Hoeveel inventaris wil je ‘managen’?

De afgelopen verkocht ik praktisch alle modelbouwvoorraad. Er liggen nu nog zeven sets, waar ik wel vanaf kom de komende dagen. Er staan nog vijf pakketten klaar om te verzenden. Het lucht enorm op om datgene weg te doen wat me al zo lang in de weg stond.
Eindelijk had ik daar de ruimte voor. In mijn hoofd, in mijn dagen…. Want het was bijna een volledige baan: mensen antwoorden, dingen uitzoeken, pakjes inpakken, adresetiketten uitprinten en op en neer naar de post-i-butikken.

De inventaris dus. Die is nogal geslonken de afgelopen weken. Ik denk vaak: ‘nu hebben we het minimum wel bereikt’. Maar het kan altijd nog minder. Je zou denken, als je zo’n minimalist bent, dan heb je toch ook gewoon heel weinig spullen?
Dat klopt. In vergelijking met bijna iedereen die ik ken, is het een piepklein beetje. Ik heb een kleine garderobe, mijn pen en notitieboek, wat kook-, planten- en kruidenboeken, een schoenendoos aan sentimentele rommel, een paspoort en pinpas, een handtas en verder niet heel veel. Geen bloemenvazen, geen pyjama’s, geen stapel fysieke boeken om te lezen, geen sieradendoos, geen eigen laptop… Mijn persoonlijke spullen kan ik vermoedelijk en een niet heel ruim bemeten koffer kwijt.

De afgelopen weken ging er nog veel meer weg. Mijn vraag is: wil ik het ‘hanteren’, deze spullen?

En in tijden van ‘gedoe’ is mijn tolerantie voor spullen nog lager. Ook al zijn sommige spullen fijn en brengen ze een zeker plezier, is de vraag of ik dat wil (hanteren) steeds vaker ‘nee’.

De kussens op de stoelen bij de eettafel die ik elke keer moet wassen. Het windlicht waar ik steeds kaarsen voor moet kopen die nooit netjes opbranden. Het vloerkleed dat zorgt dat ik dagelijks moet stofzuigen, een badmat die er, tenzij net uit de wasmachine, steevast smoezelig uitziet (een badhanddoek voor de douche is veel eenvoudiger) Kleding waarvan ik denk ‘nah’, als ik het draag, wat overigens ook kan gebeuren met dingen die lange tijd favorieten waren.

Soms is het antwoord een duidelijke ja. Ik zit graag buiten en niet op een kale houten stoel, dus die meubels en kussens blijven. De leren bank is ijskoud in de winter, dus de schapenvachten die daarop liggen, blijven. Mijn wollen truien die ik op de hand moet wassen, ook. Mijn metalen keltische levensboom aan de muur, ook. De kleurige hertjes… hoeven niet van mij maar de man vindt ze leuk dus vooruit.

Ik probeer bij alles wat ik doe na te denken (heus!), of het de moeite waard is. Of het eenvoudiger kan. En vaak is dat het geval.
Ik kan ontbijt voor meerdere dagen voorbereiden. Ruimte in de koelkast maken zodat ik niet elke dag bier hoef koud te zetten maar in een keer een hele doos met 12 flessen onderin kan zetten. De kinderen een grotere handdoek geven voor hun handen en gezichten, zodat ze niet elke dag alle vier een klein handdoekje gebruiken. Afscheid nemen van dingen die tien jaar geleden wel maar nu niet meer voor mij bestemd zijn, ook al besluit ik over een paar jaar de draad weer op te pakken. Schrijven met een balpen, in plaats van te blijven hannessen met convertors, injectiespuiten en losse inkt, hoe mooi ik het ook vind. (ik gebruik de injectienaald om inkt in de convertor te doen).

Wat is essentieel? Wat is een absolute ‘ja’? Ik wil mijn leven niet doorbrengen met het organiseren, verplaatsen, onderhouden, verhuizen, verzekeren, herwaarderen, kopen en weer wegdoen van spullen.

Hoe meer ik wegdoe, hoe lichter mijn huis, hoe lichter mijn gemoed. Ik houd van een zekere ‘spartaansheid’ in huizen. In elk geval in huizen waar ik zelf in zou moeten wonen, want bij een ander vind ik alles leuk 🙂

De weg naar leven met minder is interessant en nooit klaar. Net zoals wanneer je gaat twijfelen aan wat je televisie je op de mouw speldt, er geen weg terug is naar dat verhaal weer geloven, zie ik ook eigenlijk nooit mensen terugkeren naar een leven vol rommel en overconsumptie.

We hebben vermoedelijk allemaal periodes waarin we wat meer spullen verzamelen, of wellicht juist grenzen testen aan wat we nog comfortabel vinden. Dat is ook prima. Deze periodes vertellen ons wat we op waarde schatten, wat onze voorkeuren zijn en waar we uiteindelijk makkelijk zonder blijken te kunnen leven.

Elke keer vind ik weer dingen waar ik zonder kan, dingen die niet meer belangrijk zijn. Wat ik ervoor terug krijg? Kalmte. Rust in mijn hoofd, in mijn leven en in dat van mijn gezin.
De ‘bandbreedte’ in mijn hoofd om andere dingen te doen. Dingen te veranderen in mijn leven. Meer te leven in overeenstemming met mijn waarden. Meer tijd voor de kinderen en de man. Om brieven te schrijven. Om te besluiten nu eindelijk eens die doorn in mijn oog (de modelbouw) aan te pakken en het in een week kwijt te zijn. Om te besluiten dat ik NU! ECHT! CONSEQUENT! de supermarkten ga vermijden en mijn geld stoppen waar mijn mond is.

Het diepe besef dat weinig, genoeg is. Dat het nog altijd minder kan waarmee tegelijkertijd de kwaliteit van mijn leven, toeneemt.

Dag modelbouw & een leuk youtubekanaal.

Ik had het er maar druk mee de afgelopen dagen: het verkopen van de modelbouw. En het liep echt ongelofelijk goed. Omdat ik het praktisch weggaf, volgens de man -was ook zo- maar ik was het spul zo zat, het herinnerde me aan een tijd waarin het echt niet makkelijk ging en het stond in de weg. ‘Maar het behoudt zijn waarde’ zei de man. Ja, bij een ander in de kast ook 🙂 Dus was ik drie dagen bezig met fotograferen, prijzen uit mijn duim zuigen, met kopers praten, pakjes inpakken, dingen uitzoeken en pakjes inleveren.

Het resultaat van al dit gedoe (het voelt bijna als mijn laatste baan) is ernaar: het overgrote deel van de verf, losse accessoires als tape en lijm en een flink deel van de bouwpakketten is weg. En ook heel fijn, van alle mensen die reageerden hebben de meesten wat gekocht, een aantal kwam erachter dat het toch niet was wat ze zochten en bedankte vriendelijk en slechts een persoon heeft me niets laten horen nadat hij een bestelling stuurde maar verder: enorm fijn! Noren zijn wat dat betreft wel wat netter. Geen gezeur over nog goedkoper en verzendkosten.

En: Lebensraum! Niet dat ik nu graag onder het schuine dak tussen de trap en de badkamer vertoef maar dat bij elkaar nu minder dan de helft van de plek inneemt, maakt me best blij 🙂

Een vriendin wees me op het youtubekanaal van Anja een Nederlandse dame. (in Noorwegen gebruikt men meestal het woord ‘dame’ in zo’n geval, ik vind het wel netjes klinken) Ik vind haar leuk, bijna altijd in het zwart, met haar ‘extreem minimalistische’ levensstijl, haar huisdieren en haar aangename stem.

Ik denk dan wel eens aan hoe mijn leven eruit zou zien, als ik geen groot gezin of een man met gekke hobby’s had. Af en toe best leuk om daar eens over na te denken. Om vervolgens erg dankbaar te zijn voor mijn fijne man en leuke kinderen 😉 Alleen zijn lijkt me verder echt ruk. Maar…. een eettafel met een paar stoelen, een plankje met wat plantenboeken, twee pannen, een koffiezetapparaat, een futon…. verder zou ik niet heel veel hebben, denk ik.

Gisteren heb ik een poging gedaan tot het doen van supermarktboodschappen voor minstens drie weken en heb ik mijn bestelling van de biowinkel binnen gekregen. De man gaat nog even langs de boerderijwinkel vanmiddag en dan zijn we klaar.

Vanmiddag ga ik met de kinderen naar de bakker, kunnen ze iets lekkers uitzoeken voor bij de koffie of voor morgen bij het ontbijt. Zelf bakken kan ook maar dan zitten we al gauw met een grote hoeveelheid oud wordende baksels, dus ik geef er de voorkeur aan om voor een incidenteel gebakje of een klef broodje met vanillevulling waar de kinderen om onbekende redenen helemaal weg van zijn, de bakker te bezoeken.
Ik moet toch die kant op om pakjes in te leveren. Grappig hè, doe ik zo veel moeite om de supermarkt te vermijden, moet ik er alsnog heen omdat ik heb besloten dat ik alle dingen moet verkopen 😀

En nu is het inmiddels 12 uur. Ik ga de was ophangen, lunch eten en dan op pad.

Fijn weekend!


Mega opruiming!

De afgelopen week was het heerlijk weer en dat gaf mij enorm veel zin en energie om Dingen te Doen! Ik houd van op mijn gemakje dingen ordenen en schoonmaken. Zonder audiobooks of youtube of podcast aan mijn hoofd, het liefst in stilte. Het is belangrijk, denk ik, om geregeld alleen te zijn met je eigen gedachten in plaats van ze heel de tijd te vullen met andermans meningen, opvattingen, geluid….

Elke keer vond ik weer iets om te doen. Gisteren zocht ik iets in het gereedschap van de man en bedacht dat er vermoedelijk tweemaal zo veel in de kast zou passen als ik het wat handiger indeelde. Drie keer zo veel als we een duizelingwekkende 400 kronen investeren in vier extra planken maar heel nodig is dat niet, want alles paste erin.

Anderhalf jaar geleden kocht ik statieven met manden en rekken om de chaos beneden te organiseren. Of, ik vind het chaos, de man vindt het gewoon ‘zijn spullen’ 😀

Die rekken zijn nu in gebruik als baggerschoenenrek en de statieven met manden staan in de kledingkasten omdat van ouderdom alle houders van de roedes in een paar maanden tijd afbraken, maar voor de spullen van de man zijn ze niet meer nodig. Dus, dat was ook weer gedaan. Vervolgens bedacht ik dat de voorraad eigenlijk maar een lelijk was om naar te kijken en omdat ik zo fijn had ontrommeld, paste alles in een boekenkast zodat ik nu in de gang zicht heb op drie prachtig lege planken.
Ook een voordeel: om iets bovenuit de boekenkast te pakken, heb ik geen krukje nodig. Het is verbazingwekkend hoe snel de voorraad slinkt nu ik actief mijn best doe om hem op te maken.

Verder had ik vorige week al de hal anders ingedeeld. Langs de lange wand met de kapstokken stonden eerst twee vitrinekasten. De inhoud daarvan paste best in een kast, het kleinste exemplaar heb ik weggeven. De kapstokken hingen daar waar nu de laarzen staan en in de wc, die we overigens nooit gebruiken want we hebben er nog twee. Het is zo veel makkelijker en overzichtelijker nu en omdat alles makkelijk toegankelijk is, hoef ik minder te mekkeren over de rommel en staan we elkaar een stuk minder in de weg als we de deur uit moeten. En het is makkelijker schoon te maken!

Ook buiten was het nodige te doen. Ik heb de kas dus weggegeven en daar ben ik, zoals zo vaak als ik iets wegdoe dat niet meer ‘past’, blij mee. Op de lege plek wil ik wat insectvriendelijke struiken planten en wilde bloemen zaaien. Ik ga eens kijken of ik wat planten kan stekken, want planten zijn hier schreeuwend duur.

Het is nogal kaal maar de eigenaar van ons huis haat bomen, toen hij het huis kocht in 1999, kon je de zee nauwelijks zien. Dat is ook zonde maar hij maakt het wel erg bont. Of, juist niet eigenlijk.
Als huurder hoeven we de buitenboel niet netjes te houden volgens de ‘wet’, maar hebben we ook geen recht om ook maar iets daar neer te zetten. Dat is natuurlijk onzin, vindt ook onze huisbaas, dus in ruil voor het feit we mogen doen wat we willen, neem ik af en toe de tijd de boel te kuisen, snoeien en onkruidvrij te houden.

Ik kwam ook op het briljante idee om het fietsenrek een kwartslag te draaien zodat de kinderen niet meer met hun fietsen langs de auto moeten. Na vier jaar he! Echt, klassiek geval van ‘bedrijfsblindheid’.

Onder de struiken bij de vogelvoerplek lag ook een laag van minstens 10 centimeter dik zonnebloempitschillen. Die heb ik verwijderd. Overal heb ik geveegd, gewassen, opgeruimd, bramen gesnoeid, balken teruggeschroefd en een stapel hout dat voor ons zonder gepast gereedschap niet te kloven was, weggeven aan iemand die er blij mee was. De kinderen beledigd, want het waren onder meer hun ‘tafel en stoelen’ maar we maakten een nieuwe tafel van een nette pallet en stenen en toen was het weer goed.

Soms zijn de dingen zoals ze zijn omdat ze heel de tijd zo zijn en zie je niet meer dat het echt niet netjes of logisch of handig is. Maar eenmaal aan de gang is het zo fijn om alles weer een passende plek te geven. Of dat nu in mijn eigen huis is of bij iemand anders. Of op de stort, als het niet anders kan.

Mijn blik verandert ook als ik eenmaal begin met de dingen beter maken. Dingen die eerst niet opvielen, doen dat meer naarmate de rest van de ruis verdwijnt. Een soort positief Diderot-effect.

En toen was alles weer zoals het moest zijn. Ik heb nog een paar dingen om te verkopen, er moeten nog drie zeilbootjes verkocht en straks doen we boodschappen en nog wat kleine klusjes en dan is het weer klaar!

Fijn weekend!

Wat ik opruimde en versimpelde in februari

Want terugkerend licht brengt altijd dingen in het zicht die zich daarvoor in het winterduister verborgen hielden. Ik zag ze wel maar toch ook niet. Deze periode is altijd een zalige tijd om dingen van me af te schudden die niet langer nuttig zijn. Kilo’s, spullen, ideeën, (zelf opgelegde) verplichtingen…. Dus dat deed ik in februari. Wat ging er weg? Veel!

  • Kleding, uiteraard. Een van de makkelijkste dingen. De nette winterschoenen van de man die niet echt lekker zaten en ook niet bijzonder warm waren en al twee jaar werkeloos in de kast lagen… ‘Maar ze waren nog goed….’ Een paar jurken met print die ik zo leuk vond maar die ik uiteindelijk toch niet met plezier draag. De eeuwige kleren van de kinderen die niet meer passen…. Eenzame sokken en handschoenen….
  • Dingen die ik echt niet meer ging eten of drinken. Groene thee bijvoorbeeld, getver. Gekocht in een vlaag van gezondheidsfanatisme. Ik vind het idee van thee altijd zo aantrekkelijk. Gezond, een klein ritueel, lekker warm… en uiteindelijk laat ik het altijd koud worden omdat ik het niet lekker vind en het me gewoon niet boeit. Groene thee koop ik vooral voor een van mijn ‘fantasie-zelven’, het theedrinkende kruidenvrouwtje in dit geval. Doe maar gewoon water. Of koffie. En rode wijn, na half vijf.
  • Agenda. Ik kocht eindelijk een papieren planner waarin ik de dingen opschrijf die ons gezin aangaan zoals tandartsafspraken, speciale dingen op school en andere dingen die gedaan moeten worden. Ook alle vakanties en feestdagen staan erin. Zo handig! Zo eenvoudig.
  • De kas. Het was of veel gedoe met platen vervangen of gewoon weggeven en ik deed het laatste. De zelfvoorzienende moestuinier is een ook een van mijn vele ‘fantasie-zelven’ denk ik 😀 Ik ben er gewoon niet heel goed in, ik houd meer wilde bloemen en dat iemand anders dan mijn groenten kweekt 😉
  • De meeste zaden. Ik heb alleen nog wat kruiden en pluksla en dat is genoeg.
  • Heel veel rommel uit de tuin. Wat zich zoal ophoopt in de loop der tijden. Een kapotte trampoline, pallets, stukken hout, een dode kerstboom, verlopen projecten en andere kapotte rommel.
  • Schoonmaakmiddelen opgemaakt, ik houd het bij azijn met water en al dan niet etherische olie en afwasmiddel van Sonnet. Werkt net zo goed, uiteindelijk.
  • Koelkast georganiseerd. Ik was altijd tegen extra bakjes in de koelkast maar op een video op YT (jaja, ik ben zo beïnvloedbaar) van een enthousiaste minimalistische mama was ik om want ik haat een rommelige koelkast. Nu haal ik groenten meteen uit hun verpakking en stop ze in een van de vier bakken in plaats van de groentenlade. Die ruimte gebruik ik nu voor bier.
    Losse sauzen enzo staan bij elkaar in bakjes. En het is echt heel handig, scheelt enorm veel rommel en is veel overzichtelijker.
  • Potloden uitgezocht. De kinderen komen vaak niet verder dan ‘potloden’ op de vraag wat ze graag willen hebben en dus hadden we een miljoenmiljard potloden 🙂 Ik heb de beste eruit gehaald en voor allemaal een set gemaakt, de rest (alles te klein, gebroken, niet fijn) is weg.
  • Kruiden. Die ik nooit (meer) gebruik, zijn naar de kruidenhemel. Korianderblad, getverderrie!
  • Voorraadpotten. Ik had een lade vol met potten met van alles. Veel ervan heb ik opgemaakt, opgebruikt en bij elkaar gegooid. Ik heb nu nog minder dan de helft over, meer ruimte in mijn lades en meer overzicht.
  • Voorraad. Ik gebruik altijd wel wat ik op voorraad heb maar ik doe nu actief moeite om het op te maken. Ik houd van voorraad, maar ook van een beperkte voorraad omdat ik niet zo houd van dingen waar ik eigenlijk nog niet mee zou moeten. Dus nu maken we veel ‘grove vafler’ met het meel dat ik verkeerd bestelde, ik maak ‘brood’ met zaden en pitten en cakes met dadels en noten en zo verdwijnt het bijna als sneeuw voor de zon.
  • Eenvoudiger maaltijden. Ja, het lukt me. Mede dankzij de slowcooker.
  • Vitrinekast. Ik had die ‘over’ nadat ik de gang opnieuw had georganiseerd. Weggegeven.
  • Waar eerst twee vitrinekasten stonden, heb ik nu uitgebreid plaats voor schoenenrekken en kapstokken. Met vier kinderen, hun rugzakken en weer dan heen en weer jojoot tussen hartje winter en volop lente, heb ik die plek gewoon nodig. Het scheelt me veel organiseren in een ruimte die daar eigenlijk te klein voor was.
  • Projecten in de vriezer. Soms is het beter om er afscheid van te nemen 😉
  • Deurmatten die meer rommel verspreidden, dan ze verminderden.
  • Frituurpan. We zullen hem vast wel weer een keer opstarten maar voor nu is ie schoon, leeg en opgeborgen.
  • Mijn e-mail en e-reader opgeschoond, dingen beantwoord, overbodige boeken weggedaan…
  • Echte boeken. Ik had best veel gekocht toen de bieb dicht ging bij de kringloop. Wat er niet (meer) gelezen wordt, is weer daarnaartoe terug gegaan.
  • De bezem gehaald door crèmes en andere smeersels. Soms probeer je iets en doet het gewoon niets. Het is dan best kansloos om het tot in de eeuwigheid te bewaren met het idee dat je misschien wel gaat gebruiken als je je andere, wel fijne spullen, hebt opgebruikt.
  • Ski’s, skischoenen en skistokken. Want ook groeien niet mee. We hadden tweederde van wat we hadden, paste niet meer. Dat ruimde ook mooi op, ook al lag het allemaal in de skibox onzichtbaar te wezen.
  • De auto. Ik houd van een opgeruimde auto (goh) en kan er niet tegen als daar allerlei gereedschap en losse eindjes in meeliften.
  • Zomerdekbed. Dat ligt altijd maar in de weg in de kast en toen las ik de tip om het onder je hoeslaken te leggen. Lekker zacht en bovendien wasbaar, in tegenstelling tot je matras. Ideaal!

En nu ga ik lekker buiten in het zonnetje zitten, doei!

Lente, tuinopruiming, autorenovatie en laten gaan.

Eergisteren was het nog sneeuw en wit en winters en grijs en grauw. Gisteren werd ik wakker en was alles groen. En grijs en grauw maar dat komt omdat Noorwegen in essentie grijs en grauw is, natuurlijk. Daar doe je niets aan. De sneeuw was weg, letterlijk in een nacht.

Altijd komen er weer interessante dingen onder de sneeuw vandaan en eindelijk, eindelijk konden we de tuin opruimen en de rommel wegrijden die zich al een tijdje had verzameld. Er lagen nog stukken van de oude keuken, waar de kinderen een ‘hut’ mee gemaakt hadden in het bos. De oude trampoline. De kerstboom. Juleneker, van die korenschoven voor de vogels, helemaal kaalgegeten. Pallets van het haardhout.

De dag ervoor had ik al de balkons schoongespoeld en geveegd. Balkon… hoe noem je het. De voordeur zit op de eerste verdieping, dus je moet er met een trap naartoe. Om driekwart van het huis is een vlonder.

heerlijk in het zonnetje zitten en straks bij de bålpanne met een vuurtje erin….
het tokkiegordijn voorkomt vogelbotsingen, ik zoek nog een charmantere oplossing. het kerstding heeft mijn oudste op school gemaakt
dit was het dus de 22e…. (en 23e, en 24e)
en dit de 25e. Curieus, toch?
en vanmorgen vroeg

Zo heerlijk nu alles weer schoon en fris is! En ik ben van plan om het zo te houden.

Natuurlijk hebben we altijd nog de hobby’s van de man die heeft besloten dat zijn oldtimer genoeg volledig gestript en opnieuw bekleed en geverfd moet worden en hij doet maar.
Ik ga me ook niet druk maken om wat het kost, zo lang onze buffer intact blijft is het prima. Hij werkt ervoor, we hebben niet meer nodig dan we hebben dus wat er over is, gooit ie maar fijn over de balk 😉

Ik heb ook besloten om mijn kas weg te geven. We hebben hem ook gratis gekregen destijds. Er zijn platen uitgewaaid met de storm die vervangen zouden moeten worden, wellicht heeft een ander nog zin om er iets van te maken.
Ik vind plantjes zaaien erg leuk maar ik beperk me tot het zaaien van kruiden in potten en wat bloemen rechtstreeks in de tuin want de bijen en hommels die daar op af komen vind ik leuker dan die twee taaie komkommers en drie aangevreten tomaten die ik weet te oogsten op een jaar 😀

Want waarom doe ik zo veel moeite voor het ene plantje (sla ofzo) terwijl de brandnetels vol met voedingsstoffen (voor in de soep) ernaast welig tieren? Terwijl ik hier van alles kan plukken in de buitenlucht.

Ik heb zo veel zin om lekker buiten te zitten en te zijn en te genieten van het voorjaar! Vandaag wordt het 11 graden en dubbele cijfers zijn bijzonder voor februari maar het is wat het is.

De tuin is klaar voor de lente. Ik ook 🙂

(en ik weet dat de kans zeer aanwezig is dat we twee maanden later gewoon weer met een pak sneeuw wakker worden maar dat zien we dan wel weer, haha)