Huishouden in de vakantie.

In de vakantie kan ik me wel heel graag aan mijn routine willen houden maar ik heb gemerkt dat dat lastig is. En dat ik er niet tegen kan als de dingen niet lopen zoals ik wil. De oplossing: weg met de routine zoals ik die heb als de kinderen naar school gaan.

Het liefst doe ik alles ’s ochtends vroeg, maar ’s ochtends vroeg duurt ook maar een beperkt aantal uren en de kinderen willen dat ik mee ga naar de zee, doe alsof ik koekjes eet die eigenlijk gewoon stenen zijn in hun ‘huis’ en eigenlijk wil ik ook gewoon buiten zitten tijdens de uren dat dat echt lekker is daar.

Dat kan dus niet.

En daarom doe ik het nu anders en dat bevalt me prima.

’s Ochtends sta ik om 6 uur op en douche, kleed me aan, maak me op, zet koffie voor mij en voor de man om mee te nemen, schrijf in mijn dagboek, bereid het ontbijt voor, hang een was op, rommel wat in de tuin en hop, daar zijn de kinderen.

Dan ontbijten we samen en daarna doen we met zijn allen wat klusjes. Bedden opmaken, afval wegbrengen, was, spullen opruimen en wat er zo al verder opdoet.

Alles kost wat meer tijd en er is ook altijd gewoon meer te doen met bijna iedereen fulltime thuis maar in plaats van dat vervelend te vinden, doe ik rustig aan, zet nog een keer koffie en neem me gewoon voor om alles zo goed mogelijk te doen. Zonder op de klok te kijken.

De zomer duurt hier welgeteld een week of zes -hoewel we de afgelopen maanden heel erg boffen met het werkelijk prachtige weer- en ik houd zo veel van die paar stille uren ’s ochtends. Als ik die kan doorbrengen in de nog niet hete zon die langzaam boven de bergen uitkomt met het geschreeuw van scholeksters op de achtergrond, dan ben ik heel erg gelukkig.

Het is heerlijk om zo de dag te beginnen en de rest van de dag alles met plezier te doen, in een relaxed tempo. Het hoeft niet voor een bepaalde tijd af. Als ik heel de dag wat aanrommel, is dat prima. En dat mag, want het is zomer. En vakantie.

Fijne dingen:

  • Alle beddengoed openslaan, de ramen open gooien….
  • De gordijnen inspuiten met een water, een scheut azijn en 20 druppels etherische lavendelolie in een spuitfles. Voor de frisse lucht en om insecten te weren (de azijn ruik je gauw niet meer)
  • Een grote salade maken voor het avondeten met hulp van de kinderen
  • Alle was drogen aan de droogmolen, want was die wappert in een zeebriesje en binnen een uurtje weer droog is, is een blijdschap
  • De vloeren die vol zitten met zeezoutwater voetafdrukken, dweilen met een beetje allesreiniger met azijn en framboos van Froggy. Zou het bijna opdrinken, zo lekker
  • Aardbeien net zo lang aanstaren tot ze rood worden
  • Met de kinderen mee naar de zee
  • Alleen maar zomerjassen en luchtig schoeisel in de gang hebben hangen
  • Een grote kan limonade maken, met ijsblokjes erin. Voor de kinderen. Ook al is limonade normaal alleen voor vrijdagavond
  • Het begrip ‘elevenses’ introduceren. Fruit, een cracker, stukje taart als we dat hebben… iedereen kijkt uit naar elevenses.
  • Het balkon vegen en de tafel buiten schoonmaken met groene zeep
  • De voordeur vrij maken van een centimeter dikke laag pollen en voorzien van een vers plantje, want uitnodigend enzo
  • Geregeld even de moeite nemen om alles op te ruimen. Want opgeruimd is fijn
  • ’s Avonds alle ramen weer open gooien voor frisse lucht
  • Amper afwas en gedoe met avondeten, wegens barbecue
  • Noorse zomer: ’s avonds gewoon lekker buiten met een dikke trui aan

Voorbereid zijn.

De wereld bevindt zich thans in deplorabele staat. Zo, open deur ingetrapt. Ik weet niet welke agenda hier uitgespeeld wordt maar fraai is het niet. Tijd om ons voor te bereiden op de gevolgen van jarenlang economisch aanmodderen, geld bijdrukken, rentes manipuleren, gratis geld voor banken en het ongebreideld leegtrekken van de schatkamer van Moeder Aarde. En iets met politiek waarover ik niet ga uitweiden want dan valt iedereen weer in slaap.

Ragnarok. Maar dan niet zo koud. Een symbolische fimbulvetr, de fimbulwinter die drie jaren duurde en waarin er geen zomer was.

Jezelf kunnen redden: ik ben er altijd voorstander van. Het is fijn om als de stroom uitvalt voorzien te zijn van volle propaanflessen, kaarsen, lucifers, hout voor in de kachel en als iedereen begint met hamsteren, reeds een voorraad voor een maand of twee op de planken te hebben staan.

De komende tijd maak ik alle voorraden op orde.

Hout en propaan.

Afgelopen winter hebben we ongeveer twee van de vier pallets hout opgebruikt, dus ik bestel er binnenkort weer twee voor komende winter. Voor ik nieuw hout erbij leg moet wat er nog ligt weer netjes opgestapeld, maar dat is een fijn klusje voor als het wat minder warm is.
We hebben standaard twee gasflessen (een in gebruik en een volle op voorraad) en koken op gas omdat ik dat fijner vind koken en omdat het blijft functioneren als de stroom uitvalt.

Boeken en vermaak.

Normaal koop ik boeken voor weinig geld op amazon, via mijn kindle maar ik besloot daarmee te stoppen toen ik constant titels als ‘How not to be a racist’ opgedrongen kreeg. Flikker toch op.
Alles wat me leuk lijkt bij de kringloop neem ik nu mee, zoals bijvoorbeeld een biografie van Winston Churchill, voor ook die op de brandstapel van de politieke correctheid belandt šŸ˜‰ Voor de kinderen verzamel ik volksvertellingen (folkeevenyr) en sprookjesboeken uit de goeie ouwe tijd.

Ik wil de komende tijd ook mooie puzzels aanschaffen, die liggen ook vaak voor een paar kronen bij de kringloopwinkels.

Films hoeven niet zo van mij, ik ben geen groot filmliefhebber maar een goede verzameling mooie films op een eigen harde schijf is een goed idee. Ik vind het altijd wel leuk om film te kijken met de man en wil wel wat meer klassiekers gaan bekijken, ook samen met de kinderen.

Eten.

Duh. Altijd goed om te hebben, want zo essentieel. Ik heb veel rijst, havermout, linzen en bonen, quinoa, meel, boekweit, pitten, noten, olijf- en kokosolie, tomaten in pakje, plus wat dingen voor de smaak op de plank. De bodem van de vriezer is in zicht maar nadat we ons door de laatste bevroren doperwten, zelfgemaakte loempia’s, garnalen en broccoli (br) hebben heengewerkt, vul ik die weer aan met bevroren bessen, gehakt, soepkippen en -botten en vlees.

Het voelt gewoon beter om in deze tijd niet helemaal onvoorbereid te zijn.

Uit de as herrijzen ;)

De afgelopen tijd voelde ik me geregeld lichtelijk gefrustreerd. Vooral door ruggengraatloze politici en de media die niets meer onderzoeken maar googlen, persberichten overschrijven, feiten verdraaien en halve waarheden presenteren en dat presenteren als De Waarheid.

Ik keek het nieuws en zag het effect van het decennialang afbreken van familiebanden en gemeenschappen en het vervangen van de oorspronkelijke bewoners door emigranten die niets ophebben met onze taal en cultuur. Dat gaat een keer fout. Ik geloof absoluut niet dat we een intolerant volk zijn, zeker niet vergeleken met ‘de rest van de wereld’. Maar ik zou het er goed van kunnen worden zeg!

Argh. En ik dacht nog zo: niets over politiek zeggen, doe het niet! Ik deed het toch.

Hier een filmpje. Hoewel ik wat gematigder ben en van mening ben dat er ruimte is voor mensen die zich aanpassen en onze cultuur niet verachten. Een Iraanse politiek vluchteling is anders dan hele hordes kleinemeisjesbesnijdende qatkauwende Somaliƫrs.

Dit gaat me volgers kosten, maar die waren toch al niet mijn grootste zorg šŸ˜‰

(ik ben dankbaar voor de mensen die volgen, maar het maakt me niet uit als mensen afhaken omdat ik een minder populaire mening heb)

Het vervelende was dat ik het andere dingen liet beĆÆnvloeden. Wasgoed is een goede graadmeter. Als ik de boel tegen een rekje aangooi en opvouw dan vind ik de verkeerde dingen belangrijk. Als ik elke dag een beetje was doe, een piepklein beetje wasverzachter gebruik, de dingen buiten in de zon laat drogen, dezelfde dag strijk, netjes opvouw en wegleg, ben ik goed bezig šŸ˜‰

Ik bedoel: ik doe wat ik moet doen. Het is hier altijd acceptabel en versloffen laat ik dingen nooit, maar het een maakt plaats voor het ander. De kleine dingen. Het verschil tussen na het eten met de kinderen aan tafel tekenen, of in de stoel hangen met mijn telefoon. Het verschil tussen op orde, of keurig op orde. Het verschil tussen me druk maken om dingen die ik niet kan veranderen, of me druk maken om dingen die ik wel in de hand heb.

Alles begon me te irriteren. De dingen verliepen minder soepel. Waar gaat het heen, vroeg ik me af. Dat vraag ik me nog steeds af, maar ik besef dat het nuttiger is om er vanaf een afstand naar te kijken.
Wat nu gebeurt, daar kan ik niets aan veranderen. Ook daarop komt weer een tegenreactie. Het is beter om zoals moeder Theresa zei, ‘naar huis te gaan en van je familie te houden’ als je de wereld wil veranderen.

Ik denk dat de wereld er inderdaad veel beter had uitgezien als we familiebanden en gemeenschapszin niet zo massaal het raam uit hadden gegooid. Als we nog iets meer van de door progressieven zo gehate jaren vijftig- ‘spruitlucht hadden gehad.

Maar goed. Ik ging bij mezelf ten rade. Wat wil ik. Wat is er goed in mijn leven. Wat wil ik veranderen. Ben ik de moeder die ik wil zijn? De persoon die ik wil zijn? De vrouw die ik wil zijn? Maak ik me druk om de dingen die ik kan veranderen en neem ik afstand van hetgeen ik niet kan veranderen? Nah… ik zag enige discrepantie.

Het belangrijkste? Zorgen dat mijn kinderen wijze en evenwichtige volwassenen worden. Ze een mooie jeugd geven. Mijn huis, de geliefde ruimte tussen onze vier muren, de fijnste plek te laten zijn die er is. Een hoge standaard aanhouden voor mezelf, in alles wat ik doe. In wat we eten, hoe we eruit zien, hoe de boel er hier uitziet, van binnen en van buiten. In hoe mijn kinderen zich gedragen jegens anderen.

Geen dingen laten versloffen wegens een soort door nieuwsberichten opgewekt nihilisme. Want als er iets belangrijk is, en waarde heeft, is het familie, een beter mens proberen te zijn en het hoofd koel houden als als de hele wereld gek geworden lijkt. Afstand nemen, een tijdelijke afstand van diverse media en mijn leven weer vormgeven zoals ik het wil.

Want er is zo veel goed. En met wat extra aandacht en liefde, wordt het alleen maar nog beter.
Ik moet de negatieve berichten me niet laten beĆÆnvloeden, want dan heeft ‘dat andere’ al gewonnen, al is het alleen maar in mijn hoofd.

Uiteindelijk, hoe je het leven ervaart, begint in je gedachten. Dus ik gaf mezelf een schop onder de derriĆØre en begon aan het maken van schoon schip. In mijn hoofd, het huis, in mijn routines en waar al niet meer. De computer uit, de telefoon uit en bezig met wat ik belangrijk vind. Om het leven vorm te geven dat ik wil leven. Om te doen wat ik echt belangrijk vind.