Foto’s van het liefste konijntje ooit. (en nog wat random bla)

Omdat iedereen gewoon behoefte heeft aan 60 keer de zelfde foto van het allerliefste kleine pluizige babykonijntje dat je ooit gezien hebt.

En nog een keer in het XL.

Hij is het meest levendig, nieuwsgierig en mak van de (tot heden) drie. Ik kan hem zo oppakken en dat vindt ie helemaal prima. Ik geloof niet dat hij het in de natuur heel lang uit zou houden. Maar wat is ie (en de andere twee kleintjes) leuk. Nu moeten we alleen verzinnen wat we doen als we niet over een paar weken hetzelfde aan de hand willen hebben).

Vandaag was gewoon lekker rustig… Weinig te doen na een heel drukke dag gisteren. In zee geweest met de buurvrouw. Het grappige is, het water is 2 graden maar het enige dat koud is na het ‘bade’, zijn mijn handen en voeten en die zijn veel sneller warm dan drie weken geleden, toen het serieus koud begon te worden. Ook mijn reactie om naar adem te happen als ik het water in ga, is veel minder.

Ik vroeg het aan de man maar volgens hem voelt mijn lijf inderdaad niet koud als ik uit het water kom. Grappig. In totaal baden we nu 9 weken op rij nagenoeg elke dag. Ik heb vijf keer verstek laten gaan. Een paar keer door te dicht ijs en een paar keer door tijdgebrek.

We hebben gezwommen bij heerlijk weer, bij regen, storm van windkracht 8, hagel, ijs, een gevoelstemperatuur van -12, bij -8, bij sneeuw, mist… Ik ben verslaafd, haha. Buurvrouw ook. Veel kouder kan het niet worden, dus we gaan het plan om heel de winter te bade, gewoon volhouden.

Wat ik nu wel doe is me meteen weer aankleden. Tot een paar weken geleden liep ik gewoon in bikini terug naar huis (ik voel dan echt geen kou) maar opwarmen daarna duurde wel langer. Nu trek ik meteen na het afdrogen een lange broek en vest aan en dan lijd ik niets.

Het is wel heel lekker met de houtkachel aan. Gaat nogal hard nu met het hout, mintemperaturen en wind maar geen isolerende laag met sneeuw. Pasgeleden liepen we langs het huis waar we hiervoor woonden. Een geweldig huis, zo charmerend en nauwelijks ‘gemoderniseerd’ sinds het werd gebouwd. Maar koud, koud. Ik moet er niet aan denken om daar nu te wonen met de muren zonder isolatie en sommige ramen met nog enkel glas. Uiteraard wonen er wederom van die alternatieve figuren met klusauto’s, dieren, een poging tot moestuin en kinderspeelgoed in de tuin. Altijd hetzelfde 😉

Het aquarium. Als ik wel eens een foto maak is dat ’s ochtends maar dan staat het niet aan. Om drie uur ’s middags springen de lichtjes aan en dan ziet het er een stuk leuker uit. Inmiddels heeft de grote algeneter de helft van de plantjes alweer losgewoeld. Echt!

Het is niet veel met de sneeuw, maar toch genoeg om nog een sneeuwpop te kunnen maken en voor de kinderen om te kunnen ‘ake’, glijden. Hiervoor hebben ze een soort surfplankjes en dat gaat best hard. DL2 had een vriendje en vriendinnetje te spelen en wat zo leuk is, ze vragen echt zelden om een schermpje. Soms, op een heel druilerige woensdagmiddag ofzo. Vandaag ook weer niet. Ze speelden boven en vervolgens buiten, bouwden een fort in de sneeuw en zulke dingen. Heerlijk.

Om half vijf is het schermtijd en dan voor drie kwartier ofzo. Meestal moeten ze ook nog even ‘sociaal’ samen met zijn vieren op de nintento in plaats van allemaal achter een eigen scherm. Na het eten film kijken doen we alleen op zaterdag.

Maar goed, het is inmiddels een wat dooiende boel….

Maakt niet uit, dan kunnen we morgen tenminste zonder gedoe naar de tandarts (de kleinste moet voor controle maar gaat echt haar mond niet open doen, de eigenheimer), de bieb en de toko.

Anyway. Doei!

Maandagmorgen.

Vanmorgen smeerde ik bij wijze van maandagochtendactie tandpasta in mijn oog. Niet bewust maar dat maakte het niet minder… fris. Vervolgens ontsnapte een van de katten naar buiten en daarna bleek de Italiaanse koffie die ik had gekocht te smaken zoals de groene kliko ruikt in de zomer, vlak voordat hij geleegd wordt. Het ijs en sneeuw op de weg is verworden tot een soort grijze slushpuppie.

Ik hoop dat de jongen en zijn taart veilig op school zijn aangekomen. Een van zijn leraressen was gisteren jarig en gaat vrijdag met pensioen en hij had verzonnen dat hij een taart voor haar wilde bakken. Hij is echt heel mooi en hopelijk ook lekker geworden. Iets met chocoladetaart met marsepein en versiersel. Het is ook zo’n lief ventje.

Maar verder gaat alles prima. Vannacht hebben we heerlijk warm geslapen, want ik had het flanellen dekbedovertrek van mijn ouders geleend nadat we de nacht ervoor amper hadden geslapen wegens koud (en dan niet het raam dichttrekken hè?) Ik nog roepen dat flanel voor oude mensen was en kijk eens aan: dat blijkt het ook te zijn 😉

Vanmorgen keek ik voor het eerst in tijden eens naar de statistieken van mijn blog. Ik heb weer vijf mensen weggejaagd 😀 en zag dat Nicole van Huisvlijt en het Moederfront een post had gemaakt met al mijn oude blogadressen en schreef:

Gerlinde begon ooit als een thuisblijfmoeder die verlangde naar een eenvoudiger leven. Haar blogposts over een rustiger bestaan trokken veel lezers. Vervolgens emigreerde ze met haar gezin naar Noorwegen.


Op z’n minst bewijst Gerlinde met haar soms controversiële ideeën dat je je als thuisblijfmoeder wel degelijk ontwikkelt ; )


Zij het niet naar ieders smaak.

Geweldig. Nee, niet ieders smaak 😉 Bedankt Nicole! Ik vind het een mooi compliment.

Het hebben van een mening en daarvoor uit durven komen, ook als het je niet populairder maakt: dat zouden meer mensen moeten doen. Dan kwamen we misschien nog eens uit deze shit hè?

De shit van afgenomen grondrechten die je pas misschien even terugkrijgt als je precies naar de pijpen danst van de Grote Leiders. Of Glote Leidels, want China 2.0 staat om de hoek te trappelen. De shit van niet vrij kunnen reizen, verenigen, spreken, communiceren, ademen en kunnen kiezen wat je wel of niet in je lichaam wil hebben aan injectienaalden en wattenstaven.

Sietske Bergsma heeft trouwens een perfecte brief gemaakt voor ouders van basisschoolkinderen in Nederland, met hierin het standpunt over coronamaatregelen en indoctrinatie. Wellicht een tip voor andere mensen met de ogen open.

Want weet je….

En dan gaan we zo maar weer eens boodschappen doen. Ik ga weer op de ‘vooral plantaardig’ toer. Voor geïnteresseerden: grotendeels het ‘longevity diet’, onder andere Valter Longo schrijft en praat hierover. Plantaardig met 2 – 3 keer per week wat vis, garnalen oid.

Ja, lekker samenhangend verhaal weer. Ik ga eens kijken of we naar Kristiansand kunnen glijden!

Fijne maandag!

Offline. Leven.

Opeens was ik het zat. Of nee, ik ben het al heel erg lang zat. De verhouding was altijd al een van haat-liefde. Met internet.

Aan de ene kant is het geweldig voor mensen als ik, die niet zo houden van het gezelschap van andere mensen, om wat mensen te leren kennen. In de loop der tijd heb ik fijne mensen ontmoet en met een aantal heb ik nog geregeld contact via mail of brief of telegram (de app). Er zijn zo veel dingen te lezen, mensen met andere meningen en opvattingen dan de mensen om me heen en dat is fijn voor iemand die het nooit zo met de ‘mainstream’ eens is.

Aan de andere kant: het kost veel. Aandacht. Tijd. Creativiteit. Het is constant oppassen niet te veel te worden meegezogen in de eindeloze stroom van informatie. En soms vind ik dat niet erg. Soms wringt het echter opeens en denk ik: wat is het nut. Ik moet mijn eigen leven leven. En dat doe ik sowieso wel, maar af en toe voor mijn eigen zielenheil moet ik overal bij vandaan.

Terug naar mezelf. Wie dat ook mogen zijn. Zijn er mensen die dat echt weten? We laten ons overspoelen met zo veel ideeën, meningen, in scene gezette plaatjes van mooie momenten van vreemden, verhalen over hoe we zouden moeten zijn, wat we zouden moeten eten, wat we zouden moeten doen, hoe we zouden moeten leven, hoe we onze huizen zouden moeten inrichten, dat we zouden moeten mediteren, dat we zouden moeten opstaan of juist beter luisteren…

Twee jaar geleden hadden we eens een maand geen internet. Of, zo langzaam dat er niets aan was. Een blogpost plaatsen zonder foto’s lukte net maar meer ook niet. En in die weken heb ik internet geen seconde gemist. De wereld draaide gewoon door. En nu draait de wereld ook gewoon door. Letterlijk en figuurlijk, maar dat is een ander verhaal.

Zo gaat het zo vaak met dingen die er opeens niet meer zijn. Het leven zonder, gaat ook prima en voelt vaak zelfs fijner dan met. Of het nu gaat om het kopen van spullen, tussendoortjes eten, centrale verwarming, een rijk gevulde kledingkast, een tweede auto, vakanties, smartphone of internet, dus.

bron: azquotes.com

Dus, de schermen gingen uit. Niet nu zoals je ziet, maar de rest van de dag wel. Voor mij en voor de kinderen. ’s Avonds luisteren we cd’s en lees ik een boek.

De ironie wil dat ik gisteren mijn smartphone terug vond in een zak met knuffelbeesten van de kinderen 🙂 Ik ben overigens niet van plan hem als zodanig te gebruiken.

Mijn voornemen: het internet gebruiken als een ‘gereedschap’ en niet als tijdverdrijf. Ik kan er mijn rekeningen betalen, iets bestellen indien nodig, zo nu en dan wat gedachten delen met jullie en af en toe een filmpje kijken van een klein aantal filmpjesmakers dat ik echt de moeite waard vind (Een Oorlog Reeds Verloren, Bjørn Andreas Bull Hansen, Vernon Coleman, The Minimal Mom, Jensen…)

En verder…. is internet uitzetten de meest effectieve manier om de wereld buiten te sluiten. Een wereld die naar mijn mening knettergek is geworden en de band met de natuur, met hun innerlijke wereld, met wie ze zijn, grotendeels verloren is. Met desastreuze gevolgen.

Ik hak een wak in het ijs en niets is zo ‘mindful’ als in het ijskoude water liggen. Ik neem mijn kinderen mee het bos in. Hak hout. Maak een vuurtje dat ons echt verwarmt. Maak eten. Drink koffie. Wandel. Lees. Schrijf mijn gedachten op papier. Geniet van de natuur. Ik doe wat mij goeddunkt.

En de rest van de wereld….

Ik ben niet alleen als ik de rest van de wereld buitensluit. In tegendeel, zelfs.

Maar wat leerde 2020 me?

Het was naast de opmaat naar nog meer ellende natuurlijk ook best een leerzaam jaar. Of, het jaar waarin dingen nog duidelijker werden dan ze waren. Er waren dingen die ik al wist, die nu echt duidelijk werden maar waarvan ik niet had gedacht, dat ze op deze manier zouden gaan.

Nou goed.

Wat heb ik opgestoken dit jaar?

  • Je eigen pad volgen en trouw blijven aan je eigen opvattingen (met ruimte voor andere interpretaties) is essentieel. Ook al roept iedereen A, als ik B vind, moet ik niet ook A gaan roepen ‘omdat iedereen dat doet’. De massa heeft meestal geen gelijk maar volgt simpelweg de massa. Tot heden heeft tegendraads zijn ervoor gezorgd dat ik een mooi leven heb samen met man en kinderen.
    En ik weet dat veel mensen ‘ons complotdenkers’ voor gek verklaren maar het is wat mij betreft een geuzennaam. Als je een en een bij elkaar kan tellen, een beetje kan extrapoleren, beseft dat de geschiedenis is opgebouwd uit complotten en ook nog denkt, in plaats van het mainstream nieuws na te bauwen, dan ben je toch al een eind op weg 😉
  • Wat veel dwarse mensen al lang wisten, wordt nu werkelijkheid. New World Order, mass surveillance het afschaffen van grondrechten: tadaa. Het komt voor veel ‘wappies’ niet als een verrassing maar dat het echt gebeurt, is toch bijzonder.
  • We leven zo, dat we het niet merken er een volledige lockdown is. Niet echt, eigenlijk. Behalve dat de kinderen thuis waren en dat we de eerste twee weken braaf afstand hielden van vrienden en bekenden, was er voor ons weinig anders dan anders. Ik zie dat als een positieve zaak.
  • Voor mezelf zorgen is belangrijk. Stilte en wandelen, zijn essentieel om het goed te blijven doen. Als ik niet af en toe in rust naar buiten kan of gewoon wat in en om het huis kan rommelen, dan loopt mijn hoofd over en word ik een vervelend, kortaangebonden mens. Ik heb afzondering nodig. Dat ‘opeisen’ voor mezelf, is het liefste dat ik voor mezelf kan doen.
  • Thuisonderwijs is leuk maar vereist strikte regels en planning. Niet voor mijn dochters, wel voor mijn zoon. Mocht het nog eens zo ver komen (en ik denk niet dat ik iets uit moet sluiten), dan beginnen we direct met goede begeleiding. Het vereist van mij in zijn geval ook absoluut aandacht.
  • De natuur in gaan, is ZO belangrijk. Normaal wandelen we elke dag, meestal twee keer. Nu met het donkere, slechte weer ligt dat een beetje op zijn gat maar half januari zijn we weer goed om te gaan. In het bos of aan zee lijken probleempjes altijd mijlenver weg, of op zijn minst veel kleiner dan ze thuis zijn. Het is letterlijk een medicijn.
  • Er is weinig belangrijk, behalve familie en gezondheid. Dingen die me wel eens irriteerden, zijn nu grotendeels naar de achtergrond verdwenen. En vervangen door andere dingen 😉 Als mijn ouders hier vroeger waren, was ik wel eens een beetje geïrriteerd door de drukte en het feit dat ze altijd dingen voor de kinderen willen kopen, terwijl hun aanwezigheid echt al genoeg was. Nu… wel, zou ik ze graag weer eens zien, om het zacht uit te drukken.
  • Minimalisme helpt me door lastige tijden. Geen ‘gedoe’ om me heen van spullen die overdreven veel aandacht nodig hebben, is zo fijn. Zo blijf ik enigszins gefocust en zie ik wat belangrijk is. Net zoals in de periode waarin al mijn kinderen klein waren, is het zo fijn om niet gehinderd te worden door overdreven veel materieel bezit.
  • Als ik iets al heel lang wil doen, moet ik het gewoon doen. Al lang liep ik rond met het idee om vaker in zee te gaan, voor uithoudingsvermogen, koudetolerantie, gezondheid etc. En na een paar jaar de zee vlak voor de deur te hebben, heb ik nu opeens die routine en het plezier erin gevonden. Er zijn ook dingen die ik graag wil die ik niet ‘zomaar’ opeens kan doen maar het is goed om wat dingen te wensen te hebben. Iets om naartoe te werken of naar uit te kijken.
  • Kleine winkels steunen is belangrijk. Nu is dat hier lastig, zo veel kleine winkels zijn er niet, ik koop niet veel en als ik iets wil hebben ze mijn maat of smaak meestal niet. Maar ik doe mijn best en wat ik kan, probeer ik in de buurt te kopen. Waarom hebben we ooit alle goede dingen uit de buurt opgegeven voor made in China en ‘wat je van ver haalt is lekker’?
  • Routines, net als minimalisme, houden me op de been 😉 Flylady met een beetje van mezelf werkt perfect om het huis netjes te houden en daarmee mijn hoofd ‘op orde’. Meestal 😉
    Ook al verandert er voor ons tot heden weinig, de wereld is wel veranderd en dat merken wij ook. Routines helpen om een gevoel van ‘normaal’ te bewaren. Ze zijn essentieel!
  • De wereld zoals we die kennen en waarin we leven is enorm kwetsbaar. Er is door de mensen die zwaar profiteren van deze crisis verschillende malen gesproken over de mogelijkheid van grootschalige cyberaanvallen. Nu alles digitaal is (ons geld, pensioen, transportsystemen, post…) en de wereld niet meer is wat het eens leek te zijn, is het belangrijk om je ook een tijdje staande te kunnen houden zonder alles wat we voor gegeven aannemen.
  • Het is belangrijk tevreden te zijn met wat je hebt. Blijven upgraden heeft geen zin. Er is altijd iets mooiers of leukers of beters maar wat is het punt? Nu helemaal. Vrijheid is zo veel belangrijker dan welke luxe dan ook. Dan welke nieuwe spullen dan ook. We hebben zo veel vrijheid opgegeven, voor die luxe en het zo met elkaar verward.
  • Weinig hechten aan luxe en bezit maakt je vrij. In elk geval vrijer dan de mensen in hun dure huizen met hun leningen en spullen en verplichtingen. Ik ben nu blijer dan ooit dat ik geen bank of autoleasemaatschappij in mijn nek heb en ook niet zo heel veel op heb met ander uiterlijk vertoon.

Hier nog een mooie film dan.

blijven leven.

Ik ben een groot voorstander van routines omdat ze het leven eenvoudiger maken. Over sommige dingen wil ik gewoon niet nadenken zoals over ‘wanneer ga ik de was doen’ of ‘wanneer ga ik de ontbijtspullen opruimen’ of ‘wanneer maak ik mijn bed op’. Simpele routines maken het leven makkelijker want als ik gedaan heb wat ik moet doen, ben ik vrij om te doen wat ik wil daarna.

Maar, er is een verschil tussen routine en sleur. Wat sleur is, verschilt van persoon tot persoon. Zowel de man als ik zijn geen fan van onnodige veranderingen. Van baan wisselen voor een betere carrière of onze woonsituatie upgraden: als dat het doel is, hoeft het niet. We doen vaak dezelfde dingen, zoals bijna iedereen. Ik doe het huishouden, de man gaat naar werk. In het weekend doen we boodschappen. We zien vooral dezelfde mensen en zijn tevreden met wat we hebben.

Maar dat wil niet zeggen dat je leven saai hoeft te zijn.

Nu met alles wat er aan de hand is, of je nu denkt dat dit een toevallige samenloop van omstandigheden is of een geplande aanval op de vrijheden van alle mensen: de dagen hebben de neiging om zich aaneen te rijgen en een grote grijze massa te worden als we toegeven aan het gevoel van machteloosheid en lamlendigheid dat men ons op lijkt te willen leggen met alle constant veranderende, overdreven vrijheidsbeperkende en angstaanjagende maatregelen.

Daarom is iets anders dan anders doen, een goed idee.

En er is zo veel dat je kan doen. Ja, het is misschien gewoon afleiding of bezigheidstherapie maar bezig blijven en nieuwe dingen doen is goed voor onze geest en helpt stress te verminderen.

‘Men’ heeft ons jarenlang aangepraat dat we hulpeloos zijn. Dat we bazen nodig hebben die ons vertellen hoe onze wereld eruit moet zien. Dat we comfort food moeten eten om ons beter te voelen. Dat we elke week nieuwe cosmetica nodig hebben om mooi te zijn. Dat we in luxe huizen moeten wonen met balzalen van kamers. Dat we de meest luxe stoelen en banken nodig hebben. Dat we ons huis op een aangename 22 graden moeten houden. Dat facebook net zo leuk is als persoonlijk contact. Dat we zelf niet weten wat goed is voor onze kinderen als het aankomt op onderwijs.

En noem het maar op.

Dat is onzin.

We kunnen veel meer en zijn veel sterker dan we denken.

En als we dat gaan ontdekken, dan gaan we weer leven. Verdwijnt een deel van onze zorgen. Verdwijnt -een deel van- onze angst.

De mensen die dit circus en de Great Reset hebben bedacht (want het is allemaal gepland. Zoek Agenda 2030 en Event201 en klik iets verder dan de eerste beste link van een door diezelfde club betaalde factchecker…. of zoek het op bij de bron zelf want daar staat het ook beschreven) zijn doodsbang van mensen die weinig te vrezen hebben.

Bange mensen zijn brave mensen. Ongelukkige mensen zijn brave mensen.

Wat heeft een gelukkig mens nodig? Liefde, gezondheid, een stapeltje kleren en genoeg te eten en te drinken.

Mensen die verslaafd zijn aan warmte, comfort en te veel eten, zijn bang om dat te verliezen en zullen van alles doen om dat te behouden. Ze willen zich dan ook graag laten inspuiten met hetzelfde virus als waartegen ze nu een mondkapje gebruiken. De ironie 😀

Om hun vrijheid terug te krijgen zeggen ze dan. Nee, hun comfort.

Vrijheid is mogen gaan en staan waar je wil, je kinderen het onderwijs laten volgen dat bij ze past in plaats van ze verplicht naar de staatsschool te moeten sturen, vrijheid is feestjes mogen geven voor meer dan twee man en een paardekop. Of 1 man en een paardekop, op basis van de huidige regels. Vrijheid is als je een tiny house mag bouwen of in een tent mag wonen en als je ogen verschoond blijven van reclameborden, zielloze kantoorpanden op zichtlocaties en als je vrij mag ademen in plaats van dat je gedwongen wordt om een ziekmakende lap voor je gelaat te moeten binden. Vrijheid is als de natuur niet wordt opgeofferd voor nog meer Shurgards en KFC’s.

Maar goed.

Doe eens wat anders. Iets waarvan je al jaren denkt: dat zou ik eigenlijk moeten doen.

Iets dat je sterker maakt. Iets dat patronen doorbreekt. Iets dat je gelukkig maakt.

Ga naar buiten, ook al regent het. Ga fietsen, ook al regent het. Elke dag.
Neem een andere weg.
Zet je televisie uit.
En je mobiele telefoon. Nog beter: doe beide’ weg.
Volg eens een begeleide meditatie.
Leer een instrument spelen.
Schrijf een brief aan je tante ofzo. Of gewoon aan een oude vriendin.
Ga koud douchen. Ga het koude water in….
Begin met lange afstandwandelen.
Daag jezelf uit om iets te doen dat je niet altijd doet. Al is het maar om even met iets heel anders bezig te zijn.
Neem je telefoon niet mee en wees een vrij mens.
Schrijf dat boek.

Wat we nu beleven, is psychologische oorlogsvoering van overheden tegen de mensen. Dat moeten we wel beseffen. Maar als we dat weten, weten we ook hoe we ons er tegen kunnen wapenen.

En dat is door de beseffen dat we vrije mensen zijn, en vele malen sterker dan we denken als we weer de kracht in onszelf, en de mensen om ons heen kunnen vinden.

Denk ik dan.

Zo gaaf, mijn buurvrouw was altijd wel zo gek om midden in de winter de zee in te gaan maar dacht nooit dat ze dat langer dan een minuut vol kon houden. Vanmorgen: dik acht minuten bij -2.

Wat je jezelf vertelt.

Ik denk dat je word, wat je jezelf verteld. Of wat je verteld wordt, als je jezelf niet vertelt wat en wie je bent.

Een aantal dingen heb ik lang over mezelf gedacht, die niet waar waren. Of, veranderd konden worden.

Bijvoorbeeld: ik ben een chaoot. Ik ben geen net persoon. Ik vind het lastig om alles netjes op orde te hebben. Ik ben onhandig.

En door nature of nurture ben ik ook een rommelkont, een chaoot en onhandig. Ik laat dingen slingeren, uit mijn handen vallen, weet het hele jaar wanneer iemand jarig is behalve op de dag zelf, ben goed in het zeggen van het verkeerde op het verkeerde moment en ga zo maar door.

Drie jaar geleden nam ik me voor om netter te worden. En ik leerde in een van de boeken die ik las de tip om over jezelf te denken als iemand die wel is wie en wat je graag zou willen zijn.

In plaats van denken dat je een sloddervos bent die met allerlei moeite probeert haar huis netjes te houden, kan je ook aan jezelf denken als iemand die heel netjes en geroutineerd is. Hoe zou die zichzelf gedragen in het dagelijks leven?
Zou ze haar huis binnen komen en struikelen over een stapel was, of zou ze dat euvel meteen verhelpen?
Zou ze op d’r kont zitten terwijl de keuken vol met vaat stond?
Zou ze gewoon voor de twintigste keer een la dicht proberen te proppen, of zou ze hem opruimen?

Of wat betreft eten:
Zou ze de hele dag lopen grazen, of zou ze netjes aan tafel zitten en zich beperken tot drie maaltijden per dag?
Zou ze eten tot ze pijn in haar maag heeft, of een fatsoenlijke hoeveelheid opscheppen en het daar bij houden?
Zou ze cola drinken uit een fles, of water uit een mooi glas?

Zou de persoon die je wil zijn, zich op die manier gedragen?

Je kan jezelf van alles wijsmaken. Ten kwade, maar ook ten goede.

Als je over jezelf gaat denken als een net, georganiseerd persoon, dan ga je je ook zo gedragen.

’s Ochtends vroeg schrijf ik graag in mijn dagboek en ik ben niet van de affirmaties en eindeloze analyses van mijn gevoelens, maar ik schrijf vaak op hoe ik wil leven, hoe ik mijn dag wil doorbrengen, wat ik ga eten, hoe ik me wil voelen… Ik denk aan hoe degene die ik wil zijn, zich gedraagt.

Als ik minimalistisch en zuinig wil leven, moet ik geen nieuwe spullen kopen. Ik neem me dan voor om niet naar spulletjes op internet te kijken of geen onnodige aankopen te doen. Want als ‘minimalist’ en ‘zuinig persoon’ doe ik dat niet. Dat is constructiever dan denken dat ik een gat in mijn hand heb dat ik wanhopig probeer te stelpen door mezelf te straffen met al dat leuks te laten liggen.

Ik schrijf op dat ik het leven mooier wil maken en dat ik daar moeite voor doe door kleine, extra dingen te doen. Dat ik een goede moeder wil zijn door aanwezig te zijn. Dat ik een goede moeder ben, want ik ontbijt met de kinderen, zit bij ze aan tafel, lees ze voor, ga met ze naar buiten. Het is fijner om aan jezelf te denken als iemand die het goed doet dan als iemand die het constant, geplaagd door mom-guilt fout doet maar het elke dag gaat proberen beter te doen.

Het is beter om over jezelf te denken als een net persoon, een goede moeder, een fijne vrouw, een levensgenieter die af en toe een steekje laat vallen, dan als een chaoot, een ploetermoeder en een wandelende berg tekortkomingen die het elke dag weer probeert, maar die nooit goed genoeg is.

Als dat ergens op slaat 😀

Je kan je eigen gedachten kiezen. Veranderen kan altijd. Maar veranderen vanuit de gedachte dat je niet goed genoeg bent, of een chaoot, een luiwammes, een vreetzak dat werkt niet.

Schrijf op wie je bent. Spreek het uit, of denk het. ‘Ik ben een positief persoon’ in plaats van ‘ik moet minder piekeren’. ‘Ik eet voor 95% gezonde dingen en gun mezelf soms een uitspatting’ in plaats van ‘ik zou moeten lijnen want ik ben veel te vet’. ‘Ik heb mijn huis keurig op orde en ben het waard om in een nette omgeving te zijn’ in plaats van ‘ik ga proberen de eeuwige chaos onder controle te houden’.

Helpt echt.

Het plezier van nergens bijhoren.

Het regent pijpestelen. Altijd moeilijk voor te stellen dat het gisteren zulk prachtig weer was en dat het dat morgen ook weer zal zijn, en heel de komende week volgens de voorspelling.
Maar in augustus maakt me dat niet zo veel meer uit, de vroege ochtenden zijn fris en tegen vieren koelt het altijd flink af. Ik ruik al geregeld een herfstlucht in het bos (zo’n kruidige lucht, vermengd met die van paddestoelen). Het is een enorm goed paddestoelenjaar en naast onze brievenbus groeien cantharellen. Ik hoop dat niemand anders ze ‘oogst’ en dat ze nog even kunnen groeien tot wij ze kunnen opeten. Nom!

De man heeft nog een lang weekend vrij genomen, dus morgen begint het weekend. Nu tel ik niet af naar het weekend, maar ik vind het altijd heerlijk om gewoon samen rustig aan te kunnen doen. Zo nu en dan neemt hij de kinderen mee om een stukje te varen en een ijsje te eten in het dorp. Soms ga ik mee, soms niet. Ik vind het ook erg fijn om gewoon even een paar uurtjes alleen te zijn.

Omdat het vandaag nogal netenweer is, heb ik meteen maar mijn poetsronde gedaan in huis en ga ik eens kijken wat we nodig hebben voor de komende herfst voor de kinderen. Vanmiddag doen we boodschappen voor de week, dan is dat maar weer gedaan.

En over coronamaatregelen gesproken, volgens VG -een sensatiekrant, maar dat zijn alle kranten hier-, gaat er op 14 augustus weer een inreisverbod in vanuit Nederland. Serieus. Ik weet niet waar ze het vandaan halen. Maar aangezien ze in Engeland al zeggen gebouwen inclusief fabrieken, verzorgingshuizen en private huizen met de grond gelijk te willen maken als ‘corona gets out of control’ dan…. Wel, laat maar even. Ik ben echt benieuwd of ik mijn ouders nog eens ga zien en zeker de rest van mijn familie.

Ik keek vorige week een video van Bjørn Andreas Bull Hansen, die ‘voorspelt’ dat er in september wederom lockdowns zullen volgen. Ik hoop dat hij ongelijk heeft maar als ik zie waar nu op aangestuurd wordt, zou het me niet verbazen. Maar dat zien we wel, ik kan er toch niets aan doen als men daarvoor kiest. Wat ik wel kan doen, heb ik gisteren al geschreven.

Ik wilde graag dit filmpje nog delen. The Priceless Benefits of not Belonging.

Als we niet bij een groep horen, hebben we de ultieme vrijheid. Als we ons onderwerpen aan een groep, doen we onszelf tekort. Een groep bepaalt vaak wat we mogen denken, zeggen, aantrekken, vinden, luisteren, eten…. En dat is beperkend. Het is een vorm van veiligheid, maar wel een die komt met een prijs. En die is je ‘eigenheid’.

De keuze uit dingen die je wel kan doen als je nergens bijhoort, is groot. Je kan zeggen wat je wil, aantrekken wat je wil, de muziek luisteren die je wil, de boeken lezen die je wil… En daarover praten met anderen, zonder dat je je druk hoeft te maken of je er nog wel bijhoort.

Als iemand die het liefst alleen is, of met mijn eigen gezin, kan ik dat alleen maar beamen.
Aan de andere kant betekent dat (voor mij) dat ik juist met bijna iedereen prima door een deur kan. Er zijn dingen die ik in het algemeen niet zie als heel positief maar ik zal niet gauw iemand persoonlijk veroordelen op basis hiervan. Ik kan best uit wandelen met mijn buurvrouw-met-de-veertig-bontjassen, ook al vind ik madammen met een bontjas zeer gemeen.

Het lijkt me vervelend om moeite te doen om bij een groep te horen. Ik vraag me vaak af: zouden die mensen, die zo gruwelijk veel moeite doen om ‘normaaaal‘ te zijn, nu nooit eens willen vertellen wat ze er echt van vinden? Of vinden ze simpelweg wat hun groepje zegt dat ze moeten vinden, zonder verder echt na te denken? (zo bijvoorbeeld)

Als al je ‘vrienden’ A vinden en jij vindt B, dan wil je dat toch kunnen vertellen zonder dat ze je veroordelen? Echte vrienden doen dat ook niet maar ‘in tijden van nood leert men zijn vrienden kennen’ en dat blijkt het leeuwendeel van de mensen met wie we ons omringen, vaak niets meer dan decoratie. Leuk als tijdverdrijf maar totaal niet essentieel en even inwisselbaar als de kussenhoesjes op de bank.

En natuurlijk, iedereen is afhankelijk van anderen. Dat zie ik als iets moois: we zijn allemaal een onderdeel van een groot organisme, zelfs al gaan we voor een groot deel onze eigen weg.
Soms vind ik sociaal doen aangenaam. Maar wel op mijn eigen voorwaarden. Natuurlijk houd ik rekening met anderen, maar niet ten koste van mijn eigen vrijheid om te zeggen, denken, vinden of schrijven wat ik zelf wil. Ook niet ten koste van die van anderen.

De terreur van de blijheids-cultus

Och heden, ik was gisteren in zo’n zwartgallige en melancholische bui. Maar ik was er blij om want twee jaar terug voelde ik me de hele zomer zo en nu was het slechts een dag. Ik vroeg me al af waar dat schijnbaar eeuwig blijde gemoed vandaan kwam.

Ik weet het, volgens sommige mensen kan je beter met twee preien in je oren en oogkleppen op naar een borduurwerkje staren en ja, dat is ook een manier om met dingen om te gaan, ware het niet dat je er uiteindelijk toch niet aan ontkomt. Waaraan….

Ik snap het idee niet van altijd maar blij moeten zijn. Ja, ik compenseer alle ‘ellende’ die ik zelf opzoek met wandelingen, goed eten maken, veel offline tijd, boeken en andere fijne dingen maar mijn ogen sluiten voor de geïnstitutionaliseerde afbraak van al wat goed en heilig is, dat kan ik niet.

Er komen moeilijke tijden aan, er zijn moeilijke tijden aangebroken voor velen van ons. Voor de natuur is dankzij ons al millennia lang een moeilijke tijd aan de gang met een krankzinnige acceleratie de laatste decennia. Iets dat ik vreselijk vond om te beseffen: ‘de natuur’ wordt niet gered zo lang wij mensen leven. We gaan door tot het helemaal kapot is.
Maar het is beter om daar vrede mee te krijgen, op een of andere manier, dan tegen beter weten in te hopen dat het goed komt want in dit geval is het nutteloze hoop.

Dat blij-blij-mijn-hartje-is-zo-blij is een van de grootste leugens van deze tijd. Dat, en groene stroom. En democratie. En geld. Maar dat is een ander verhaal 😀

En dan hebben we naast ons een stel huurders (mijn buren hebben hun huis uitgehuurd deze maand want mensen betalen 3000 euro voor een weekje aan de kust) die de hele dag keihard debiele muziek draaien en een constante stroom van motorboten met house- of rapmuziek voor de deur. Ik moest vandaag een black metal cd op bijna volle sterkte aanzetten zodat ik voor mijn deur koffie kon drinken zonder hun ‘muziek’ te moeten aanhoren.

En ik zwelg er dan maar gewoon even in. Dat is het beste.

Altijd blij zijn, bestaat niet. Als je in deze wereld alleen maar gelukkig en blij kan zijn, dan wil ik wat jij slikt.
Ik kan ervoor kiezen alleen de blije en positieve dingen te laten zien maar dat maakt het ook niet geloofwaardiger. Ik ben net zo’n faal als iedereen 😉

Niet dat klagen en zagen en de onheilsprofeet uithangen een positief verschil maakt maar jullie begrijpen me misschien wel. Of niet.

Mijn ‘basis’ is wel goed gehumeurd en positief, ook al lijkt dat niet altijd zo.

De mensen vroegah wisten gewoon dat het leven lijden was en grepen de mooie dingen vol bij de lurven. Wij denken dat alles maakbaar is en dat we ons kunnen verzekeren van een bestaan zonder enig lijden. En als we dan toch iets meemaken hebben we geen idee hoe dat ons kan treffen. Zo oneerlijk! Wat is er mis met ons, we hebben toch helemaal geen reden om ongelukkig te zijn?

Als we niet dolgelukkig zijn met al onze vrijheden gemakken, dan is er iets mis met ons. Dat ondertussen een kwart van mijn generatie een burn-out heeft, de helft van de kinderen een ‘gedragsstoornis’ en een groot deel van de ouderen een depressie is gewoon hun fout en met medicijnen en goedbedoelde mindfulness-retreats wordt geprobeerd ze weer te laten functioneren in een wereld die alleen nog leefbaar is voor mensen zonder ziel en gevoel.

Maar ik voel liever nog wat. De goede dingen maar ook de wanhoop, de boosheid en frustratie bij het lezen en zien wat er met onze wereld gedaan wordt.

De stoïcijnen zeiden dat je je niet druk moest maken om dingen waar je geen invloed op hebt, maar ook dat je moet opkomen voor het goede. Dus: maak je niet druk om het weer of wat de buurvrouw zei, maar rammel op je minst met je kettingen als je leest dat miljoenen bomen en hun bewoners worden omgekapt voor een gifgroen plan van een kwade niet-zo-genius, dat er weer een stuk natuur moet wijken voor economische groei, dat je geschiedenis wordt herschreven en je cultuur wordt weggevaagd door marxisten, je lucht vervuild door vakantievliegers, dat je pensioen wordt weggegeven aan Das Vierte Reich Europa, dat je drinkwater wordt vervuild door bedrijven die onze geesten vervuilen met het idee dat je hun producten nodig hebt en dat je vrijheid ophoudt bij het kunnen kiezen tussen veertig soorten margarine in de supermarkt. En dan heb ik het nog maar over de oppervlakkige zaken.

Ik hoop dat meer mensen dat hebben. Anders zijn we pas echt verloren.

Voltaire en de eigen tuin cultiveren.

Ik las vanmorgen een prachtig stuk op The School of Life, over Voltaire. En het raakte me.

What did Voltaire mean with his gardening advice? That we must keep a good distance between ourselves and the world, because taking too close an interest in politics or public opinion is a fast route to aggravation and danger.

We should know well enough at this point that humans are troublesome and will never achieve – at a state level – anything like the degree of logic and goodness we would wish for. We should never tie our personal moods to the condition of a whole nation or people in general; or we would need to weep continuously. We need to live in our own small plots, not the heads of strangers.

Lastig. Als mijn gezin bestond uit de man en mij, las ik geen nieuws. Maar nu ik kinderen heb, heb ik af en toe het idee enigszins op de hoogte te moeten blijven om een tegengeluid te geven tegen de politiek correcte onzin die ze op school horen. Ik wil niet dat hun breintjes worden vergiftigd met regenboogkleurige onzin, of de ‘weg met ons’ mentaliteit die veel mensen in het westen lijken te hebben.

Anderzijds: is het belangrijk? Levert dat iets op? Geeft het me niet vooral frustratie en houdt het me niet vooral weg bij de goede dingen in mijn eigen leven? Is eenvoudig leven en ons met onze eigen zaken bemoeien, niet veel constructiever als het gaat om het leven van een goed leven?

Tijden veranderen. Constant. We houden het niet tegen.

We kunnen ons beter bezig houden met het cultiveren van onze eigen akker. Onze eigen tuin. Met onze eigen geest. Met goede dingen. Want wat we zoeken, bereiken we nooit op nationaal niveau. Of in de hele mensheid. We kunnen alleen ons eigen leven cultiveren.

At the same time, because our minds are haunted and prey to anxiety and despair, we need to keep ourselves busy. We need a project. It shouldn’t be too large or dependent on many. The project should send us to sleep every night weary but satisfied.

It could be bringing up a child, writing a book, looking after a house, running a small shop or managing a little business. Or, of course, tending to a few acres. Note Voltaire’s geographical modesty. We should give up on trying to cultivate the whole of humanity, we should give up on things at a national or international scale. Take just a few acres and make those your focus. Take a small orchard and grow lemons and apricots. Take some beds and grow asparagus and carrots. Stop worrying yourself with humanity if you ever want peace of mind again.

Hoe graag ik dingen anders zou zien, ik kan weinig doen aan wat zich nu voltrekt. Wat zich altijd al heeft voltrokken.

Heeft het zin om dat te proberen? Nee.

We moeten ons geluk in het leven niet laten afhangen van de situatie in de wereld, of zelfs die in ons land. Of van de staat der mensheid. Anders huilden we heel de dag.

Maar wat dan? De tijden zijn anders. We kunnen ons toch ook niet als makke schapen laten vertellen dat we alleen nog mogen reizen als we ons vol laten spuiten met gif van Bill Gates? We kunnen toch niet aanzien hoe de geschiedenis wordt herschreven en men onze oude Europese cultuur probeert uit te wissen?

Daar weet ik geen antwoord op. Dit is van alle tijden.

Stop worrying yourself with humanity if you ever want peace of mind again.

En toch denk ik dit de sleutel is tot het goede leven dat we ironisch genoeg denken te krijgen als iedereen maar hetzelfde vond als wij 😉 Dat geldt voor alle mensen.

We melancholics know that humans – ourselves foremost among them – are beyond redemption. We melancholics have given up on dreams of complete purity and unblemished happiness.

We know that this world is, for the most part, hellish and heartbreakingly vicious. We know that our minds are full of demons that will not leave us alone for long. Nevertheless, we are committed to not slipping into despondency.

We remain deeply interested in kindness, in friendship, in art, in family life – and in spending some very quiet local afternoons gardening. The melancholic position is ultimately the only sensible one for a broken human. It’s where one gets to, after one has been hopeful, after one has tried love, after one has been tempted by fame, after one has despaired, after one’s gone mad, after one’s considered ending it – and after one’s decided conclusively to keep going. It captures the best possible attitude to pain – and the wisest orientation of a weary mind towards what remains hopeful and good.

Ja, ik ben een melancholisch persoon. Het is altijd oppassen dat ik niet wegglijd in een moeras van weltschmerz en melancholie.

Maar: ik heb maar te accepteren dat de geschiedenis zich niet voltrekt zoals ik wil en dat de wereld een prachtige, maar gruwelijke plek is. Waar mensen constant de macht over anderen willen hebben, waar mensen liegen, bedriegen, backstabben, poten onder stoelen vandaan zagen en vileine plannen maken om nog meer controle te krijgen over anderen. Ik moet mijn leven leven in de wetenschap dat we niet gered kunnen worden en dan ben ik vrij te doen wat ik wil.

Wie heeft er macht over je als je besluit je eigen tuin te cultiveren? Door te zeggen tegen de hele wereld: zoek het maar uit zonder mij en veel succes wat dat lukt jullie toch niet.

Wie heeft er macht over je, over je geest- als je brood bakt, je motoren repareert, in de tuin werkt, vogels observeert, een boswandeling maakt, de vloer veegt, mooie muziek luistert, soep kookt, met je kinderen aan tafel tekeningen maakt, mediteert…

Precies. Helemaal niemand. En dat is de vrijheid die we zoeken.

Geluk: stoppen met vergelijken

De man en ik hebben het enorm goed. Veel beter dan ik een anderhalf jaar geleden had kunnen en durven hopen. De moeilijkheden liggen voor het allermeeste achter ons, we wonen op een geweldige plek, de kinderen hebben het goed, ik ben dankbaar dat ik thuis kan zijn voor mijn gezin en de man heeft een fijne baan.

In vergelijking met sommige mensen doen we het geweldig. In vergelijking met anderen doen we het ‘minder goed’.

Wat zegt het me? Wel… niets. Elk huisje heeft zijn kruisje hè?

Ik kijk veel liever naar vriendinnen die met een klein inkomen van niets toch heel veel iets weten te maken, dan naar andere vrienden met hun camper van een ton voor de deur. Voor dat laatste hoef je niets te kunnen behalve je creditcard trekken maar dat eerste is regelrechte levenskunst.

Een rondje social media kan je of inspireren of diep in de put doen belanden, want bij jou geen perfecte nagels, -gelikte interieurs, gezonde vijfgangenmaaltijden, in linnen geklede schone kinderen, perfecte garderobes, niet doorgeschoten moestuintjes en zelfs geen ontbijt met op nummer gelegde gojibessen en stijlvol gedrapeerde plakjes biologische banaan.

Maar is het zo perfect? Nee joh. Kijk lekker naar jezelf.

En tel je zegeningen. 

Je weet niet hoe dat perfecte koppel elkaar negeert terwijl de likes van de perfecte huwelijksfoto binnenstromen.

Je weet niet hoe slecht het slaapt als je perfecte interieur geleend is tegen 17% rente.

Je weet niet hoe veel werk het is om die perfectie voor elkaar te krijgen. Zo veel werk, allemaal voor een goed gevoel van x-duizend volgers die je morgen vergeten zijn.

Als je een warm huis, genoeg te eten en fijne kleding hebt, heb je al meer dan heel veel mensen in de wereld.
Niet dat het dan leuk is als iedereen een degelijke auto heeft en die van jou wil voor de zevende keer die maand niet starten of je wordt alweer thuisgebracht door de wegenwacht, maar och… is het echt zo erg?

Elke keer als we iets ‘verbeteren’ is dat even leuk. En natuurlijk, van sommige dingen genieten we langer dan een halve dag maar als we onszelf gaan vergelijken met mensen van wie we denken dat ze het ‘beter’ hebben, steken we er altijd minder goed bij af. Maar je weet nooit wat er schuilgaat achter de perfecte plaatjes. Want het zijn niet meer dan dat: perfecte plaatjes, van levens even imperfect als dat van jezelf.

Stop met vergelijken. Tel je zegeningen. Letterlijk: denk elke avond voor je gaat slapen aan de dingen die goed waren die dag. En onthoud dat perfecte beelden van iemands leven alleen perfecte beelden zijn. De schijn hooghouden is niet zo moeilijk, maar tevreden zijn met wat je hebt, is een kunst.