naar binnen kijken is een zeldzame kunst geworden. Silicon Valley heeft met instagram en facebook het laatste restje introspectie ook om zeep geholpen. Nooit kijken we meer naar binnen maar altijd naar wat voor ons ligt en we denken dat nog meer van hetzelfde ons gaat redden.

Het is alsof we bij een auto staan met een ontplofte motor en denken dat het stellen van de binnenspiegel gaat helpen bij het weer laten rijden. Nee, de hele balans is gewoon weg.

Vrouwen denken dat ze ‘empowered’ worden als ze het spelletje van de meest vileine mannen meespelen. Door zich te gedragen als de meest machtsbeluste of de meest fatsoensloze mannen, denken ze zich te bevrijden van de onderdrukking. De ironie, toch?

Maar laat dit nu precies de onderdrukking zijn die ons allemaal maakt tot slaafjes van de multinationals, de big-everythings, de belastingdiensten met hun terreur, de regeringen waar 99% alleen zit voor de eigen eer en glorie (en de bestuurspositie bij de KLM of Shell na vier jaar).

We moeten gewoon af van al die onzin, wat mij betreft. En ik heb het niet over wel of niet werken. Ik heb het over wat Penny Rimbaud zei: ‘we don’t bite the hand that feeds us, we feed the hand that bites us’.
We werken ons ten koste van alles over de kop en als we daarmee klaar zijn, gieten we het zuurverdiende geld terug in de schatkist, de zakken van de hypotheekzwendelaars en de verkopers van nutteloze rotzooi. En dan denken we dat als we maar aan de top kunnen komen van die banken, regeringen en multinationals dat alles goedkomt. Wat denken ze daar te doen, de wereld veranderen? Natuurlijk niet, macht corrumpeert iedereen die naar macht op zoek is.

We denken dat als we maar met zo veel mogelijk mannen het bed delen, we vrij zijn van… wat? Burgerlijkheid? Onderdrukking? Ik weet het niet. ‘Ervaring opdoen?’. Ja, alsof een man die zijn leven met je wil delen dat een pre vindt.

‘Maar we hebben geen man nodig!’ Nee hoor. En regen ook geen zonneschijn, dag geen nacht, licht geen donker, warm geen koud, zonder leven geen dood, zonder bij geen bloem. We zijn allemaal onderdeel van een geheel en zonder het een, bestaat het ander niet. Een man heeft een deel vrouwelijkheid in zich, een vrouw een deel mannelijkheid en samen vullen ze elkaar aan. Yin en Yang.

Samen ben je een. Door je unieke vrouwelijke kwaliteiten te benutten, kan een man zijn unieke mannelijke kwaliteiten benutten. Je maakt elkaar niet beter door allebei 50% te zijn van een sneu opgedrongen ideaal en alles te delen, maar door allebei 100% te zijn wie je bent.

Heel mijn generatie is verpest met ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’. Niet uit goedheid van het hart van de overheid hoor. Nee, omdat vrouwen die ook werken = meer belastinginkomsten. En toen halverwege de jaren negentig de hypotheekregels werden losgelaten en krediet beschikbaar werd, gingen huizenprijzen en dus hypotheken en dus winsten voor de banken enorm omhoog. Ik weet nog dat ‘alle’ moeders opeens moesten gaan werken, een autootje kregen en verhuisden naar iets dubbel zo duurs.

En nu zijn gewone huizen onbetaalbaar voor de meeste eenverdieners, die ook nog eens van overheidswege extra gestraft worden met enorme belastingnadelen. Iedereen een slaafje van de banken en de overheid. Maar oh, we zijn zo lekker geƫmancipeerd en zelfstandig.
Dat we voor het indraaien van een gloeilamp nog een elektricien moeten bellen en zonder kinderoppas nergens meer zijn, dat maakt niet uit. Dat de bank en werkgever ons danig in de tang hebben, daarvoor sluiten we liever de ogen en zien het als en ‘fact of life’. Terwijl: waar is het leven, in zo’n leven?

Maar we spelen precies het spelletje dat onze leiders -overheersers, uiteraard- willen dat we spelen. Zo veel mogelijk verslaafd aan luxe en aan overheidsdiensten en niet samenwerkend maar concurrerend om op de hoogte plekjes van de macht te komen, vanaf waar men lachend op ons neerkijkt.

Wel, hulde aan alle mannen en vrouwen die hier niet aan meedoen. Die kiezen voor familie en traditionele rollen en voor zelf de kinderen opvoeden, voor een eenvoudiger leven waarbij zij het ironisch genoeg juist degenen zijn die minder afhankelijk zijn. Een leven waarbij je elkaar versterkt in plaats van elkaar ‘verdunt’ door elkaar te dwingen elkaars taken over te nemen.

Zo en nu gaan we pƄ bƦrtur, kijken of de frambozen al rijp zijn en de laatste bosaardbeitjes plukken. Doei!